خصوصی‌سازی یا «خیر رسانی» به عزیزان

بخش چهارم و پایانی گفتگوی «فراز» با دکتر فرشاد مومنی

 

خصوصی سازی «اکسیر» نیست یک «ابزار سیاستی» است.

 

مساله خصوصی‌سازی در ایران فقط کژفهمی نبود، «خیر رسانی» به عزیزان! بود.

همان‌ها که خصوصی‌سازی افراطی را در دهه 70 رقم زدند، بعدها اعتراف کردند که در 10 ساله نخست پس از انقلاب، مداخله دولت در اقتصاد نسبت به سال 56 که اوج کارنامه اقتصادی دوران شاه بود کاهش یافه بود. این‌ها همان کسانی بودند که مدعی بودند که دهه 60 دولت‌سالاری بوده!

برای مدیر شرافتمندی که مغان را سودده و مجهز کرده بود پرونده‌سازی کردند و تعمدا کشت و صنعت مغان را به افلاس کشاندند تا به ثمن بخس واگذار شود.

تحت عنوان خصوص‌سازی آنقدر فریبکاری در این مملکت صورت گرفته که باید اصلاح فرهنگ تصمیم‌گیران در دستور کار قرار بگیرد.

به گونه‎‌ای تبلیغ ایدئولژی‌زده کرده بودند که گویی تغییر مالکیت معجزه می‌کند.

می‌گفتند مدیر دولتی انگیزه خصوصی ندارد چون مالک نیست در حالی که تجربه جهانی کشورهای پیشرفته در مورد شرکت‌های سهامی اینگونه نیست.

بیش از 50 درصد بنگاه‌های کلیدی صنعتی کشور در آستانه ورشکستگی است اما هیچکس در مورد مساله حیاتی بقا بنگاه‌ها حرف نمی‌زند.

آن‌ها که باید بر بنگاه‌داری بانک‌ها نظارت می‌کردند، در زمان خودش نظارت لازم را انجام نداده‌اند و حالا در این شرایط حساس می‌گویند بانک‌ها هم باید بنگاه‌های خود را واگذار کنند. بدون آنکه روشن کنند به چه کسی واگذار کنند؟ تحت چه شرایطی واگذار کنند؟

آنها که می‌گفتند خصوصی‌سازی کنید تا رستگار شوید اکنون می‌گویند خصوصی‌سازی را متوقف کنید تا رستگار شوید.
 از ۱۳۸۵ تاکنون با بی‌سابقه‌ترین صنعت‌زدایی در تاریخ اقتصادی ایران مواجهیم.
ممکن است به این مطالب نیز علاقمند باشید

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

از اینکه دیدگاه خود رو با ما در میان گذاشتید، خرسندیم.