تصمیم آموزش و پرورش مبنی بر لغو برخی از امتحانات نهایی در ۴ استان درگیر جنگ، موافقان و مخالفانی دارد. آنها که موافق این تصمیم هستند آن را قابل دفاع میدانند و معتقدند که چنین رویکردی باید در سایر حوزههای تصمیمگیری هم در پیش گرفته شود. اما مخالفان چنین رویکردی را عجولانه و غیرکارشناسی میدانند به زعم آنها چنین تصمیمی میتواند به تضییع حق دانشآموزانی منجر شود که درست در آستانه کنکور سراسری قرار دارند.
معاونت آموزشی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، هفته گذشته با صدور ابلاغیهای با عنوان «شیوهنامه بهرهگیری از آموزش الکترونیکی در دورههای حضوری»، این اختیار را به دانشگاهها داد که با فراهم کردن زیرساختهای لازم، حداکثر تا ۲۵ درصد زمان درسهای نظری را در مقاطع کاردانی و کارشناسی به صورت غیر حضوری برگزاری کنند.
پیرو ماموریت مسعود پزشکیان به وزیر علوم مبنی بر بررسی علمی زمینههای بروز اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴، دکتر حسین سیمایی در نامهای اعضای شورای راهبری کمیسیون ملی بررسی علمی اعتراضات را معرفی کرد.
خبرگزاری دولت نوشته که تعدادی از کودکان بدسرپرست و بیسرپرست، به علت مانعی که برای ثبت نام دارند، از تحصیل محروم ماندند. مدیران سازمان بهزیستی به رسم معمول، این فاجعه را تکذیب کردند اما در صوتی که به دست فراز رسیده، یکی از مسوولان سنجش تهران در جلسهای نیمهخصوصی به صحت خبر اعتراف میکند. با اینکه نقش وزارت آموزش و پرورش نیز در این فاجعه قابل انکار نیست اما اینجا، حدود ۹ هزار کودک ایرانی، قربانی ندانم کاریِ یک نفر شدهاند: سید جواد حسینی، رییس بهزیستی کشور…
در باور عمومی، دهههاست که سهمیههای کنکور، اصلیترین عامل نابرابری در نظام آموزشی ایران شناخته میشوند. سهمیههایی که به گروههای مختلف جامعه تعلق میگیرند، در افکار عمومی به عنوان مانعی بزرگ در مسیر عدالت آموزشی و ابزاری برای رسیدن به دانشگاههای برتر تلقی میشوند. اما در پس این باور عمومی، بررسی دقیق آمار و ارقام رسمی، تصویری متفاوت از آنچه وجود دارد، به نمایش میگذارد و این پرسش کلیدی را مطرح میکند: آیا سهمیهها واقعاً مقصر اصلی هستند، یا تنها توجیهی برای کسانی که از رقابت باز میمانند؟
در روزی که قرار بود درباره تفاهمنامه همکاری تازه میان وزارت آموزشوپرورش و فراجا گفتوگویی با یکی از کارشناسان آموزشی داشته باشیم، از تجمع معلمان باخبر شدیم. معلمانی که نه برای حمایت از تفاهمنامه که برای اعتراض به بیتوجهی به حقوق قانونی خود جمع شده بودند.