بحران آب شرب | چرا بارش‌های اخیر کافی نیست؟

واقعیت‌های علمی پشت پرده ۶۰ میلیارد مترمکعب بارش؛ سهم تبخیر و نفوذ چقدر است؟

به گزارش روزنامه اینترنتی فراز، قاسم زاده گفت: «نباید فراموش کرد که حجم عظیمی از این نزولات جوی از طریق تبخیر مستقیم یا فرآیندهای زیستی مشابه از دسترس خارج می‌شود. تنها درصدی از این آب‌ها شانس ورود به سفره‌های زیرزمینی یا جاری شدن در بستر رودخانه‌ها را دارند که در صورت وجود زیرساخت‌های سدسازی در مسیر آن‌ها، امکان مهار و ذخیره‌سازی فراهم می‌گردد.»

سیلاب‌های منتهی به دریا؛ هدررفت منابع یا ضرورت چرخه طبیعت؟

سخنگوی پیشین صنعت آب درباره‌ی ریختن روان‌آب‌ها به دریا گفت: حرکت سیلاب‌ها به سمت خلیج فارس و دریای عمان، بخشی از نظام زمین است و نمی‌توان آن را به‌سادگی «هدررفت» نامید. او تأکید کرد بارندگی‌ها منبعی حیاتی برای تأمین تراز آبی دریاها و تالاب‌ها هستند و بخشی از این آب نیز سفره‌های زیرزمینی را تغذیه می‌کند.

ضوابط فنی سدسازی؛ چرا تمام روان‌آب‌های فصلی مهار نمی‌شوند؟

مدیرکل دفتر اطلاعات آب درباره‌ی مهار نشدن کامل آب‌ها توضیح داد: احداث سد تابع استانداردهای جهانی و «ضریب اطمینان» است. به گفته‌ی او، وزارت نیرو تنها زمانی سد می‌سازد که داده‌های بلندمدت، پایداریِ آبِ رودخانه را تأیید کنند.

قاسم‌زاده درادامه افزود: «اگر در منطقه‌ای سیلاب‌ها تنها در فواصل چندساله رخ دهند و منبعی پایدار برای تأمین آب شرب، صنعت یا کشاورزی محسوب نشوند، ساخت سد توجیه فنی و اقتصادی ندارد. این یک قاعده بین‌المللی در مهندسی آب است و ایران نیز بر اساس همین اصول علمی عمل می‌کند. بنابراین، مهار کامل سیلاب‌های اتفاقی با هدف تأمین جمعیت‌های چندصد میلیونی، با واقعیت‌های اقلیمی و استانداردهای فنی همخوانی ندارد.»