جنگ ایران، شرکت‌های هواپیمایی آفریقا را تحت فشار شدید قرار داده است

انجمن شرکت‌های هواپیمایی آفریقا (AFRAA) می‌گوید این بحران، وابستگی شدید این صنعت به سوخت جت پالایش‌شده وارداتی را آشکار کرده و ایرلاین‌ها را در برابر شوک‌های جهانی آسیب‌پذیر ساخته است.

به گفته انجمن مذکور، شرکت‌های هواپیمایی آفریقایی حتی پیش از آغاز جنگ ایران، حدود ۱۷ درصد بیشتر از میانگین جهانی برای سوخت جت هزینه پرداخت می‌کردند. فشار‌های قیمتی جدید، حاشیه‌های سود ناچیزِ موجود در سراسر این بخش را بیش از پیش کاهش داده است.

عبدالرحمن برته، دبیرکل انجمن شرکت‌های هواپیمایی آفریقا، به آسوشیتدپرس گفت: «تأثیر این وضعیت وخیم است و شوک بزرگی برای اعضای ما محسوب می‌شود. سوخت بین ۳۰ تا ۴۰ درصد هزینه‌های عملیاتی ایرلاین‌ها را تشکیل می‌دهد؛ بنابراین هرگونه افزایش قیمتی مستقیماً بر صورت‌های مالی آنها تأثیر می‌گذارد.»

صنعت هوانوردی با دقت وضعیت تنگه هرمز را زیر نظر دارد؛ کریدور انرژی مهم جهانی که پیش از آنکه ایران از آغاز جنگ در ماه فوریه عملاً آن را به روی کشتیرانی ببندد، حدود یک‌پنجم نفت و سوخت جهان از آن عبور می‌کرد.

برای شرکت‌های هواپیمایی آفریقایی، پیامد‌های این بحران به دلیل محدودیت‌های ساختاری، از جمله هزینه‌های بالاتر تأمین سوخت و توانِ کمتر برای جذب شوک‌ها، تشدید شده است. برته گفت که برخی از شرکت‌های هواپیمایی، «اضافه‌بهای سوخت» وضع کرده‌اند، اما بیشتر آنها نمی‌توانند تمام این افزایش هزینه را به مسافران منتقل کنند و ناچارند زیان را متحمل شوند.

او افزود: «آن‌ها نمی‌توانند این هزینه‌ها را به مسافران تحمیل کنند، زیرا این کار بر تقاضا تأثیر منفی خواهد گذاشت.»

برته همچنین اظهار داشت که اختلال در عرضه، نگرانی‌هایی را در مراکز اصلی هوانوردی از جمله نایروبی در کنیا و آدیس‌آبابا در اتیوپی ایجاد کرده است؛ جایی که دسترسی مداوم به سوخت جت برای عملیات‌های منطقه‌ای و بین‌المللی حیاتی است.

به گفته او، برخی از ایرلاین‌ها از هم‌اکنون برای مدیریت افزایش هزینه‌ها و عدم قطعیت در تأمین سوخت، شروع به تعدیل شبکه‌های خود، کاهش تعداد پرواز‌ها و بازنگری در مسیر‌ها کرده‌اند.

این بحران، درخواست‌ها برای تقویت ظرفیت پالایش داخلی در آفریقا و کاهش وابستگی به سوخت جت وارداتی را دوباره مطرح کرده است.

برته در این باره گفت: «ما به راهکار‌های آفریقایی نیاز داریم. بسیاری از کشور‌های آفریقایی تولیدکننده نفت هستند، اما همچنان برای سوخت جت پالایش‌شده به تأمین‌کنندگان غیرآفریقایی وابسته هستیم.»

توجه‌ها به‌طور فزاینده‌ای به پروژه‌هایی نظیر پالایشگاه «دانگوت» در نیجریه معطوف شده است که انتظار می‌رود نقش رو به رشدی در تأمین سوخت پالایش‌شده در سراسر منطقه، از جمله کشور‌هایی نظیر کنیا، اتیوپی و آفریقای جنوبی ایفا کند.

برته گفت: «ما شاهد بوده‌ایم که هاب‌هایی مانند آدیس‌آبابا برای تأمین سوخت به سراغ دانگوت رفته‌اند. انتظار می‌رود این امر فشار بر زنجیره‌های تأمین سوخت را در این دوره کاهش دهد.»

با وجود این فشارها، تقاضا برای سفر‌های هوایی در آفریقا همچنان قوی است. انجمن شرکت‌های هواپیمایی آفریقا پیش‌بینی می‌کند رشد تعداد مسافران حدود ۶ درصد در سال باشد که از بسیاری از بازار‌های جهانی پیشی می‌گیرد.

با این حال، برته هشدار داد که تداوم این شوک‌ها می‌تواند ضربه سنگینی به سودآوری و تداوم ارتباطات هوایی وارد کند. وی گفت: «اگر این وضعیت ادامه یابد، تأثیر آن بر شرکت‌های هواپیمایی آفریقایی بسیار شدید خواهد بود. اگر آفریقا خواستار داشتن یک بخش هوانوردی تاب‌آور است، باید آینده سوخت خود را تضمین کند.»