نقشه راه جی‌دی ونس برای سال ۲۰۲۸؛ فاصله گرفتن از اسرائیل برای تصاحب ریاست‌جمهوری

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، در مصاحبه‌ای اخیر با نیویورک تایمز، وجود یک «رقابت شدید» میان خود و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه را تکذیب کرد. با این حال، گزارش‌ها و گمانه‌زنی‌ها درباره تنش‌های میان آنها همچنان منتشر می‌شود و گفته می‌شود اردوگاه روبیو شایعاتی را پخش کرده است مبنی بر اینکه ونس حتی پیش از شروع کارزار‌های ریاست‌جمهوری، به فکر کناره‌گیری است.

شاید در پاسخ به این وضعیت، در دو هفته گذشته، معاون رئیس‌جمهور از شخصیت عمومی همیشگی خود که معمولاً از جنجال‌ها دوری می‌کند، فاصله گرفته تا اظهارات جسورانه‌ای را علیه اسرائیل مطرح کند. از سوی دیگر، روبیو همچنان بر خط مشی حزب مبنی بر حمایت بی‌قید و شرط از اسرائیل پافشاری کرده است. در حالی که ونس پیش‌قدم تلاش‌ها برای مذاکره جهت دستیابی به یک توافق صلح با ایران بوده که این امر باعث تلاطم در اسرائیل شده است، روبیو پیشران تلاش‌ها برای فشار بر دولت لبنان جهت دستیابی به توافقی بر اساس شرایط اسرائیل بوده است.

ونس با تبدیل شدن به چهره تردید جمهوری‌خواهان نسبت به اسرائیل و برخورد با رقیب احتمالی خود در انتخابات ریاست‌جمهوری یعنی روبیو، به نظر می‌رسد در حال ترسیم مسیر اختصاصی خود به سوی ریاست‌جمهوری است؛ مسیری که معاون رئیس‌جمهور را از مواضع سیاست خارجی که به‌طور فزاینده‌ای نامحبوب به نظر می‌رسند، دور می‌کند.

روبیو تا همین اواخر در حال صعود بود و مسئولیت‌های مهم‌تری از سوی ترامپ به او محول می‌شد. او صدای پیشرو در دولت برای یک رویکرد تهاجمی بوده است که اقدامات نظامی از ونزوئلا تا ایران را در بر می‌گیرد و بر توصیه‌های ونس که انزواطلب‌تر است، برتری داشته است.

وقتی صحبت از اسرائیل به میان می‌آید، روبیو همواره تلاش کرده تا حمایت خود را از این کشور و نخست‌وزیر آن، بنیامین نتانیاهو، تا حد ممکن علنی و فعالانه نشان دهد؛ او از درخواست نتانیاهو برای ورود آمریکا به جنگ با ایران حمایت کرده و حتی تا آنجا پیش رفته که نام خود را در تصمیماتی قرار داده که با استفاده از ادعا‌های تهدید امنیت ملی، دانشجویان خارجی منتقد اسرائیل را اخراج می‌کنند.

اگرچه بخش عمده اظهارات عمومی روبیو خطاب به دولت نتانیاهو بوده است، اما دشوار است که برخی از اظهارات اخیر ونس را صرفاً پاسخی به اقدامات روبیو در خارج و داخل از کشور ندید.

به گفته ونس: «… افراد طرفدار اسرائیل در ایالات متحده دو اشتباه حیاتی مرتکب می‌شوند. نخست از یک سو، مرزی میان منافع آمریکا و منافع اسرائیل قائل نمی‌شوند، زیرا این دو یکی نیستند. اما دوم اینکه، همواره انتقاد از یک دولت خاص را با یهودی‌ستیزی خلط می‌کنند، زیرا اگر هر چیزی یهودی‌ستیزی تلقی شود، پس دیگر هیچ چیز دیگری یهودی‌ستیزی نخواهد بود.».

اما اگر ونس در حال ایجاد فاصله میان خود و روبیو است (از جمله ظاهراً با پرهیز از استفاده از اصطلاحاتی که به‌طور فزاینده‌ای به سلاح تبدیل شده‌اند مانند “یهودی‌ستیزی”)، این امر باید دارای یک توجیه سیاسی باشد. این توجیه هنوز در جبهه جمهوری‌خواه آزموده نشده است، جایی که نخبگان سیاسی فراتر از روبیو همچنان با نتانیاهو هم‌گام هستند.

اما ونس، مثل همیشه، در حال خواندن خواسته‌های پایگاه اجتماعی خود است. همان نظرسنجی‌هایی که فروپاشی مطلق حمایت‌های مردمی دموکرات‌ها از اسرائیل را نشان می‌دهند، تضعیف آشکار آن حمایت را در پایگاه جمهوری‌خواهان نیز نشان می‌دهند؛ به‌طوری که یک نظرسنجی اخیر نشان داد ۵۷ درصد از جمهوری‌خواهان زیر ۵۰ سال اکنون دیدگاه‌های منفی نسبت به اسرائیل دارند.

علیرغم ناتوانی مقامات منتخب جمهوری‌خواه در بسیج حمایت‌ها برای انتقاد از اسرائیل، سیگنال تقاضا برای گفتگوی صریح‌تر، تحلیل‌گران راست‌گرای مهمی مانند تاکر کارلسون و کندیس اوونز را به شهرت بیشتری رسانده است. با نگاهی به فضای رسانه‌های اجتماعی، پرسشگری جمهوری‌خواهان درباره رابطه با اسرائیل — به‌ویژه تحت عنوان این پرسش که آیا این رابطه نشان‌دهنده «اول آمریکا» است یا «اول اسرائیل» — گریزناپذیر است.

این بدان معنا نیست که مسیر آسانی خواهد بود. ونس به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور مستقر، باید از ترامپ پیروی کند؛ در حالی که ترامپ در حال حاضر از نتانیاهو ناامید است، هیچ تضمینی وجود ندارد که این رابطه تا سال ۲۰۲۸ گرم نشود — یا اگر اسرائیل در پاییز امسال رهبر جدیدی انتخاب کند، آن شخص نتواند بخش زیادی از سرمایه سیاسی اسرائیل در واشینگتن را بازسازی کند.

به همین ترتیب، اگر موضع ونس در قبال اسرائیل به او کمک کند تا عنوان «اول آمریکا» را تصاحب کند — که با توجه به انسجام جنبش صهیونیست‌های مسیحی که به‌شدت طرفدار اسرائیل هستند کار آسانی نیست — ممکن است او مجبور شود با رقیبی دموکرات مقابله کند که پوششِ منتقد اسرائیل را با اعتبار بیشتری بر تن کند.

بنابراین، آیا انتقاد علنی ونس از اسرائیل و صدا‌های طرفدار اسرائیل در حزب خودش، واقعی است یا حساب‌شده؟ همان‌طور که ونس در کتاب خود «مرثیه‌ای برای دهاتی‌ها» نوشته است: «من به مکاشفات ایمان ندارم. من به لحظات تحول‌آفرین ایمان ندارم، زیرا تحول دشوارتر از یک لحظه است. من افراد بسیار زیادی را دیده‌ام که غرق در تمایل واقعی برای تغییر بودند، اما وقتی متوجه شدند که تغییر واقعاً چقدر دشوار است، شجاعت خود را از دست دادند.»

تا این لحظه، در سیاست جمهوری‌خواهان، چیزی دشوارتر از مخالفت با عقاید غالب در مورد اسرائیل نیست؛ و در حالی که ونس مدت‌هاست نشان داده است که ممکن است تمایلات انزواطلبانه داشته باشد، دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم اظهارات اخیر او یک مکاشفه ناگهانی است. بلکه او، مانند هر سیاستمدار دیگری، در حال خواندن نشانه‌هاست و فرصتی را در پسِ تغییری که در افکار عمومی آمریکا در حال نفوذ است، حس می‌کند.

ونس ممکن است متعهد به پیشبرد آن تغییر نباشد، اما ممکن است آن‌قدر باهوش باشد که از موج آن استفاده کند.