وعده چک ۵ هزار دلاری ترامپ؛ ترفند انتخاباتی با منطق اقتصادی معیوب

وعده جدید دونالد ترامپ مبنی بر اهدای یک چک ۵ هزار دلاری به هر شهروند بزرگسال آمریکایی در صورت پیروزی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، شاید تلاشی برای پاسخ به گونه‌ای از یک معمای قدیمی باشد: آیا ترامپ می‌تواند سیاستی چنان نسنجیده طراحی کند که حتی هوش خودِ ترامپ هم توهین‌آمیز تلقی شود؟

نامزد‌ها اغلب مشوق‌هایی را به بخشی از وعده‌های انتخاباتی خود تبدیل می‌کنند. یکی از ویژگی‌های آشکار این طرح این است که حزب ترامپ هم‌اکنون هر دو مجلس کنگره را در کنترل دارد. پس چرا باید چک‌های پاداش مشروط به این باشد که رأی‌دهندگان، اکثریت دو ساله دیگری را به جمهوری‌خواهان بدهند؟

ترامپ به خبرنگاران گفته است که می‌تواند این غنایم را بدون تأیید کنگره توزیع کند. این نادرست است. (این یک نقض آشکار و خلاف قانون اساسیِ اختیار هزینه‌کرد کنگره است.) با این حال، اگر این حرف درست بود، تصمیم او مبنی بر مشروط کردن چک‌ها به نتیجه انتخابات را حتی مرموزتر می‌کرد. اگر انتخاب فقط با او بود، نتیجه انتخابات کاملاً بی‌ربط به نظر می‌رسید.

تحت شرایط اقتصادی خاص، توزیع چک بین همه مردم می‌تواند منطقی باشد. در یک اقتصاد عمیقاً افسرده که در آن مخارج مصرف‌کننده برای حفظ سطوح بالای اشتغال بسیار پایین است، تزریق پول نقد می‌تواند به زنده نگه داشتن آن کمک کند.

با این حال، شرایط کنونی کاملاً متفاوت است. نرخ بیکاری پایین و رشد اقتصادی سالم است. مشکل اینجاست که تورم بسیار بالاتر از سطوح هدف است. تزریق حدود ۱.۲ تریلیون دلار (هزینه یک‌ساله چک‌ها) به اقتصاد احتمالاً تورم را بدتر می‌کند؛ چرا که پول نقد بیشتری به دنبال همان تعداد کالا و خدمات خواهد بود و قیمت آنها را بالا می‌برد. این امر به نوبه خود احتمالاً فدرال رزرو را مجبور می‌کند تا برای مهار تورم نرخ بهره را افزایش دهد که این کار بهبودی اقتصاد را به خطر می‌اندازد.

جی. دی. ونس پیشنهاد کرده است که این چک‌ها می‌توانند با درآمد حاصل از تعرفه‌ها پرداخت شوند. در تئوری، این کار اثر تورمی مخارج جدید را جبران می‌کند. اما تعرفه‌ها از قبل اعمال شده‌اند، به این معنی که او به یک منبع درآمدی فعلی برای تأمین مالی یک هزینه جدید استناد می‌کند؛ در حالی که درآمد‌ها به هیچ وجه کافی نیستند: دولت ایالات متحده با کسری بودجه نزدیک به ۱.۸ تریلیون دلار مواجه است.

ترامپ، به نوبه خود، به خبرنگاران توضیح داد که او قصد ندارد این چک‌ها را به عنوان یک سیاست اقتصادی، بلکه به عنوان یک هدیه ارائه دهد: «من این کار را به عنوان پاداشی برای مردم انجام می‌دهم که مجبور بودند پنج سال و چهار سال وضعیت وحشتناکی را که بایدن ایجاد کرد، تحمل کنند... این تقریباً پاداشی است برای مردمی که مجبور بودند سیاست‌های بایدن را تحمل کنند.»

هنگامی که ترامپ در سال ۲۰۲۴ علیه سیاست‌های جو بایدن مبارزه انتخاباتی کرد، قرار بود «پاداش» آن، روی کار آمدن ترامپ و سیاست‌هایش باشد. اکنون او به نظر می‌رسد پیشنهاد می‌کند که اقتصاد باورنکردنی ترامپ کافی نیست. این توضیح همچنین با ادعای او مبنی بر اینکه پاداش مشروط به پیروزی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای خواهد بود، غیرقابل جمع است. چرا آمریکایی‌ها سزاوار پاداش عطف به ماسبق برای زندگی در آمریکای بایدن هستند، فقط اگر جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای پیروز شوند؟ طبق منطق ترامپ، اگر ما مجبور بودیم دو سال تقسیم قدرت دموکرات‌ها را تحمل کنیم، این امر ما را مستحق‌تر به غرامت می‌کرد، نه کمتر.

تظاهر به اینکه این چک‌ها هرگونه منطق اقتصادی دارند، برای حداقل برخی از جمهوری‌خواهان بیش از حد سنگین بوده است. سناتور تد کروز از تگزاس و فرماندار فلوریدا، ران دیسانتیس، مخالفت ملایمی ابراز کردند که باعث شد مشاوران ترامپ آنها را به سخره بگیرند. یک مشاور ارشد کاخ سفید به پولیتیکو پلی‌بوک گفت: «ران و تد - کاپیتان‌های مشترک تیم ریاضی دبیرستان قدیمی شما - در حالی که برای کسب مقام یازدهم در سال ۲۰۲۸ رقابت می‌کنند، با این موضوع ادای نخبگان را در می‌آورند.»

در یک دولت عادی، این افراد درک می‌کنند که ریاضیات سطح دبیرستان یک مدرک، هرچند حداقل، برای اظهار نظر در مورد سیاست اقتصادی است. تنها در دوران ترامپ است که می‌توان آن را به عنوان یک عامل سلب صلاحیت ارائه کرد.

دفاع واقعی از این سیاست، بدیهی است که این است: هرگز اتفاق نخواهد افتاد. فوریه گذشته، ایلان ماسک یک سود سهام «دوج» (DOGE) را مطرح کرد (که هرگز نرسید، تا حدی به این دلیل که دوج هرگز پس‌انداز معناداری ایجاد نکرد). همان سال، ترامپ بار‌ها وعده چک‌های بازپرداخت تعرفه را داد که آنها هم هرگز محقق نشدند.

لورا اینگراهام، مجری فاکس نیوز، از ترامپ پرسید چرا او به سادگی چک‌ها را الان نمی‌فرستد. او پاسخ داد: «چون دموکرات‌ها نمی‌توانند این کار را انجام دهند. چون برای آنها، این رشد منفی است. با ما، این بسیار مثبت است.» این پاسخ چه معنایی دارد؟ آیا اصلاً معنایی دارد؟ آیا ترامپ حتی معتقد است که این حرف معنایی دارد، جز اینکه مجموعه‌ای از تکه‌های جملات است که احساس کلی «دموکرات‌ها بد؛ من خوب» را منتقل می‌کند؟

شکاف واقعی درون حزب، جمهوری‌خواهانی را که فکر می‌کنند رأی‌دهندگانشان آنقدر احمق هستند که دوباره فریب وعده پول رایگان ترامپ را بخورند، در مقابل کسانی قرار می‌دهد که گمان می‌کنند این حقه دیگر کارایی ندارد. ترامپ تمام دوران حرفه‌ای خود را صرف شرط‌بندی علیه هوش رأی‌دهنده آمریکایی کرده است. وعده چک ۵ هزار دلاری ممکن است لحظه‌ای باشد که او بالاخره مخاطبان خود را دست‌کم گرفت.