آینده سیاسی نتانیاهو در هاله‌ای از ابهام؛ رای‌دهندگان اسرائیلی به پای صندوق‌های رای رفتند

اسرائیلی‌ها روز سه‌شنبه رای‌دهی در انتخاباتی پارلمانی را آغاز کردند که می‌تواند سرنوشت سیاسی بنیامین نتانیاهو را رقم بزند؛ این در حالی است که بر اساس پیش‌بینی‌ها، نه ائتلاف نخست‌وزیر و نه مخالفانش قادر به کسب اکثریت در کنست ۱۲۰ کرسی نخواهند بود.

رای‌گیری ۲۷ اکتبر نخستین انتخابات سراسری اسرائیل از زمان حملات حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و جنگ متعاقب آن در غزه است. این انتخابات در فضایی برگزار می‌شود که با اختلاف‌نظر‌ها پیرامون رهبری نتانیاهو، سربازی اجباری نظامی و سیستم قضایی کشور احاطه شده است.

شعبه‌های اخذ رای حدود ساعت ۷ صبح به وقت محلی گشوده شدند و ساعت ۱۰ شب بسته خواهند شد؛ زمانی که انتظار می‌رود شبکه‌های تلویزیونی نخستین نظرسنجی‌های پس از خروج از شعب را منتشر کنند.

حدود ۷.۳ میلیون اسرائیلی واجد شرایط رای‌دهی هستند. نتایج رسمی انتظار می‌رود حدود ۴ نوامبر اعلام شود.

نتانیاهو با چالش آیزنکوت روبه‌روست

نتانیاهو، طولانی‌ترین دوران نخست‌وزیری در اسرائیل را بر عهده داشته و به دنبال دوره دیگری در رأس ائتلافی است که شامل احزاب راست افراطی و حریدی (ارتدوکس افراطی) می‌شود.

کمپین انتخاباتی او بر امنیت ملی، رهبری در زمان جنگ و روابط با دولت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، تأکید کرده است.

اما جایگاه او به دلیل انتقادات از شکست‌های امنیتی پیرامون حملات ۷ اکتبر، جنگ غزه و دودستگی‌های مداوم داخلی تضعیف شده است.

نتانیاهو همچنین با روند جاری پرونده‌های فساد خود مواجه است.

رقیب اصلی او گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل است که حزب میانه‌روی «یشار» او به عنوان یک نیروی پیشتاز انتخاباتی ظهور کرده است.

آیزنکوت کمپین خود را بر محور امنیت، تغییرات در نهاد‌های دولتی و مشارکت گسترده‌تر در خدمات ملی، از جمله در میان جوامع حریدی، پیش برده است.

او پیوستن به دولت تحت رهبری نتانیاهو، حتی در قالب توافق تقسیم قدرت را رد کرده است.

نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین نیز از طریق «بی‌یحاد»، ائتلافی مرکزگرا با یائیر لاپید، در این انتخابات رقابت می‌کند.

نظرسنجی‌های نهایی نشان‌دهنده عدم کسب اکثریت حکومتی است

بررسی‌های منتشرشده پیش از انتخابات نشان داد که نه بلوک نتانیاهو و نه احزاب اصلی اپوزیسیون در مسیر کسب ۶۱ کرسی مورد نیاز برای کنترل کنست قرار ندارند.

حزب «یشار» به رهبری آیزنکوت به‌طور مکرر در رتبه‌بندی‌های احزاب فردی پیشتاز بود و پیش‌بینی می‌شد حدود ۲۰ تا ۲۳ کرسی به دست آورد.

حزب لیکود به رهبری نتانیاهو با فاصله کمی پشت سر آن قرار داشت و نظرسنجی‌ها عموماً آن را در محدوده ۱۹ تا ۲۱ کرسی نشان می‌دادند، هرچند برخی نظرسنجی‌ها آن را تا ۲۶ کرسی نیز برآورد کرده بودند.

پیش‌بینی می‌شد ائتلاف بنت و لاپید بین ۱۲ تا ۱۵ کرسی کسب کند.

انتظار می‌رفت سایر احزاب اپوزیسیون، از جمله «اسرائیل بیتنو» و دموکرات‌ها، کرسی‌های بیشتری به دست آورند.

هم‌پیمانان سنتی نتانیاهو، از جمله «عوتسما یهودیت»، «صهیونیسم دینی»، «شاس» و «یهودیت توراتی متحد»، در بیشتر نظرسنجی‌ها به گونه‌ای برآورد شدند که بلوک او را به حدود ۴۸ تا ۵۳ کرسی می‌رسانند.

پیش‌بینی می‌شد احزاب عربی، از جمله «فهرست مشترک» و «رعم»، در مجموع حدود ۱۴ کرسی به دست آورند.

این ارقام نشان می‌دهند که هیچ‌یک از اردوگاه‌های اصلی نمی‌توانند بدون حمایت پارلمانی اضافی یا تغییری چشمگیر نسبت به نظرسنجی‌های پیش از انتخابات حکومت کنند.

احزاب عربی می‌توانند توازن قوا را در دست داشته باشند

تأثیر بالقوه احزاب عربی به عنوان یک مسئله محوری در محاسبات ائتلافی پدیدار شده است.

اگر اپوزیسیون از کسب اکثریت بازماند، حمایت قانون‌گذاران عرب می‌تواند در تعیین اینکه آیا نتانیاهو در قدرت باقی می‌ماند یا خیر، سرنوشت‌ساز شود.

یک سناریو شامل دولتی به رهبری اپوزیسیون است که حمایت پارلمانی خارجی از سوی احزاب عربی دریافت کند بدون آنکه رسماً در ائتلاف حاکم گنجانده شوند.

چنین ترتیبی می‌تواند شامل رأی ممتنع یا حمایت در جریان رأی‌گیری‌های اعتماد باشد.

با این حال، اختلافات ایدئولوژیک و تعهدات قبلی احزاب بزرگ، چنین همکاری را از نظر سیاسی دشوار می‌سازد.

منصور عباس، رهبر حزب رعم، پیش‌تر در دولت ائتلافی مشارکت داشته، در حالی که بیشتر احزاب بزرگ یهودی همکاری رسمی با فهرست مشترک را رد کرده‌اند.

توزیع نهایی کرسی‌ها همچنین می‌تواند به عبور احزاب کوچک‌تر از آستانه انتخاباتی ۳.۲۵ درصدی اسرائیل بستگی داشته باشد.

احزابی که پایین‌تر از این سطح قرار بگیرند هیچ کرسی پارلمانی دریافت نمی‌کنند و این امر به‌طور بالقوه می‌تواند کرسی‌ها را میان بلوک‌های رقیب جابه‌جا کند.

جنگ غزه و خدمت نظامی، شکل‌دهنده کمپین انتخاباتی

این انتخابات پس از سه سال درگیری و ناآرامی سیاسی به دنبال حملات ۷ اکتبر برگزار می‌شود.

مدیریت بحران امنیتی و عملیات نظامی متعاقب آن در غزه توسط نتانیاهو به یک مسئله محوری در این رقابت تبدیل شده است.

درگیری‌های مربوط به ایران و سایر بازیگران منطقه‌ای به بحث‌های امنیتی افزوده است.

مناقشات داخلی نیز، به‌ویژه تغییرات پیشنهادی قضایی و معافیت از خدمت نظامی برای مردان ارتدوکس افراطی یهودی، کمپین را شکل داده است.

مسئله خدمت نظامی، شکاف‌ها میان رأی‌دهندگان سکولار، جوامع مذهبی و احزاب سیاسی را آشکار کرده است که حمایت آنها می‌تواند برای تشکیل دولت ضروری باشد.

میزان مشارکت سربازان و نیرو‌های ذخیره، شهروندان عرب، جوامع حریدی و حدود ۵۰۰ هزار رأی‌دهنده رای اولی می‌تواند بر نتیجه نهایی تأثیر بگذارد.

مذاکرات ائتلافی می‌تواند سرنوشت نتانیاهو را رقم بزند

رأی‌دهندگان اسرائیلی به جای انتخاب مستقیم یک نخست‌وزیر، به فهرست احزاب رأی می‌دهند.

کرسی‌ها به صورت تناسبی میان احزابی که حداقل ۳.۲۵ درصد از آرای معتبر را دریافت کنند توزیع می‌شود و این امر مذاکرات ائتلافی را برای تشکیل دولت ضروری می‌سازد.

پس از تأیید نتایج، اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور، پیش از انتخاب قانون‌گذاری که بیش از همه برای تشکیل اکثریت حکومتی توانمند تشخیص داده شود، با فراکسیون‌های پارلمانی مشورت خواهد کرد.

آن نامزد در ابتدا ۲۸ روز برای تشکیل دولت زمان دریافت خواهد کرد و امکان تمدید آن تا ۱۴ روز نیز وجود دارد.

پیروزی نتانیاهو نیازمند این است که بلوک فعلی او فراتر از انتظارات نظرسنجی‌ها عمل کند یا از طریق مذاکرات حمایت بیشتری کسب کند.

پیروزی اپوزیسیون می‌تواند آیزنکوت یا بنت را به دفتر نخست‌وزیری برساند، هرچند هر دو با محاسبات دشوار ائتلافی روبه‌رو هستند.

یک دولت وحدت گسترده همچنان گزینه‌ای نظری باقی می‌ماند، اما امکانی که آیزنکوت برای خدمت زیر نظر نتانیاهو رد کرده، مانعی بزرگ به شمار می‌رود.

ناتوانی در تشکیل دولت در نهایت می‌تواند انتخابات دیگری را تحمیل کند و به‌طور بالقوه نااطمینانی سیاسی اسرائیل را به سال ۲۰۲۷ بکشاند.

انتظار برای انتشار نظرسنجی‌های خروج از شعب در ساعت ۱۰ شب

نخستین نشانه‌های نتیجه پس از بسته شدن شعبه‌های اخذ رای در ساعت ۱۰ شب به وقت محلی پدیدار خواهد شد.

انتظار می‌رود شبکه‌های بزرگ تلویزیونی اسرائیل بلافاصله پس از آن، نظرسنجی‌های خروج از شعب را منتشر کنند.

این پیش‌بینی‌ها می‌تواند قدرت نسبی احزاب اصلی را شفاف سازد، اما تعیین نخواهد کرد چه کسی توانایی تشکیل دولت را دارد.

آرای سربازان و سایر دسته‌بندی‌های ویژه رأی‌دهی ممکن است بعداً شمارش شود، در حالی که عملکرد احزاب نزدیک به آستانه انتخاباتی می‌تواند توازن نهایی پارلمان را تغییر دهد.

با توجه به اینکه هیچ‌یک از اردوگاه‌های سیاسی برتری روشنی ندارند، رقابت سرنوشت‌ساز ممکن است پس از پایان رأی‌گیری آغاز شود؛ زمانی که رهبران احزاب تلاش می‌کنند یک ائتلاف حکومتی گردهم آورند.