دستان آلوده امارات در سودان؛ نامزدی لانا نسیبه برای دبیرکلی سازمان ملل یک رسوایی است

طی چند سال گذشته، نزول به سوی بی‌ثباتی جهانی را نه‌تنها از طریق حملات مهارنشده به حقوق بین‌الملل و زندگی غیرنظامیان، بلکه از طریق زوال و تضعیف اقتدار و اعتبار نهاد‌های بین‌المللی می‌توان ترسیم کرد. آخرین سطح در این مارپیچ نزولی، پیشنهاد انتصاب لانا نسیبه از ایالات متحده عربی (امارات) به عنوان دبیرکل سازمان ملل است. نامزدی او به سرعت شتاب و تأییدیه کسب کرده است و با خشم شدید سودانی‌ها مواجه شده است.

نسیبه وزیر مشاور امارات در امور خارجه و سفیر پیشین این کشور در سازمان ملل است. طی سه سال گذشته، این کشور — با من همراه باشید، این یک جمله طولانی خواهد بود — به حمایت از شبه‌نظامیان نیروی واکنش سریع (RSF) در سودان، تسهیل حضور مزدوران برای جنگ در کنار این شبه‌نظامیان (که متهم به پاکسازی قومی، جنایات علیه بشریت و خشونت جنسی هستند) و سوءاستفاده از زیرساخت‌های کمک‌های بین‌المللی برای قاچاق تسلیحات به داخل کشور متصل بوده است.

جنگ میان نیروی واکنش سریع و نیرو‌های مسلح سودان (SAF) یک فاجعه جاری با ابعاد تاریخی است. این جنگ فرساینده و وحشیانه است و از هم‌اکنون به گرسنگی، آوارگی و بحران بشردوستانه انجامیده است. اگرچه این جنگ بازیگران خارجی را نیز به درون خود کشیده است، اما تحقیقات و گزارش‌های متعدد، امارات را به عنوان کشوری معرفی می‌کنند که در اصل با حمایت تهاجمی از یک طرف از همان ابتدا، به این درگیری دامن زده است. نتیجه، یک درگیری لاعلاج، تلفات غیرقابل تصور و تکانه بی‌رحمانه تغذیه‌شده توسط خطوط تأمین خارجی بوده است.

نقش امارات در جنگ سودان هدف سال‌ها تحقیقات رسانه‌ای، فعالیت حقوق بشری و محکومیت سیاسی قرار گرفته است. فراخوان‌هایی از سوی دو عضو کنگره ایالات متحده به سازمان‌های رسانه‌ای و ورزشی آمریکا ارائه شد تا در واکنش به «مشارکت در نسل‌کشی» از طریق «مسلح کردن یک جناح»، تمام ارتباطات خود را با امارات قطع کنند. در بریتانیا، شکایتی به دولت تقدیم شد و خواستار تحقیق درباره مالک منچستر سیتی و معاون نخست‌وزیر امارات، شیخ منصور بن زاید آل نهیان، به دلیل «فراوانی شواهد» دخالت امارات گردید. توجهات به سمت تخلفات دیرینه مرتبط با قدرت فوق‌العاده ثروتمند و تا به امروز مصونی جلب شده است که از این ثروت برای تلاش جهت تثبیت جای پا در سرزمین‌های دارای اهمیت ژئوپلیتیک در آفریقا استفاده کرده است. خط ساحلی دریای سرخ سودان، ذخایر غنی طلا و موقعیت استراتژیک آن در داخل قاره ظاهراً چشم شکارچی‌مآبانه قدرت خلیج فارس را به خود جلب کرده است.

در مواجهه با تمام تلاش‌ها برای برجسته کردن اهمیت و خطرات بالای وضعیت، امارات با تکبر، پنهان‌کاری و طبق گزارش‌ها، استفاده از اطلاعات نادرست و پروپاگاندای دیجیتال رفتار کرده است. در هر جایی که چنین فریب‌کاری‌هایی صورت می‌گرفت، نسیبه حضور داشت و ضمن تأیید رد «اتهامات بی‌اساس»، کار رسانه‌های بین‌المللی را تضعیف می‌کرد و در یک مورد که قطعاً باید رد صلاحیت‌آفرین باشد، یافته‌های هیئت کارشناسان سازمان ملل را زیر سوال می‌برد.

در یک مورد، نسیبه توسط یک مرد خشمگین سودانی در چاد مورد مواخذه قرار گرفت؛ کسی که بازدید سفیدشویی‌کننده او را از اردوگاه پناهندگانش رد کرد، از هیئت او خواست کمک‌هایشان را نزد خود نگه دارند و اصرار ورزید که اگر امارات می‌خواهد کمک کند، باید دخالت و دامن زدن به جنگ را متوقف کند. یک پناهجوی خشمگین دیگر از پذیرش کمک امتناع کرد و گفت امارات برادرانش را کشته است. در پس‌زمینه این شرایط، انتصاب نسیبه که چهره استراتژی سودانی امارات بوده است، سیلی به صورت میلیون‌ها انسانی خواهد بود که از هولناک بودن جنگ رنج می‌برند، قصور در انجام وظیفه در قبال هزاران نفری است که پیش‌تر کشته شده‌اند و چراغ سبزی برای طولانی‌تر شدن درگیری است.

این درس دیگری بوده است — یا باید بگویم درس دیگری — درباره اینکه تا چه حد بسیاری از التماس‌های کسانی که ادعا می‌کنند به سودان اهمیت می‌دهند، نمایشی است. چقدر از لفاظی‌ها درباره سودان یا حتی علاقه سطحی به آن، نوعی ورزش تیک زدن کادر‌ها و نام بردن است. چیزی که باید در سابقه ثبت شود — این بیانیه رسمی نگرانی برای غیرنظامیان است، این هم مفسر با درمان یک‌باره و تمام‌شده‌اش، این هم پست در ایکس. فراتر رفتن از آن، ایجاد پیوند‌های ضروری که درگیری را نه صرفاً به عنوان یک درگیری غم‌انگیز از گروه‌های مسلح، بلکه به عنوان جنگی که به طرف‌های خارجی قدرتمند اجازه داده شده است نقش‌های به‌شدت غیراخلاقی و تسریع‌کننده ایفا کنند به نمایش بگذارد، گامی فراتر از حد است.

این همچنین درسی بوده است در این باره که نوع خاصی از سیاست و منش عربی تا چه اندازه در جلب رضایت و مجوز راهگشا است. نسیبه بدون شک یک مهره فعال است، اما او همچنین ذی‌نفع یک تمرین برندسازی است که امارات مدت‌هاست روی آن کار کرده تا خود را در مؤسسات غربی محبوب کند. یک ستون از این استراتژی، معرفی خود به عنوان یک کشور مسلمان «میانه‌رو» است که نسبت به خطرات اسلام تندرو هوشیار است (تا جایی که ادعا می‌شود با تأمین مالی و حمایت از گروه‌های راست افراطی در اروپا مرتبط است). ستون دیگر، پرورش روابط مالی نزدیک با بریتانیا و ایالات متحده، به‌ویژه با خانواده ترامپ، و پیوند دادن خود با نخبگان سیاسی و تجاری است؛ و این کشور فهمیده است که در میان متحدان، ساده‌لوحان و جاهلان، نسیبه می‌تواند به راحتی به عنوان گزینه واضح برای سمت یک زن مسلمان با اعتبار لیبرال و تحصیلات غربی معرفی شود، صرف‌نظر از سیاست‌های تاریکی که او پیش می‌برد و نمایندگی می‌کند. برای برخی دشوار است که فراتر از واقعیت‌های رزومه او را ببینند — وایکام ابی، دانشگاه کمبریج و علاوه بر آن، با اصالت فلسطینی، در خدمت کشوری که روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی کرده است. یک جک‌پات بزرگ سیاست‌های هویت.

همه اینها باعث می‌شود نسیبه و کشوری که او نمایندگی می‌کند، برای جهان بسیار آشناتر و قابل‌درک‌تر از مردم بسیار ضعیف‌تر، فقیرتر و کم‌نمایندگی‌شده سودانی باشد که قربانی شده‌اند. به بیان ساده، امارات به عنوان یکی از اعضای باشگاه دیده می‌شود؛ تخلفات آن کسب‌وکار شخصی کشوری است که برای خصومت کردن بیش از حد ثروتمند و برای طرد کردن بیش از حد چاپلوس است. ظهور این کشور گویای این لحظه است. در زمانه جنگ‌های بزرگ منطقه‌ای، چندقطبی بودن، بحران‌های انرژی و هنجار‌های در حال فروپاشی، چه کسی بهتر از کشوری که سیاست معاملاتی بی‌ارزش ارائه می‌دهد، با ثروت حاکمیتی پشتیبانی می‌شود و در باند‌های پشت‌پرده مجلل نظم جهانی جدید خبره است، می‌تواند به عنوان لنگرگاه جهانی عمل کند.

انتصاب نماینده‌ای که به‌طور گسترده به عنوان یکی از معماران فاجعه سودان شناخته می‌شود به چنین پست معتبر و باابهتی — پستی که تنها موقعیت امارات را تحکیم می‌کند و فضای مانور بیشتری در قبال اقداماتش در سودان برای آن فراهم می‌سازد — صرفاً روش کوچک دیگری نیست که در آن تجارت امور بین‌الملل در حال تغییر است. این یک فصل جدید است، فصلی که در آن یک متجاوز و مبلغانش نه‌تنها مورد بازخواست قرار نمی‌گیرند، بلکه تاج‌گذاری می‌کنند. تحقیر حتی در عصر خشم‌ها نیز به‌طور استثنایی گیج‌کننده است. انتصاب نسیبه تنها با پا گذاشتن روی مردگان و پشت کردن به زندگان قابل حصول است.