فعلا اولویت با معلمان است

بالاخره یوسف نوری، سومین وزیر پیشنهادی رئیس‌جمهور برای وزارت آموزش‌وپرورش، امروز از مجلس با موافقت ۱۹۴ نماینده موافق؛ رای اعتماد گرفت. یوسف نوری که سابقه مدیریت در قرارگاه خاتم‌الانبیا سپاه دارد، در جلسه امروز مجلس از اولین اقدامات خود را به عنوان وزیر آموزش‌وپرورش، جلوگیری از نفوذ سند ۲۰۳۰ اعلام کرد و گفت باید دانش‌آموز ولایی تربیت کنیم. در حالی‌که یوسف نوری، توانست رای اعتماد ۱۹۴ نماینده مجلس را به دست آورد؛ اما مخالفانی هم داشت؛ از جمله هاجر چنارانی، نماینده خراسان رضوی (زبرخان / فیروزه / نیشابور) که معتقد بود وزیر پیشنهادی اخیر، یک فاصله ده ساله از آموزش‎‌وپرورش دارد. هم‎چنین چنارانی در رابطه با برنامه این وزیر، با گله‎‌مندی گفت: «ما نمایندگان می‌خواهیم یک چوب برداریم و از وزرا برنامه بخواهیم!»

در رابطه با معرفی وزیر جدید آموزش‌وپرورش و انتخاب نهایی وی، خبرنگار پارلمانی «فراز» گفت‌وگویی داشته است با سید نظام‌الدین موسوی عضو هیات رئیسه مجلس و عضو کمیسیون آموزش و فرهنگ.

موسوی چنین توضیح داد که نمایندگان مجلس تاکید داشتند فردی که سکان وزارت آموزش‌وپرورش را بر عهده می‌گیرد، باید حتما فردی باشد که از دل سلسله مراتب آموزش‌وپرورش برآمده، معلم بوده و اشراف کامل بر ابعاد و وجوه مختلف مسائل آموزش‌‎وپرورش داشته باشد. در مورد وزاری پیشنهادی قبلی، به‌‎رغم این‎‌که مجلس در مورد دانش، صلاحیت و فرهیختگی آنان شکی نداشت و نیز از چهره‎های علمی کشور بودند، اما نگاه اکثریت مجلس این است که در شرایط فعلی، حضور آنان نمی‌‎تواند مسائل بر زمین مانده و متعدد و پیچیده آموزش‌وپرورش را حل کند. در مورد وزیر سوم، پس از بررسی رزومه و سرابق و تجربه، کارنامه و برنامه، هم در گزارشی که کمیسیون تخصصی آموزش و تحقیق ارائه کرد، وی را تائید کرد و هم ۱۹۴ نفر از نمایندگان مجلس قانع شدند که یوسف نوری صلاحیت لازم را برای این وزارتخانه دارد و به وی رای اعتما دادند. انتظار مجلس از وزیر جدید با توجه به کارنامه وبرنامه وی این است که آموزش‌وپرورش را به دوران طلایی خود بازگرداند.

 مهم‌ترین انتظارات مجلس از وزیر جدید آموزش‌وپرورش چیست؟

طبیعتا، انتظار نمایندگان مجلس، از وزیر جدید، رسیدگی به معضل معیشتی و حل مسئله رتبه‌بندی معلمان است. در مورد رسیدگی به مسئله رتبه‌ربندی معلمان، هم مجلس و هم دولت موافق هستند، اما در این مورد نیاز داریم به بررسی ابعاد حقوقی زیادی که حول این موضوع هست و باید کارشناسی در این زمینه انجام شود و بین دولت و مجلس هم هماهنگی و رفت وآمدهای بسیار اتفاق بیفتد. البته باید هنوز منتظر باشیم تا دولت جدید، کاملا مستقر شود. و وزیر جدید هم وارد وزارتخانه شده و مسئولیت جدید خویش را در دست بگیرد. چون او مجری است و طبیعتا هم دولت و هم وزارتخانه، نظراتی در این زمینه دارند. سازمان برنامه و بودجه هم به‌عنوان تامین‌کننده منابع رتبه‌بندی، حرف‌هایی برای گفتن دارد. مجلس هم به وظیفه خود در زمینه نظارت بر عملکرد، با قاطعیت عمل خواهد کرد.

وزیر جدید آموزش‌وپرورش، علاوه بر برنامه‌ای که در رابطه با رسیدگی به مشکلات معشتی ورتبه بندی معلمان ارائه داده، برنامه‌ای در رابطه با مدارس کپری و کانکسی و دانش‌آموزان مناطق محروم هم اراپه کرده و آیا مجلس مطالباتی در این زمینه دارد؟

بله. هم در کمیسیون آموزش و تحقیق و هم در فراکسیون فرهنگیان و هم مجمع نمایندگان استان‌هایی که دچار این محرومیت‌ها هستند، این درخواست اعلام شده و پیگیری خواهد شد. البته طی چند سال اخیر، با ورود خیرین مدرسه ساز، نهادها و بنگاه‌های خیریه و عام‌المنفعه، از تعداد مدارس کپری کاسته شده. امروز بزرگترین مشکل ما مدارس فرسوده‌ای هستند که نیاز به تعمیر، نوسازی و حتی بازسازی و تجهیز دارند. این‌هم یکی از مطالبات جدی مجلس از وزیر جدید آموزش‎‌وپرورش است که امیدواریم با کمک همه دستگاه‌ها و خیرین، مشکلات این مدارس حل شود.

درطی این چندسال، بیشترین سهم از بودجه آموزش‌وپرورش، با توجه به عریض و طویل بودن این وزارتخانه، بیشتر صرف حقوق معلمان و کارمندان می‌شود تا نوسازی و تجهیز مدارس؛ در مورد اخیر بنا به گفته شما دانش‌آموزان و در واقع مردم، باید فقط منتظر ورود خیرین باشند و در بودجه آموزش و پرورش، ردیفی برای نوسازی و تجهیز مدارس دیده نشده؟

 نه؛ ببینید، اینطوری نیست که بگوئیم که خوب حالا وزیر آموزش و پرورش، بودجه ای در اختیار دارد و هر جایی که بخواهد صرف می‌کند. در صرف و هزینه کرد بودجه، اولویت بندی وجود دارد. حقوق و دستمزد معلمین، به عنوان رکن اموزش و پرورش، در اولویت قرار دارد. معلم باید از نظر معیشت و مالی در تامین باشد تا بتواند با نشاط بیشتری در کلاس درس حاضر شود. ما اگر بهترین و مجهزترین مدارس را هم داشته باشیم، اما معلم ما تامین مالی مناسب و لاجرم انگیزه لازم را نداشته باشد، از کیفیت کارش کاسته می‌شود. لذا یه نظر من اولویت همچنان حل مشکلات معیشتی معلمان و رتبه بندی آنان است. نوسازی و تجهیز مدارس، صرفا در توان خود آموزش و پرورش نیست؛ حتما باید خیرین به این مسئله وارد شوند. همینطور مردم را باید به نحوی دخیل در این مسئله بکنیم. در مناطق محروم، اغلب این خیرین، شرکت‌ها و صنایع مختلف بنابه احساس مسئولیت اجتماعی خویش، هستند که در مورد ساخت و ساز و تجهیز مدارس با آموزش‎وپرورش همکاری می‌کنند.

با توجه به صحبت‌های شما، این پرسش پیش می اید که آموزش و پرورش، صرفا نهادی است برای استخدام معلم و حقوق دادن به آن و در زمینه مدارس و دانش آموزان، گویا نه وظیفه‌ای دارد و نه اولویتی و این مسئله را سپرده به خیران و نهادهای عام‌المنفعه!

ببینید من عرض کردم که همه باید بیایند پای کار و به آموزش‌وپرورش کمک کنند. منتها فعلا با توجه به وضعیت معلمان، وحقوق و دستمزد آنان، مسئله ای «حاکمیتی» است و دولت باید سریعا به این مسئله رسیدگی کند. چون باید معلم ما با انگیزه باشد. با نشاط باشد در شرایط بد تحصیلی هم می‌تواند دانش‌آموز را جذب کرده و به او دانش و حکمت بیاموزد.

یعنی شرایط مکانی که دانش‌آموز در آن تحصیل می‌کند و مثلا در کپر است و روی زمین نشسته، برای آموزش و پرورش در اولویت قرار نمی‌گیرد؟ به هر حال دانش هم باید شرایط مناسب مکانی داشته باشد.  

این را من قبول دارم. ما این مشکلات را داریم. منتها امروز مسئله اصلی و مهم آموزش و پرورش، رسیدگی به معیشت و تعیین تکلیف رتبه بندی معلمان است. مشکل مدارس کپری و مستهلک، مسئله ای عمومی نیست! ما مدارس خوب و نوساز هم داریم. اما مسئله معلمین، مسئله عام است. لذا فعلا اولویت با معلمان است و سپس تعمیر و نوسازی و تجهیز مدارس!