آخرین دور مذاکرات احیاء برجام در قطر پر بود از خبرهایی که جامعه لحظه به لحظه تشنه شنیدنش بود. تغییر ۲ هزارتومانی قیمت دلار در دو روز که متاثر از این مذاکرات بود به خوبی دلیل تشنگی جامعه را نشان می داد. خبر مهم از مذاکرات و البته اقدام تیم ایران را اما رسانه های روسی منتشر کردند؛ سفر اعلام نشده و سریع باقری به مسکو پس از ترک دوحه. تقریبا چیز خاصی از این سفر برای مردم ایران روشن نیست جز اینکه حتما این سفر بسیار مهم بوده و در چارچوب مجموعه ای از تحولات بااهمیت باید آن را تفسیر کرد. اما در میان مردم کسی بیشتر از این را نمی داند.

وقتی زور «جنازه برجام» از کل دولت بیشتر است

وضعیت ۸ ماه اخیر مذاکرات تقریبا همینطور بوده؛ نه گفت و گوی رسانه‌ای خاصی، نه گزارش علنی به مجلس و نه اطلاع رسانی مستقیمی به افکار عمومی. همین هم باعث شده در طول این هشت ماه انبوهی از سوالات پیش روی بخش زیادی از جامعه قرار بگیرد. مثلا اینکه بر سر توافق دور ششم مذاکرات وین در دوره عباس عراقچی چه آمد؟ جایی که دو طرف در آن بر روی موضوعات مهم محل اختلاف مانند وضعیت سپاه در لیست تروریستی آمریکا توافق کرده بودند. آیا اساسا آن توافق کنار گذاشته شد؟ اگر کنار گذاشته شد دلیلش چه بود؟ اگر مذاکرات دولت سیزدهم ادامه همان روند بود چرا در شرایطی که اختلافات جزئی باقی مانده بود، کار آنچنان گره خورد که اکنون بعد از ۸ ماه مذاکره چشم انداز مثبتی پیش رو نیست؟ 

این ها از آنجا مهم است که در دوران مذاکرات برجام، طیف حامی دولت رئیسی مدام گروه مذاکره کننده را برای دادن گزارش به مردم زیر فشار می گذاشت و اینگونه استدلال می کرد که دانستن مسایل حق ملت است. آن هم مسایلی که طرف های خارجی تمام آن را می دانند. در آن سال ها اتفاقا با همین رویکرد اعضای تیم هسته ای و خصوصا ظریف و عراقچی پای ثابت گفت و گوهای مختلف تلویزیونی و یا جلسات مجلس بودند. آن هم در حالیکه عموما گفت و گوهای تلویزیونی موضعی انتقادی داشتند و تکلیف جلسات مجلس هم روشن بود. 

هر چند در این مدت علی باقری چند باری راهی مجلس شده اما بر خلاف دوره مذاکرات برجام، خبری از جلسات او و نمایندگان که حاوی اطلاعاتی برای فاکار عمومی باشد منتشر نشده. صدا و سیما هم در این ماه ها ترجیح داده تا سراغی از تیم مذاکره کننده هسته‌ای نگیرد. تا اینجای کار را شاید بتوان به حساب محرمانگی مذاکرات گذاشت، یعنی همان چیزی که اعضای این دولت در مذاکرات قبلی به آن انتقاد داشتند. اما چرا مردم ایران باید خبری مانند سفر اعلام نشده باقری به مسکو را از توئیتر نمایندگی روسیه در وین بشنوند؟ چرا تیم ایران که طرف اصلی این مذاکرات هستند برای اطلاع رسانی چنین سفری که قطعا دارای اهمیت ویژه بوده مردم را مطلع نکرده اند؟ اگر قرار به محرمانگی سفر بوده چرا روس ها این موضوع را رعایت نکرده‌اند؟

اینها چیزهایی است که باعث شده تا این حس به جامعه القاء شود که دولت و تیم مذاکره کننده فعلی جامعه را آنطور که قبلا خود شعارش را می دادند، محرم نمی دانند. جامعه ای که گویی از این مذاکرات کاملا جدا شده و نه منافع و مصائبش در خلال مذاکرات رعیات می شود و نه حق اطلاعش از روندی که روی زندگی او تاثیر دارد.