در بیانیه جدید وزارت خارجه روسیه، در دیدار باقری کنی و سرگی ریابکوف طرف ها در خصوص روند مذاکرات با هدف بازگرداندن اجرای کامل برجام گفتگو و مشخصا درباره گفتگوهای غیر مستقیم نمایندگان ایران و آمریکا در دوحه صحبت کردند.

مطابق این بیانیه نمایندگان ایران و روسیه بر ضرورت حفظ و احیای برجام منطبق با پارامترهای مندرج در قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد تاکید کردند. 

اما سوالی که وجود دارد این است؛ چرا طی دو دهه اخیر، نمایندگان جمهوری اسلامی هرگاه احساس می کنند در مذاکرات پیروز نیستند، رهسپار روسیه می‌شوند؟ 

این موضوع جنبه طنز از نوع تلخ همراه با  سرافکندگی و سرشکستگی بخود گرفته و با نگاه به گذشته از تجارب مذاکرات برجامی در دو دهه اخیر از سعید جلیلی تا محمد جواد ظریف و عباس عراقچی و در دوران فعلی و حضور امیرعبداللهیان به‌عنوان وزیر امور خارجه و شخص باقری کنی مذاکره کننده ارشد این روند ادامه داشته و همچنان در بن‌بست‌های مذاکرات مثل گذشته عازم مسکو می شوند. 

تیم مذاکره کننده ایران، افکار عمومی را محرم نمی‌داند؟

به گمانم پاسخ را باید در انگاره های تصمیم گیرندگان سیاست‌خارجی و به تعبیری در واژه «میدان» جست. و به باور بنده آنها فهم پذیری اشتباهی از مفهوم «موازنه مثبت» دارند.

آنها در خیالشان بر این باورند، که در هر دوره از مذاکرات که با آمریکا به توافق نرسیدیم؛ کافی است یک سفر به مسکو برویم؛ چرا که در تصور آنها این اقدام می تواند منجر به پیدایش رقابت میان کاخ سفید و کرملین و افزایش قدرت چانه زنی ج.ا.ا شود!

به گمانم اشکال کار همین جاست که مفهوم موازنه_مثبت را اشتباه فهم کرده‌اند؛ و همچنان متوجه این مهم نیستند و به نوعی به شکل سلبی در مذاکرات عمل می کنند.

به نظر ایران زمانی می تواند بیشترین منافع ملی را کسب کند که بر مبنای واقع‌گرایی و استفاده از ظرفیت همه طرف‌ها، بطور موازی مذاکرات را پیش ببرد و از رقابتی که بین کشورهای بلوک غرب با چین و روسیه وجود دارد در جهت یک بازی برد-برد بیشترین منافع را متوجه خود کند.