نسخه تاریخی برای درمان ایران؛ این کهن‌درخت، راهی جز اصلاحات ندارد

درمان ایران در تاریخ بجوییم!

او در این باره به روزنامه اینترنتی فراز می‌گوید: «ایران کشوری تاریخی است و اگر تمام پژوهشگران درد این کشور را تاریخی می‌دانند به نظر من درمان آن نیز تاریخی است. به زعم بسیاری از مورخین ایران اولین کشوری است که اولین امپراتوری را در تاریخ بشری به ثبت رسانده‌است؛ لذا از منظر تاریخی نگاه کردن به رخداد انتخابات بسیار اهمیت دارد، زیرا این زبان برای مردم ایران بسیار آشنا است. یعنی وقتی از زبان تاریخی برای تفسیر و تحلیل موقعیت جدید ایران استفاده می‌کنیم شرایط دریافت مسئله را برای همگان فراهم می‌کنیم».

بحث تغییر و تداوم

این استاد تاریخ ادامه می‌دهد: «بعد از جریان مشروطه، ورود اندیشه‌های مارکسیستی و رواج آن در ایران ما از شیوه‌های تاریخی سرزمین خودمان برای تداوم و تغییری تاریخی ایران استفاده فاصله گرفتیم. مقوله‌ای در پیوستگی و گسست تاریخی ایران تحت عنوان تغییر و تداوم وجود دارد. یعنی از یک منظر تاریخ ایران تداوم پیدا کرده است، ولی در عین این تداوم، یکسری تغییراتی را نیز به خود دیده‌است. این تغییرات به نظر من بیش از اینکه از طریق حملات نظامی، نوک شمشیر، تهاجمات نظامی باشد از طریق مباحث دیوانی، سالاری و درون تشکیلاتی به وجود آمده‌است. به نظر من ابزار آن چیزی که امروز می‌تواند تداوم‌بخش همان تغییرات دیوانی باشد، رای دادن و مشارکت کردن در ساختار اداری و بیان آرا و کنش‌های تدریجی و گام به گام است».

استمرار ایران

نصرالله پورمحمدی املشی در ادامه می‌گوید: «اکثر مورخین بر این باورند که حرکت در مشرق زمین به ویژه در تاریخ ایران خیلی کند و تدریجی بوده‌است، زیرا که از درون حرکت می‌کند و هرگز از بیرون این حرکت شکل نگرفته‌است. از طرف دیگر تاریخ ایران تاریخی دو هزار و پانصد ساله و شناسنامه‌دار است. این شناسنامه فوق‌العاده قوی، ریشه در این خاک دارد. به همین دلیل است که این شناسنامه و تاریخ را نمی‌توان با کشور‌های تازه به دوران رسیده مقایسه کرد. این کهن درخت جز از طریق اصلاحات امکان استمرار ندارد و هر کس راه دیگه‌ای را انتخاب می‌کند راه درستی را نمی‌رود».

راه درست چیست؟

او در اخر تاکید می‌کند: «امروزه ابزار کار در ایران شرکت در انتخابات و رفراندوم است. اما اینکه تصور کنیم یک شبه همه چیز تغییر می‌کند اشتباه است. تاریخ دو هزار و پانصد ساله حکومتی ایران در مقابل حرکت‌های صد‌ساله و برخی از اقدامات فوری مانند یک پلک زدن است و باید این تاریخ طولانی را در تصمیمات خود لحاظ کنیم و تاریخ به ما نشان می‌دهد که این راه درست‌تری است».