انتخاب مهدی تاج، یعنی تکرار آدم تکراری و ادامه ناکامی

تکلیف مشخص‌ترین انتخابات روشن شد و مهدی تاج که کمتر کسی به حضور دوباره‌اش در فدراسیون فوتبال شک داشت، برای چهار سال دیگر رئیس ماند تا این واقعیت محرز شود که آش همان آش است و کاسه همان کاسه.

با ردصلاحیت‌های پرحرف و حدیث کفاشیان و عزیزی‌خادم و همچنین خلع سلاح شدن عابدینی طی روز‌های گذشته کاملاً مشخص بود که گزینه‌ای جز تاج نمی‌ماند و ریاست دربست برای آقای رئیس است و تنها چالش مجمع برای انتخابات نواب رئیس است و بس. 

نتیجه کاملاً مشخص بود، درست مثل انتخابات قبل. البته با این تفاوت که اتفاقات دوره گذشته درس عبرت شده بود تا حجم انتقاد‌ها به تاج کاهش یابد، نه، چون جناب رئیس جایی برای انتقاد نگذاشته بود، نه! در واقع اکثراً می‌دانستند که انتقاد‌ها راه به جایی نخواهد برد که اگر غیر از این بود، آخرین تیر‌های ترکش عابدینی باید به هدف می‌نشست.

اما تلاش‌های عابدینی در واپسین روز‌های باقی مانده تا انتخابات، درست مثل دست و پا زدن‌های اصحاب رسانه در دوره قبل بود که سعی داشتند با گوشزد کردن مداوم اشتباهات مکرر تاج و ایراد‌های فاحش کار او ثابت کنند که بازگشتش به صلاح فوتبال ایران نیست. تلاش‌هایی که نتیجه نداد تا این‌بار دیگر کمتر کسی برای گوشزد واقعیت دست و پا بزند، وقتی همه پایان داستان را از همان روز نخست می‌دانستند. 

مرتبه قبل اگر اندک نگرانی‌هایی بابت حضور میرشاد وجود داشت، این‌بار همان نگرانی هم وجود نداشت و تقریباً همه برای تماشای نمایش اقتدار رئیسی راهی مجمع انتخاباتی شدند که پرواضح بود رأی آن قرار است حضور تاج را برای چهار سال آینده در فدراسیون فوتبال تمدید کند، اما مجمع نه به تاج که به ادامه روند ناکامی‌ها در فوتبال ایران رأی داد. ناکامی‌هایی که مسئولیت آن بی‌هیچ شک و تردیدی برعهده تک‌تک آن ۷۲ نفری است که به ادامه ماجرا با تاج تأکید داشتند. 

نه اینکه عابدینی گزینه‌ای بهتر باشد، نه. اتفاقاً هیچ یک از گزینه‌های ریاست فدراسیون چه آنها که تأیید صلاحیت شدند و چه افرادی که صلاحیت‌شان رد شد، آش دهان سوزی نبودند، اما سپردن کار به افراد تکراری، یعنی ادامه روند قبلی و تکرار دوباره داستان. درحالی‌که اگر قرار بود فوتبال ایران با تاج به جایی برسد همان دو مرتبه قبل این اتفاق می‌افتاد و نیازی به هت‌تریک نبود. در واقع مشکل اصلی ورزش ایران و در رأس آن فوتبال، دور باطل افراد تکراری است. 

افرادی که کمتر با نفرات جدید جایگزین می‌شوند و مدام در حال دور زدن هستند. به همین دلیل هم هست که به جای کاهش، شاهد افزایش روزافزون بار مشکلات هستیم، چراکه تغییری صورت نمی‌گیرد که شاهد چشم‌اندازی تازه باشیم و هرچه هست تکرار است و تکرار. در چنین شرایطی باید هم برنده انتخابات بدون اینکه هیچ برنامه‌ای بابت آینده فوتبال ایران ارائه داده باشد با خرسندی از پیروزی مدعی شود که وقتی ۹۰ درصد به یک نفر رأی می‌دهند، مفهومش این است که برنامه‌های قبلی را پسندیده‌اند. 

انتخاب تکراری، یعنی ادعا‌های تکراری. یعنی فوتبال پنج ستاره. یعنی ادعای حرفه‌ای شدن، اما گام برداشتن در مسیر آماتوری. یعنی ادامه‌دار شدن حسرت‌هایی که سن و سال‌شان هر بار بیشتر و بیشتر می‌شود. یعنی دلخوش کردن به موفقیت‌های خاک‌خورده و ناتوانی در تکرار آنها. یعنی ادامه ماجرا‌های پرچالش تیم‌های پایه با باشگاه‌ها، ادامه ناکامی‌در آسیا (چه ملی و چه باشگاهی) و حتی به داستان خوردن جهت کسب مجوز حرفه‌ای و هزار و یک مشکل دیگر که حل و فصل آن نیازمند نگاهی تازه است، اما کدام نگاه تازه وقتی فوتبال توان خارج شدن از زیر یوق افراد تکراری را ندارد و سال‌هاست که در این دور باطل گیر افتاده است!

این‌بار، اما حداقل امیدی هم به ایجاد تغییرات وجود نداشت که در پایان کار مجمع انتخاباتی به ناامیدی بینجامد. این‌بار همه خوب می‌دانستند آش همان آش است و کاسه همان کاسه. همه خوب می‌دانستند فوتبال ایران باز هم با همان تفکری قرار است چهار سال بعدی را طی کند که با نگاه روزنامه‌نگاری فیفا (تیتر فوتبال پنج ستاره) کوچه و خیابان را آزین می‌بندند! اما آیا با این دور باطل و با رأی دادن‌های مداوم به افراد تکراری می‌توان انتظار تغییر و گام برداشتن در ممسیر موفقیت را داشت؟ البته موفقیتی که مورد تأیید همه باشد، نه آنچه تنها به‌زعم عده‌ای خاص موفقیت است!