انتقاد روزنامه اصولگرا از سخنگوی دولت بخاطر اعلام یک دقیقه سکوت برای شهدای غزه

 روزنامه فرهیختگان نوشت: فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت ایران است. و انتظار زیادی نیست که بخواهیم مطابق فرهنگ ایرانی رفتار کند که هیچ، حتی به عنوان عضوی از دولت، منادی فرهنگ ایرانی باشد و اگر کسی در مسیر تضعیف فرهنگی اقدام کرد. او منتقد و البته اصلاح کننده مسیر باشد، نه آنکه مصداق گندیدن نمک شود.

از سویی دیگر آیا همدلی دولت ایران با مردم غزه همچون همدلی ورزشکاران با حوادث غم انگیز باید در یک دقیقه سکوت تجلی یا بد؟ ورزشکاران برای اقدامات عملی در حوادث و مرگ ها و امثال آنها وظیفه ای جز همدلی ندارند و طبیعی است که صرف یک اقدام همدلانه رسانه ای برای آنها اعلام موضع باشد و کسی انتظار بیشتر نداشته باشد اما دولت چطور ؟ آیا دولت کشوری که بزرگترین دشمن علیه رژیم صهیونیستی محسوب می شود، بروز همدلی اش با مردم غزه باید یک اقدام فانتزی همدلانه صرف باشد؟ هفته گذشته و زمانی که فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت در ابتدای نشست خبری خود با اهالی رسانه یک دقیقه سکوت به احترام شهدای غزه اعلام کرد اغلب خبرگزاری ها اقدام او را با مضمون احترام به مردم عزه منتشر کردند، بی آنکه بپرسند آیا در شان یک دولت است که اعلام موضعش اینگونه صورت بگیرد ؟ یعنی کار دیگری از دست دولت برنمی آید و همچون ورزشکاران دست و پا بسته و بی اختیار در این حوزه است ؟! از سویی بر فرض که دولت جز ابراز همدلی نمی تواند کاری کند، آیا این ابراز همدلی باید همچون غربی ها در قالب یک دقیقه سکوت باشد. یا آنکه مطابق فرهنگ ایرانیان و آموزه های اسلامی در شکل دعا و امید باید تجلی یابد؟

فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت چهاردهم در همین ده ماهی که از عمر دولت گذشته حواشی متعددی داشته و شاید اگر همین حواشی را از او بگیریم، او دیگر تیتر مهم هیچ رسانه ای نباشد و عملا اتفاق مهمی را در تبیین اقدامات دولت متبوع خود رقم نزده باشد. این یعنی یک زنگ خطر برای او که بیندیشد آیا در انجام وظایف محوله موفق بوده یا خیر شاید برای ابتدای کار به نظر خیلی بامزه بود که سخنگوی دولت مانتویی با طرح سنتی ایرانی بر تن دارد و در نوع پوشش مسئولان زن در ایران، تفاوت محسوسی بود. اما در دراز مدت آن تیترهای ذوق زده و کلیک خور لباس متفاوت سخنگوی دولت در جمع خبرنگاران، ارزش خود را از دست می دهد و مدل و لحن صحبت مادرانه اش هم در یادها نمی ماند و همه عملکرد افراد را نگاه می کنند.