وجدان خاموش رسانه‌ها و خون فریادگر کودکان میناب

در ترازوی تاریخ، گاهی یک قلم ازیک گلوله موثرتر است؛ و امروز، همان لحظه‌ای است که قلم‌های جهان زیر بار شرم خواهند لرزید.

۱۶۸ کودک بی‌گناه جان دادند، ۳۰۰ دانش‌آموز زخمی و رنج‌دیده چشم به آسمان دوختند، و در آن‌سو، پشت میز‌های سرد و بی رحم تحریریه‌های دنیا، سکوتی مرگبار حکمرانی کرد.

رسانه‌هایی که هر روز با شعار «آزادی بیان» و «وجدان جهانی» سینه می‌زنند، ناگهان در برابر خون کودکان میناب، زبان شان را تسلیم جنایتکاران کودک کش کردند!

کودکانی که نه سیاست می‌دانستند و نه دشمنی، فقط می‌خندیدند؛ خنده‌هایی که امروز با بمب به آتش کشیده شد و خاکستر شد!

اما آیا وجدان جهانی هم خاکستر شده است؟

شگفتا که در جهان فریب، تصویر، خبرِ یک مسابقه یا نطق یک سیاست‌مدار

جنایتکار، میلیون‌ها بار بازتاب می‌یابد، اما صدای خرد شدن استخوان‌های کودکان بی گناه در میناب، در هیچ تیتری بصورت شایسته جا نمی‌گیرد. آیا ارزش انسان، تا این اندازه به جغرافیا و قدرت گره خورده است؟

هنگامی که حقیقت در رسانه‌ها دفن می‌شود، عدالت نیز با آن می‌میرد.

رسانه‌ای که در برابر خون بی گناهان بویژه کودکان و زنان، سکوت کند، شریک جنایت جنایتکاران است.

رسانه‌ای که نبیند، دروغ می‌گوید حتی اگر چیزی ننویسد؛ و روزی خواهد آمد که تاریخ، بر طومار خود بنویسد، «در این روز، نه‌تنها ۱۶۸ کودک در میناب کشته شدند، بلکه وجدان بسیاری از رسانه‌ها نیز مرد.»

جهان شاید فراموش کند، اما تاریخ و وجدان‌های بیدار فراموش نمی‌کند.

کودکانی که رفتند، هرگز دوباره سخن نخواهند گفت؛ اما فریادشان در وجدان بشر تا ابد تاریخ جاری خواهد بود؛ و پرسش تاریخ تا ابد بر دیوار زمان خواهد ماند.

رسانه‌های جهان بویژه بی بی سی فارسی، پاسخ خون این کودکان بی‌گناه را چگونه خواهند داد؟