خیانت باکو به ایران | خویشتن‌داری تهران تا کجا؟!

گزارش اخیر سی‌ان‌ان فاش کرده که جمهوری باکو در طول جنگ ۴۰ روزه، کمک عملیاتی، نظامی و اطلاعاتی چشمگیری به اسراییل کرده است. طبق این گزارش، اسراییل در طول جنگ علیه ایران «یگان‌های زبده نظامی و اطلاعاتی خود را مخفیانه در آذربایجان مستقر کرد». یکی از نقاطی که جمهوری باکو در اختیار اسراییلی‌ها قرار داده بود، تنها حدود ۱۰۰ کیلومتر با تبریز فاصله داشت.

هدیه‌ی جنگیِ باکو به تل‌آویو

شبکه سی‌ان‌ان در گزارشی به نقل از ۴ منبع آگاه، از رفتار خصمانه‌ای دیگر از دولت باکو علیه ایران پرده برداشته است. بر اساس این گزارش، باکو در طول جنگ ۴۰ روزه نیروهای نظامی و اطلاعاتی اسراییل، در مرز ایران و باکو استقرار یافته بودند. جایی که در نزدیک‌ترین نقطه تنها ۱۰۰ کیلومتر با تبریز فاصله داشت. شهری که در میانه‌ی جنگ رمضان مورد حمله اسراییل قرار گرفت. همچنین این گزارش فاش می‌کند که یگان‌های ویژه تکاوری (کماندویی) در این محل در خاک باکو مستقر شده و مأموریت‌های «جمع‌آوری اطلاعات و عملیات پهپادی» را انجام دادند.

به عبارت دیگر، جمهوری «الهام علی‌اف» با صدور مجوز استقرار نیروهای اطلاعاتی و نظامی اسراییل در مرز باکو و ایران و همچنین همکاری مشترک اطلاعاتی علیه ایران، فرصت بی‌نظیری را برای زیر نظر داشتن قسمت شمالی ایران در اختیار اسراییل قرار داده است. حمله به پادگان حسن‌رود در حومه بندر انزلی و همچنین حمله هوایی به پایگاه نیروی دریایی شمال کشور نیز به همکاری باکو و اسراییل بی‌ارتباط نیست. چرا که به باور کارشناسان امنیتی و نظامی، ارسال جنگنده‌ها برای بمباران مناطق شمالی کشور، بدون همکاری دولت علی‌اف ممکن نیست.

وزارت امور خارجه دولت باکو در بیانیه‌ای، گزارش سی‌ان‌ان را رد کرد. و از این رسانه خواست گزارش منتشرشده را تکذیب کند. با این حال این نخستین بار نیست که خبرهایی از همکاری نزدیک نظامی-اطلاعاتی دولت علی‌اف و نتانیاهو علیه ایران به گوش می‌رسد.

وقتی علی اف تعارف را کنار می‌گذارد...

همکاری علنی بین جمهوری باکو و رژیم اسراییل در ۳ دهه گذشته، باکو را به پایگاه پیشروی و نظارت اسرائیل در مرزهای شمالی ایران تبدیل کرده است. با این حال بر اساس گزارش‌های رسمی و غیر رسمی، روابط راهبردی تل‌آویو و باکو پس از واقعه ۷ اکتبر ۲۰۲۳پررنگ‌تر شده و جمهوری باکو را به پایگاه مهم اسراییل در نزدیکی مرزهای ایران تبدیل کرده است.

پیش از جنگ رمضان، در جنگ ۱۲ روزه نیز شواهدی از این همکاری نزدیک دیده شد. مردادماه ۱۴۰۴، رسانه‌های اسراییلی از دستگیری یک «جاسوس ایرانی‌تبار» خبر دادند. به گفته منابع عبری، این فرد که نامش فاش نشده، «به مامور اطلاعاتی ایران اطلاع داده که اسراییل از طریق جمهوری آذربایجان پهپاد‌هایی را به سوی ایران فرستاده است». این را می‌توان مهر تایید رسمی مقامات اسراییلی بر همکاری باکو برای حمله به ایران قلمداد کرد. همچنین پس از جنگ ۱۲ روزه تعدادی از ساکنان اردبیل و تبریز شهادت دادند که پهپادهای اسراییلی را که «از سوی باکو به ایران می‌آمدند» در آسمان دیده‌اند.

همه این‌ها در کنار لفاظی‌های رسانه‌های منتسب به الهام علی‌اف علیه ایران، نشانه‌ای محکم از همدستی راهبردی باکو و اسراییل علیه تمامیت ارضی ایران است. با این وجود، علی‌اف همواره این همکاری را تکذیب کرده و مدعی شده که جمهوری باکو هرگز اجازه نمی‌دهد از آسمانش علیه ایران استفاده شود.

خویشتن‌داری تا کجا؟

نکته تامل‌برانگیز ماجرا اما واکنش مقامات رسمی ایران به اقدامات خصمانه باکو بوده است. در سال‌های گذشته مقامات رسمی ایران همواره به واکنش‌های دیپلماتیک به باکو بسنده کرده‌اند و خویشتن‌داری ایران در برابر باکو، کار را به جایی رسانده که امروز، دولت علی‌اف از همکاری علنی با دشمن صهیونی علیه ایران هراسی ندارد. گزارش اخیر سی‌ان‌ان، علی‌رغم تکذیب رسمی وزارت خارجه باکو پرده از این بی‌پروایی برداشت.

به نظر می‌رسد وقت آن رسیده که مسوولان جمهوری اسلامی ایران، یک تجدید نظر اساسی در مورد رفتار با دولت باکو کرده و استاندارد دوگانه را در مورد کشورهایی که از خاک‌شان برای تسهیل حمله به ایران استفاده می‌کنند، کنار بگذارند. پرسش مهم این است: میان امارات متحده یا کویت و قطر که پایگاه‌هاشان را در اختیار ارتش آمریکا گذاشتند و جمهوری باکو که زیر سلطه صهیونیسم، در دو جنگ اخیر به شعبه دوم اسراییل تبدیل شد، چه تفاوتی وجود دارد؟!