شاهزاده در آفساید

 قانون بازی روشن بود: هیچ‌کس حق دفاع در برابر شاهزاده را نداشت. توپ، گویی از روی شوق، خودبه‌خود به پای او می‌رسید. مدافعان ملی‌پوش باید جا خالی می‌دادند، دروازه‌بان‌ها نگاهشان را می‌دزدیدند و پاس‌ها فقط به یک مقصد ختم می‌شد: پای کاپیتان تیم رضا پهلوی. گل‌های آسان، شادی تشریفاتی برای شاهزاده و وفاداری، مثل چمن، کوتاه و مرتب.

تا دیروز فوتبال چنین بود اما گویا این اواخر اتفاق دیگری رخ داده است! همان رضا پهلوی، از دور و با تأسف می‌گوید که جمهوری اسلامی ایران فوتبال را سیاسی کرده است.

اما تناقض، از پس دیوار فراموشی طلوع می‌کند.

جام جهانی ۲۰۱۸، وقتی تیم ملی جمهوری اسلامی مقابل مراکش به پیروزی رسید، رضا پهلوی و دخترش شادمانه رقصیدند. او با ذوق نوشت: «بُرد دل‌چسب... بچه‌ها متشکریم! شما عالی هستید!»

حالا همان رضا پهلوی که از یک سال گذشته باد بازگشت به تاج و تخت بر سرش افتاده، می‌ تیم ملی فوتبال ایران را «سلاح» می‌خواند.

با اینهمه خود او سفارش می‌کند که تماشگران ایرانی پرچم شیر و خورشید با خود به ورزشگاه‌ها ببرند تا یاد کسانی که با ‌وعده‌های او جان خود را از دست دادند "زنده نگه دارند!"

شاهزاده‌ای که روزگاری حریفانش حق دفاع نداشتند، دیروز از روی کاناپه تبعید برای تیم ایران شادی و پایکوبی می‌کرد، امروز از روی صندلی اپوزسیون آن را محکوم می‌کند.

کسی که تا دیروز در آفساید بود امروز پاس‌های عمدی به دشمنان این سرزمین می‌دهد تا خون مردمی را بریزد که خود شاهزاده آنها را تیم واقعی ایران می‌نامد یعنی همان مردمی که بدون انتظار بوسه بر دست یا پاس اجباری، فقط برای یک برد ساده در کوچه‌ها هورا می‌کشند و برای برد تیم کشورشان شادی میکنند.