بررسی ادعای نیویورک تایمز | آیا احمدی‌نژاد جاسوس اسراییل است؟

گزارش نیویورک تایمز در شرایطی منتشر شده که جنگ سخت و تلاش‌های نظامی آمریکا برای تغییر حاکمیت در ایران، تاکنون به بن بست خورده است.

ادعای نیویورک تایمز

بر اساس گزارش ادعایی نیویورک تایمز که به نقل از «مقامات آمریکایی و ایرانی آگاه» منتشر شده، اسرائیل از سال ۲۰۲۴ تلاش کرده از طریق کانال‌های مخفی با احمدی‌نژاد ارتباط برقرار کند. نقطه آغاز این تماس‌ها ظاهراً کنفرانسی در دانشگاه لودویکا در بوداپست (مجارستان) درباره تغییرات آب‌وهوایی بوده که پوشش عمومی داشته، اما برای دیدار‌های محرمانه استفاده شده است. دیوید بارنیا، رئیس سابق موساد، شخصاً در این دیدار‌ها حضور داشته و بعداً CIA را مطلع کرده است.

گزارش مدعی است اسرائیل حمایت مالی برای سفر‌ها و اقامت احمدی‌نژاد فراهم کرده و او را به عنوان چهره‌ای بالقوه برای نقش سیاسی در صورت «تغییر رژیم» در تهران آماده می‌کرده است. این عملیات بخشی از برنامه گسترده‌تری بوده که شامل آموزش و تجهیز گروه‌های کرد ایرانی در شمال عراق برای عملیات احتمالی در غرب ایران هم می‌شده — هرچند این بخش اجرا نشده است. عملیات در روز‌های اولیه جنگ آمریکا-اسرائیل با ایران شکست خورده و سرنوشت احمدی‌نژاد نامعلوم مانده است.

نیویورک تایمز مدعی شده منابع ایرانی به او گفته‌اند که احمدی‌نژاد پس از آنکه حاکمیت از جزئیات تماس‌های او مطلع شده، اکنون تحت «حصر خانگی» توسط اطلاعات سپاه قرار دارد.

این ادعا در حالی است که محمود احمدی نژاد آخرین بار دو روز پیش در مجمع تشخیص مصلحت نظام حضور یافته بود و پیش از آن نیز در مراسم تشییع رهبری در تهران، تصایری از او منتشر شد.

مقاله جدید نیویورک تایمز در حالی منتشر میشود که این رسانه پیش از این در مقاله‌ای به تاریخ ۲۹ اردیبهشت، ادعا کرده بود که «در روز‌های اولیه جنگ، اسرائیل به خانه احمدی‌نژاد حمله کرد تا محافظانش را حذف کند و او را به خانه امن منتقل کند. اما عملیات با ورود اطلاعات سپاه شکست خورد.»

گزارش نیویورک تایمز با عنوان «عملیات مخفی اسرائیل برای جایگزینی احمدی‌نژاد» با این مقدمه آغاز شده است که: تلاش چندین ساله برای آماده‌سازی رئیس جمهور سابق ایران به عنوان یک عامل اطلاعاتی، در روز‌های اولیه جنگ به تلاشی چشمگیر برای انتقال او به یک خانه امن موساد در ایران منجر شد؛ اما این نقشه از هم پاشید.

در گزارش آمده است: اوایل سال ۲۰۲۴، رئیس دانشگاهی در بوداپست درخواست تکان‌دهنده‌ای از یک مقام ارشد دولتی مجارستان دریافت کرد. این مقام به رئیس دانشگاه (پروفسور گرگلی دلی)، گفته بود که دانشگاه خدمات عمومی لودوویکا باید کنفرانسی در مورد تغییرات اقلیمی برگزار کند و از یک مهمان غیرمنتظره دعوت کند: محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور سابق ایران.

دلیل این امر حتی تکان‌دهنده‌تر بوده است. این مقام دولتی مجارستان به پروفسور دلی رییس دانشگاه گفته که این کنفرانس صرفاً پوششی برای آقای احمدی‌نژاد است تا در بوداپست با مأموران اطلاعاتی اسرائیل، دشمن قسم‌خورده آقای احمدی‌نژاد، مذاکرات مخفیانه‌ای داشته باشد.

همچنین رئیس دانشگاه، گرگلی دلی (Gergely Deli)، در مصاحبه با نیویورک تایمز تأیید کرده که درخواست برگزاری این کنفرانس و دعوت از احمدی‌نژاد از سوی یک مقام ارشد دولت مجارستان (نزدیک به ویکتور اوربان) مطرح شده بود. دلی گفته این کنفرانس ظاهراً عمومی بود، اما به عنوان پوششی برای دیدار‌های محرمانه استفاده شد.

احمدی‌نژاد سال ۲۰۲۴ (۱۴۰۲-۱۴۰۳) برای شرکت در کنفرانس تغییرات اقلیمی دانشگاه لودویکا (Ludovika University of Public Service) به بوداپست سفر کرده‌است. این سفر تایید شده است، اما جزئیات ادعایی دیدار‌های محرمانه با موساد (مانند حضور دیوید بارنیا) صرفاً بر اساس گزارش NYT و منابع ناشناس است و هنوز تأیید مستقل رسمی ندارد.

خوشامدگویی رئیس دانشگاه ملی لودوویکای مجارستان به محمود احمدی نژاد-عکس از وب سایت دولت بهار

جالبتر آنکه در آنوقت، سفارت اسرائیل در مجارستان در بیانیه‌ای تند، دعوت از احمدی نژاد را به عنوان کسی که «منکر هولوکاست» است، محکوم کرده بود.

رونن برگمن (روزنامه‌نگار اسرائیلی و نویسنده کتاب تاریخ موساد)، در پست X به گزارش اولیه NYT اشاره کرده و جزئیات تلاش برای نصب احمدی‌نژاد را بازتاب داده است.

دفتر محمود احمدی‌نژاد در اطلاعیه‌ای رسمی، گزارش نیویورک تایمز و ادعای حصر خانگی را «کذب» خوانده و رد کرده است.

در تکذیبیه دفتر احمدی‌نژاد آمده است: «روزنامه نیویورک تایمز در ۳۰ اردیبهشت با انتشار خبری کاملا کذب علیه دکتر احمدی نژاد کوشید با سوء استفاده از حساسیت‌های ناشی از تهدیدات نظامی، افکار عمومی را مشوش کند و با توجه به محبوبیت مردمی گسترده ایشان، به جنگ روانی علیه قاطبه ملت شریف ایران بپردازد... این روزنامه که به انتشار اخبار فیک و دروغ پردازی مشهور است، برای جبران ناکامی خود، اکنون پس از ۵۵روز مجددا ضمن طرح همان سناریوی مفتضح کوشیده با دادن شاخ و برگ به شجره خبیثه دروغ، فتنه انگیزی نماید.»

واکنش‌های به ادعای نیویورک تایمز درباره احمدی نژاد

این ادعا بلافاصله در فضای مجازی ایران و میان تحلیلگران واکنش‌های متفاوتی برانگیخت.

سید محمد مرندی -استاد دانشگاه تهران آن را «تبلیغات شرم‌آور» خواند و پرسید: اگر احمدی‌نژاد واقعاً دارایی اسراییل بود ه است، چرا او را افشا می‌کنند؟

به نظر محمد مرندی این کار بیشتر عملیات روانی برای ایجاد بی‌اعتمادی میان مقامات ایرانی است.

کاربری در این باره نوشته است که؛ نمی‌داند ادعا واقعی است یا دروغ، اما سؤال اصلی این است که چرا اسرائیل احمدی‌نژاد را «سوزانده» و چه چیزی پشت این افشاگری پنهان است.

کاربران دیگر نیز به سابقه احمدی‌نژاد — از موضع سختگیرانه‌اش در برابر اسرائیل و برنامه هسته‌ای تا مواضع سیاسی پس از ممنوعیت‌های انتخاباتی — اشاره کرده‌اند و برخی آن را بخشی از جنگ روانی دانسته‌اند.

گزارش نیویورک تایمز در بستری منتشر می‌شود که ایران از دی ماه ۱۴۰۴ با امواج سهمگینی از رویداد‌های سیاسی رو‌به‌رو بوده است. اعتراضات به دلیل بحران اقتصادی (تورم، سقوط ارزش ریال و گرانی) آغاز شد و به سرعت به فراخوان‌هایی برای تغییر حاکمیت تبدیل گردید.

این گزارش بر اساس منابع ناشناس است و هنوز تأیید مستقل کاملی ندارد. سابقه احمدی‌نژاد به عنوان چهره‌ای اصولگرا و منتقد اسرائیل، چنین همکاری‌ای را برای بسیاری غیرمحتمل جلوه می‌دهد، اما از سوی دیگر اختلافات او با رهبر شهید به ویژه در دو سال پایان ریاستش بر دولت و ماجرای خانه نشینی او و نیز توصیفات برخی از انگیزه‌های شخصی او (مانند بازگشت به قدرت)، عواملی است که ادعا‌های نیویورک تایمز را برای کسانی که به او باور داشتند، اما بعد‌ها از او رویگردان شدند، چندان هم دور از ذهن به نظر نیاید.

همچنان که برای بسیاری از حامیان احمدی نژاد در سال‌های ۸۴ تا زمان خانه نشینی او، که معتقدند اسفندیار رحیم مشایی عامل اصلی انحراف او بوده است، اظهارات جنجالی مشایی درباره دوستی با مردم اسراییل می‌تواند دلیلی بر‌ای تامل در مدعای نیویورک تایمز باشد.

در حالی که ایران در مرحله گذاری حساس پس از شهادت رهبری به سر می‌برد، چنین گزارش‌هایی بر پیچیدگی‌های داخلی و خارجی تأکید می‌کنند؛ از تلاش‌های براندازی خارجی گرفته تا تشدید شکاف‌های داخلی و ایجاد بی‌اعتمادی.