المپیک، امید احیای اقتصاد ژاپن را زنده نکرد

سلام. امروز نگاهی می‌اندازیم به رؤیاهای محوشده‌ احیای اقتصادی که بازی‌های المپیک توکیو، تجارت جهانی و نوآوری در چین، دوباره به آنها جرقه زد.

اجازه بدهید بازی‌ها شروع بشوند

اگر این خبر را داغ دریافت کرده‌اید باید بدانید که این بار جایگاه‌های خالی، خلاء تشویق‌های تماشاگران را پر می‌کنند. بازیکنان ماسک خواهند داشت. و برای اولین بار در طول تاریخ، رویدادهای مسابقات دور از چشمان زنده تماشاگران به وقوع خواهند پیوست و برندگان هم مدال‌هاشان را در غیاب آنها به گردن خواهند آویخت. به عصر کووید خوش آمدید!

در سپتامبر ۲۰۱۳، زمانی که ژاپن میزبانی بازی‌ها را به دست آورد، امید بود که آنها بتواند تاج موفقیت را به گردن طرح احیای اقتصادی جسورانه شینزو آبه، نخست‌وزیر وقت بیندازند. امیدی که پیش از شیوع ویروس کرونا، روز‌به‌روز داشت بیشتر رنگ می‌گرفت.

تهاجمی‌ترین آزمایش اقتصادی جهان هنوز نتوانسته تغییری در ذهنیت تورمی که کارش سرکوب قیمت‌ها بوده است، به وجود آورد. گرچه اصلاحات ساختاری نظیر آوردن بیشتر زنان به محیط کار، موفقیت‌هایی را در پی داشته، اما نتوانسته است بر فشاری که «جمعیتِ رو به پیری نیروی کار» در پی داشته، غلبه کند.

بهترین وجه ابنومیکس (Abenomics: سیاست‌های اقتصادی شینزو آبه، نخست‌وزیر ژاپن) را می‌توان حفظ سطح استانداردهای زندگی دانست _‌که قطعاً رویداد کم‌ارزشی نیست.

این در حالی‌ست که سیاست بازی‌های المپیک، تقویت اقتصاد است. هزینه رسمی به بیش از دو برابر افزایش یافته و به ۱۵.۴ میلیارد‌دلار از برآورده اولیه‌اش رسیده است (شامل ۳ میلیارد‌دلار مازاد برای تأخیر پدید‌آمده و اقدامات ایمنی‌ای که کووید‌۱۹ می‌طلبید). و تصمیمی که برای منع حضور تماشاچیان گرفته شده است، می‌تواند منجر به لغو بیش از یک‌میلیون رزرو‌ها و برنامه‌هایی شود که افراد برای اقامت در هتل‌ها در نظر گرفته بودند. همه چیز تفاوت فاحشی پیدا کرده با آخرین باری که توکیو در سال ۱۹۶۴ میزبان بازی‌های المپیک بود (رویدادی که بازگشت مجدد ژاپن را به صحنه بین‌الملل موجب شد).

«صحنه اقتصادی»

تجارت جهانی، نقطه عطف روشنی‌ست در جهان؛ مقطعی که در آن اقتصادهای بیشتری در حال مبارزه با بیماری همه‌گیر کووید هستند. کره جنوبی و تایوان حالا به کشورهایی پیوسته‌اند که سود سالانه صادراتی‌شان دو رقمی است. افزایش ۳۳ درصدی کره در ۲۰ روز اول ماه جولای، نشانه اطمینان‌بخشی است؛ با توجه به زنگ خطری که کووید در تجارت جهانی به صدا درآورده و تهدید کرده بهبود اقتصادی را به تعویق می‌اندازد. بیشتر شاخص‌های موجود در تجارت ردیاب بلومبرگ، در میانگین دراز‌مدت خود بوده‌اند؛ یعنی تقریباً نیمی‌شان در دامنه «بالاتر از حد نرمال» واقع شده بودند.