«مافیای خوردو» باز هم نفس کارگران هپکو را گرفت

«شرکت تولید  تجهیرات سنگین هپکو اراک» که تاسیس آن به پیش از انقلاب باز می‌گردد در سال‌های اخیر دست‌خوش اتفاقاتی شده که این واحد عظیم تولیدی تا مرز فروپاشی هم رفته است ولی به دلیل پافشازی کارگران‌اش همچنان باقی مانده است و هنوز نتوانسته‌اند آن را تعطیل کنند.

هپکوی اراک را باید یکی از قربانیان اصلی خصوصی‌سازی در ایران بنامیم و آنطور که کارگرانش می‌گویند «مافیای واردات ماشین‌های راه‌سازی و ماشین‌های سنگین» از جمله اصلی‌ترین عواملی هستند که باعث وضعیت کنونی هپکو شده‌اند و امید هم به مسوولان هم که با کوچکترین فشار آنها تصمیمات خود را تغییر می‌دهند، نمی‌توان داشت. 

در موازات اینکه خصوصی‌سازی روند تولید این کارخانه را تعطیل کرد ولی در موقعیت‌های هپکو می‌توانست خود را باز آفرینی کند و مانند گذشته خود را به عنوان اصلی‌ترین قطب تولید کننده خودروهای راه‌سازی و همچنین کامیون‌ها و دیگر ماشین آلات معدن، در منطقه معرفی کند ولی عدم سفارش از سوی وزارت‌خانه‌هایی مانند «راه و شهرسازی» و «صمت» و همچنین تاکید شرکت‌های نیمه دولتی وابسته بر واردات ماشین آلات سنگین از چین اجازه این کار را به کارگران هپکو نداد تا این کارخانه که اکنون باید بیش از خودروسازانی مانند سایپا و ایرانخودرو و ... نیروی کار در خود داشته باشد و در مجموع کادر اداری و کارگری به بیش از هزار نفر هم نمی‌رسند. 

چندی پیش و بعد از اینکه هپکو به «سازمان تامین اجتماعی» واگذار شد زمزمه‌هایی در مورد ثبت سفارش ماشین‌های سنگین برای برخی از معادن ایران از سوی وزارت صمت و «شرکت امیدور» جان دوباره‌ای به کارگران هپکو داد. این خبر می‌توانست پایانی برای وضعیت نامشخص این کارخانه باشد ولی به دلیل سنگ اندازی‌های مافیای واردات ماشین‌های سنگین، این قرارداد با حداقل تعداد به امضا رسید.

وحید یکی از کارگران هپکوی اراک در مورد آخرین اتفاقات رخ داد در هپکو به خبرنگار فراز می‌گوید: «از ابتدای سال جاری قرار بود که هپکو اراک با ثبت سفارش از سوی شرکت «جهاد نصر» که وابسته به ایمیدور است تولید خود را از سر بگیرد و پس از آن مجدد شروع به کار کنیم ولی در مقعطی اعلام کردند که این قرارداد به امضای نخواهد رسید. بعد از تلاش‌های مسوولان کارخانه و همیچنین برخی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی این قرارداد با حداقل ظرفیت به امضا رسید.» او در خصوص موارد ثبت شده در قرار داد میان هپکو و شرکت جهاد نصر ادامه می‌دهد: «با تلاش و کوشش و در نظر گرفتن درصد قابل توجهی تخفیف مسوولان کارخانه توانستند سفارش ۱۰ کامیون مخصوص معدن از تهران به اراک باز گردند. نمی‌توانیم بگوییم که ما از این سفارش‌ها خوشحال ‌نشده‌ایم ولی توان هپکو بیش از این‌ها است. این نکته را هم باید اشاره کنم که با توجه به فشار مافیای واردات خودروهای سنگین در ایران اجازه پرداخت اقساط را به شرکت جهاد نصر نمی‌دهد تا ما بتوانیم کار خود را آغاز کنیم.»

وحید با اشاره به واردات خودروهای سنگین توسط مافیای خوردو اضافه می‌کند: «ما جامعه‌ای شعار زده هستیم. با توجه به اینکه در سال جاری تاکید شده است که مسوولان به تولید ملی بیشتر توجه کنند ولی وزارتخانه‌های راه و شهرسازی و صمت بیشتر تمایل کار کردن با دلال‌های خودروهای خارجی را دارند. در شرایطی که همواره از مسوولان خواهش می‌کنیم برای زنده نگاه داشتن هپکو به ما سفارش خودرو بدهند می‌بینیم که در همین هفته ۳۳ کامیون مانند همان کامیون‌هایی که جهاد نصر به تعداد ۱۰ دستگاه با ما قرارداد بسته بود وارد کشور شده است.»

او در همین مورد و با انتقاد از مسوولان اضافه می‌کند: «توجه داشته باشید که همین مسایل به تعطیلی صنعت ایران کمک می‌کند در واقع این تحریم‌ها نیستند که اقتصاد ایران را به زانو آورده است بلکه همکاری مسوولان با باندهای مافیایی است. هنگامی که ما در داخل کشور توانایی ساخت و صادر کردن خودروهای سنگین را به سایر کشورها را داریم چرا باید از خارج کشور خودروهای بی کیفیت و کار کرده وارد کنیم. چند سالی است که حوزه حمل و نقل کشور تلاش می‌کند با تامین اعتبار «نوسازی حمل و نقل» را به پایان برساند ولی هرچه بودجه به دست آوردند به جیب واردکنندگان خودروهای بی کیفیت و دسته دوم چینی ریخته شد.»

این کارگر هپکو با ابراز تاسف از وضعیت به وجود آمده می‌گوید: «از دهه هفتاد که رفته رفته هپکو را ضعیف کردند ایران تبدیل به قبرستان ماشین‌های سنگین خارجی شده است. خودروهایی که بعد از یکی ۲ سال کار در انبارهای اسقاطی سیرجان رها شده‌اند. مشکل اصلی در همین انبار اسقاطی است زیرا ما در کارخانه هپکو می‌توانستیم ماشین‌های سنگینی تولید کنیم که می‌توانستند به جای اینکه در انتظار بازیافت باشند در جاده‌های ایران تردد می‌کردند. عدم توجه به توانایی‌های داخلی و همچنین حمایت از باندهای مافیایی می‌تواند وضعیت اقتصاد کشور را از این هم بحرانی‌تر کند. دولت آینده اگر بخواهد که باری دیگر تولید داخلی را زنده کند و کارگران ایرانی جانی دوباره بگیرند باید دست مافیا را از سفره صنعت ایران کوتاه کند در غیر این صورت امیدی به بهبود نخواهد بود.»