اکران آنلاین راه نجات سینما نیست و نخواهد بود!

ضرر ٣۰۰ میلیاردی سینما تنها از اکران

تولید در نقطه بحران!

کارگردان فیلم «زندگی خصوصی»، درباره شرایط بغرنج تولید و فروش سینما در آستانه یک سالگی کرونا در ایران ادامه می دهد : «در شرایط فعلی که در سینما حکم فرما است، تولید فیلم سینمایی یک ریسک به شمار می‌آید چرا که اکران فیلم‌ها و میزان استقبال از فیلم‌ها قابل پیش‌بینی نیست. برای مثال فیلم «زن ها فرشته اند ٢» یکی از شانس های گیشه بود که به دلیل بی نظمی در اکران و تعطیلات پی در پی سینما، نتوانست آن گونه که باید انتظارات را محقق کند. با این حال در اکران آنلاین بیش از ٢ میلیارد فروش داشت و اگر سینماها باز بودند ، قطعا قابلیت این را داشت که بیش از ۱۰ میلیارد تومان به گیشه اضافه کند».

انتظامی مدیر خوبی برای سینما بود

در حالی که از عمر دولت مردی زمان زیادی نگذشته است، برخی از سینماگران چشم امید به آن دارند، اما برخی معتقدند که بر اساس چگونگی چینش دولت ، احتمالا دورنمای خوشی در انتظار سینمای ایران نیست. با این حال فرحبخش با اظهار رضایت از عملکرد سازمان سینمایی به ریاست حسین انتظامی ادامه می دهد :« به نظر من حسین انتظامی نسبت به فعالیت های دیگری که در کارنامه کاری خود داشت، یک مدیر سینمایی خوب به شمار می رود. از شفاف سازی های مالی تا کمک به سینماداران، تمام این اقدامات گام های مثبتی در بستر سینما محسوب می شود. اقدام آخر او نیز، طرحی برای پیش خرید بلیت های سینما بود؛ این طرح به تصویب شورای صنفی در سال ٩٩ رسید و آقای انتظامی نیز آن را تایید کرد. اما باید دید در دولت تازه چطور دنبال خواهد شد».

اکران آنلاین با سرمایه گذاری ها همخوانی ندارد

کارگردان فیلم «آبنبات چوبی» در پایان به راه نجات سینما در روزهای رکود اشاره کرده و می گوید: «برخلاف تصوراتی که وجود دارد اکران آنلاین راه نجات سینما نیست و نخواهد بود، زیرا این شیوه از اکران به دلیل عدم امنیت و زیر ساخت، نمی تواند پاسخگوی سرمایه گذاری های گسترده ای باشد که در حوزه تولید انجام می شود. تنها راه نجات بازگشایی سینما با رعایت پروتکل هاست ، روندی که در سینماهای دنیا هم با اعمال محدودیت هایی دنبال شد. اکران آنلاین تنها می تواند به عنوان مکملی برای اکران فیزیکی عمل کند اما نمی توان تمام سیستم اکران را متکی به آن کرد».

به نظر می رسد هر بحران اقتصادی در ذات خود با بحران‌های روحی و روانی همراه است و سینما می‌تواند دست‌کم در تقویت روحیه مردم و تلاش برای حفظ امید در آن‌ها مؤثر باشد. سینما به مثابه یک کالای فرهنگی فقط مصرف نمی‌شود بلکه مصرف آن نوعی سرمایه‌گذاری بلندمدت است که سودش به شکل ملموس و کوتاه‌مدت قابل محاسبه و ارزیابی نیست اما در بلند مدت تاثیرش در روان اجتماعی مردم قابل رویت خواهد بود ...