عمر همه کم شده، به جز زنان فنلاندی!

سال گذشته تنها در دانمارکی‌ها، نروژی‌ها و زنان فنلاندی افزایش اندکی در طول عمر وجود داشت.

مقایسه تأثیرات کووید ۱۹ در تمام کشورها کار راحتی نیست. یکی از دلایلش هم اینکه آمار رسمی مرگ‌و‌میر چندان آمار قابل اعتمادی نیست (مدل مرگ مازاد، تلاشی در راه تصحیح این خطا بوده است). دلیل دیگر هم اینکه میزان مرگ‌و‌میر با توجه به سن متفاوت است: افراد مسن بیش از جوانان در اثر ابتلا به این بیماری می‌میرند. بنابراین تأثیر این ویروس در یک کشور تنها وابسته به نرخ‌های مرگ‌و‌میر آن کشور نیست؛ بلکه به گروه‌های سنی و ساختار سنی جمعیتش نیز بستگی دارد.

یکی از روش‌های ساده برای محاسبه این موضوع، بررسی امید به زندگی است؛ میزان متوسط سال‌هایی که انتظار می‌رود حیات یک فرد ادامه یابد. جهت پایش میزان آسیبی که ویروس به این مقیاس زده است، تیمی از پژوهش‌گران از سراسر بریتانیا، دانمارک و آلمان، میزان امید به زندگی در ۲۸ کشور را، به انضمام ایرلند شمالی، قبل و بعد از شیوع همه‌گیری با هم مقایسه کردند.

نتایج به دست آمده نشان داد امید به زندگی از بدو تولد، در تمام کشور، به جز دو تا از آنها، میان سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ کاهش یافته است. استثناء‌ها، نروژ و دانمارک و زنان فنلاندی بودند؛ امید به زندگی در این سه مورد افزایش نیز پیدا کرده بود. امریکا، که بیشترین میزان تلفات همه‌گیری را در سطح جهان به ثبت رسانده بود، بدترین وضعیت را داشت و امید به زندگی مردان این کشور از بدو تولد، بیش از دو سال نیز کاهش یافته بود. اما در بسیاری کشورهای دیگر، از جمله ایتالیا، لهستان و اسپانیا بیش از یک سال از طول عمری که انتظار می‌رفت کم شده بود.

جمعیت‌شناسان بنا به عادت و تجربه انتظار دارند امید به زندگی در طول زمان افزایش یابد: در قرن بیستم، در بریتانیا به ازای هر دهه، سه سال به طول عمر افراد افزوده می‌شده است. داده‌های سال ۲۰۲۰ این روند را بهم زده‌اند. در سال گذشته امید به زندگی از بدو تولد، در زنان، در بیش از نیمی از کشورهایی که مورد مطالعه قرار گرفتند، به سطحی پایین‌تر از سال ۲۰۱۵ رسیده بود. و در مردان این آمار در مورد بیش از یک‌سوم کشورهای مورد مطالعه صدق می‌کرد. در بسیاری از کشورهای اروپای غربی نظیر بلژیک و اسپانیا، میزان افت در بازه زمانی یک‌ساله، رکورد این میزان را از زمان جنگ جهانی دوم شکست.