اعتراض دارم اما عصبانی نیستم!

سینمای ایران در تقسیمِ موضوعاتِ خود و نگاه به مسائل مختلفِ قشرهای جامعه هیچ گاه با توازن به اطراف خود نگاه نکرد. با آنکه دانشگاه، قشر دانشجو و فضای علمی اطراف آن می  توانند رابطه نزدیکی با سینما و سینماگران داشته باشند. اما در کارنامه چهل ساله بعد از پیروزی انقلاب، فیلم هایی که محوریت زندگی دانشجویان را سوژه خود کند، بسیار کم است. زندگی دانشجویان همواره با برخی مسائل سیاسی کشور درهم آمیخته شده و حاصل آن موضوعاتی است که بیشتر رنگ شرایط روز را به خود گرفته اند از این رو سینمای ایران در میانه  های دهه هفتاد که وارد فضای باز سیاسی دوران اصلاحات می  شود، بیشتر درگیر موضوعات دانشجویی به عنوان قشر معترض و روشنفکر پرداخته است.