زندگی در سوریه پس از ۱۰ سال جنگ (عکس‌ها را ببنید)

مونا بختیاری

محمد عثمان به یاد می‌آورد که در اردوهای مدرسه به بعضی مکان های باستانی سوریه رفته بود، اما هرگز تصور نمی کرد یکی از آنها خانه او شود. این مرد ۳۰ ساله و خانواده‌اش از زمانی که حدود دو سال و نیم پیش در جریان جنگ در شمال غرب سوریه برای حفظ جان خود گریختند، در چادری در خرابه‌های باستانی در سرجبله در نزدیکی مرز ترکیه زندگی می‌کنند.

_{محوطه تاریخی سرجبله به خانه بیش از ۵۰ خانواده آواره جنگ از حومه جنوبی ادلب تبدیل شده است.}

صخره‌های بازمانده از این مکان باستانی چادر آنها را محکم در زمین نگه داشته‌اند، یکی از ده‌ها مکان باستانی است که اکنون به خانواده‌هایی که در طول جنگ ۱۰ ساله سوریه از خانه های خود گریخته اند، پناه داده‌اند. لباس‌هایشان برای خشک شدن روی دو بند رخت بسته شده بین چادر و رواق سنگی باستانی آویزان است. فرزندان آنها در این زمین بازی غیرمعمول، اگر نه خطرناک، از روی صخره ها بالا می روند و سعی می کنند روی دیوارها تعادلشان را برقرار کنند. عثمان می گوید: «در تابستان با عقرب، مار و گرد و غبار و همه فشارهای زندگی، و در زمستان با سرما می جنگیم. وضعیت ناامید کننده است. هیچ خدمات بهداشتی وجود ندارد.»

او که پدر چهار فرزند است، از طریق مشاغل فصلی مانند چیدن زیتون و هر شغل دیگری که بتواند داشته باشد، برای کسب درآمد تلاش می کند. وقتی کار نیست مجبور می شود برای تامین وسایل اولیه قرض بگیرد. فرزندانش به مدرسه نمی روند. عثمان گفت: «وقتی آخرین بمباران و حمله شروع شد، ما خانه مان را ترک کردیم و اینجا آمدیم. جایی برای سرپناه پیدا نکردیم، بنابراین اینجا در میان خرابه ها زندگی را شروع کردیم.»

سرجبله که ویرانه های یک سکونتگاه مسیحی اولیه مربوط به قرن پنجم میلادی است، در میان آوارگان محبوبیت دارد، زیرا آنها مجبور نیستند برای اقامت در آن پولی بپردازند، برخلاف سایر مناطق که مالکان زمین‌ها را اجاره می‌دهند. «اینجا همه زمینی داشتیم که در آن کشاورزی می‌کردیم و در روستاهای خود امرار معاش می‌کردیم و به کسی نیاز نداشتیم. اما سرنوشت این بود که آواره شویم. ما زمینهایمان را با اراده آزاد خود ترک نکردیم تا به منطقه ای بیاییم که هزاران سال است خالی از سکنه بوده است.»

نه چندان دور از سرجبله، در گوشه ای دیگر از استان ادلب در شمال غربی، محوطه باستانی بابسقا (یکی از "روستاهای باستانی شمال سوریه". این روستاها یکی از ۶ اثر باستانی ثبت شده سوریه در میراث جهانی یونسکو هستند. م) نیز برای کسانی که خانه هایشان بمباران شده، سرپناهی فراهم می کند.

در مرحله اولیه جنگ، شورشیان از این مکان و از غارهای باستانی کنده شده در صخره‌ها که هنوز سیم کشی‌های نصب شده توسط جنگجویان مخالف را می‌توان مشاهده کرد، به عنوان پایگاه استفاده می‌کردند. دامداران، گوسفندها و بزهای خود را هنگام فرار با خود بردند. حالا گوسفندها و بزها و مرغهایی که بر زمین نوک می زنند، در میان سنگهای باستانی تغذیه می شوند. سازمان ملل می گوید که حدود ۲/۸ میلیون آواره در شمال غرب سوریه وجود دارد که ۱/۷ میلیون نفر از آنها در اردوگاه های آوارگان هستند.

_{خودرویی که برای عروسی تزیین شده است از میان خرابه های بابیسقا می گذرد.}

_{محمود ابوخلیفه، ۳۵ ساله، درون غاری باستانی در بابیسقا ایستاده که از آن برای نگهداری وسایل و پرورش گوسفندان استفاده می‌کند: «قبل از آواره شدن، زمین کشاورزی داشتیم و همه چیز عالی بود، این حیوانات را هم داشتیم. امروز بچه ها در خرابه و گل زندگی می‌کنند»}

_{فاطمه ۴ساله، روی یک سنگ باستانی در مقابل گله گوسفندی که پدرش محمود ابوخلیفه مالک آن است، نشسته است}