دیگه این قوزک پا یاری رفتن نداره...

اگر تپشِ قلبِ آزرده‌اش اجازه گذران زندگی بیشتری به او می‌داد، فریدون فروغی امسال ۷۱ سالگی‌اش را می‌دید. هم‌سن و سال‌های او برای کناره‌گیری از پست و مقام‌های سیاسی - اقتصادی باید قانون برایشان تصویب شود؛ همان‌هایی که برای خفه کردن صدایش، قانون تصویب کردند! تاریخ، ممنوع‌ شدن صدا و فعالیت او را فراموش نخواهد کرد. قبل انقلاب، ساواک دو سال مانع از فعالیت او شد. بعد از انقلاب نیز ۲۰ سال منتظر صدور مجوز جهت ارائه کارهایش ماند. او  نیز مانند فرهاد مهراد علیرغم اوضاع خوب مالی خانوادگی، انگیزه و سبکش در حمایت از محرومین اجتماع، آزادی بیان و مبارزه با ظلم و استبداد شکل گرفت. فریدون فروغی بازمانده نسلی است معلق که تا آخرین لحظه حیاتش برای اثبات حقیقت جنگید،  با وجود داشتن اقامت آمریکا، ایران را ترک نکرد و بیست سال به واقعیت فرصت داد تا خود را نمایان کند، ولی حیف... او سرانجام در ۱۳ مهرماه ۱۳۸۰ به دور از سر و صدای حاکم بر زمانه، شعرِ وداع را سرود...