سرنوشت نفت و گاز ایران پس از قرارداد ۲۵ ساله با چین

چین در آینده  بازار انرژی جهان را تعیین می کند

براساس گفته های حسین امیرعبدالهیان، وزیرخارجه کشورمان توافقنامه همکاری های ۲۵ ساله ایران و چین  وارد فاز اجرایی خود شده است. در رابطه با این توافق، مهمترین دغدغه کارشناسان به بخش های مرتبط  با حوزه نفت و گاز ایران بازمی گردد. اینکه چینی‌ها دست برتر را داشته باشند و یا نفت را با قیمت کمتری از ایران خریداری کنند؟ مجید رئوفی، تحلیلگر بازار انرژی در این رابطه معتقد است:

چینی ها به کدام یک از حوزه های سرمایه گذاری کشورها ورود داشته اند؟

گفته می‌شود که توافق همکاری های ۲۵ ساله تهران و پکن بخشی از طرح بزرگ «جاده ابریشم» چین است. طرحی که با سرمایه‌گذاری چینی‌ها در بسیاری از کشورهای جهان در حال پیگیری است. این طرح با ورود به پروژه های حوزه های انرژی، ارتباطات و تامین اینترنت ۵G، حمل و نقل و ... برخی از کشورهای جهان در حال انجام است و می تواند به جریانی برای شکستن انحصار غرب در جهان تبدیل شود. مجید رئوفی، تحلیلگر بازار انرژی در این رابطه می‌گوید:

با احیای برجام، موردی در پیوستن به FATF نیست

آیا ایران می تواند ورای اجرای برجام و یا پیوستن به FATF و صرفا  با اتکا به قراردادهای ۲۰ و ۲۵ ساله با روسها، چینی ها و حتی ترک ها به منابع مالی مورد نیاز حاصل از فروش نفت، گاز و محصولات حوزه پتروشیمی اش دست پیدا کند. در اینصورت چرا تاکنون موفقیتی در اجرای این سیاست نداشته است؟ دلایل بانک و شرکت های چینی و روسی در عدم امکان بی توجهی به تحریم های ایران و یا عدم پیوستن تهران به FATF در کجای این بحث جای می گیرد. مجید رئوفی، تحلیلگر بازار انرژی در این رابطه اظهار می دارد:

نفت همچنان انرژی برتر صادراتی ایران است

آیا  پس از احیای برجام، ایران می تواند برای صادرات سوخت به اروپا برنامه ریزی کند؟ قابلیت های ایران برای صادرات انرژی به کشورهای اروپایی در کدام حوزه مقرون به صرفه تر است؟ نفت، گاز و یا پتروشیمی ؟ آیا با وجود کمرنگ بودن حضور ایران در بازار انرژی جهان، ما می توانیم به یافتن خریداران جدیدی امیدوار باشیم؟ مجید رئوفی، تحلیلگر بازار انرژی می گوید:

ضرورت امروز ایران، توسعه انرژی های تجدیدپذیر

طی سالهای اخیر کشورهایی مانند استرالیا، روسیه، عربستان و حتی کشورهای آفریقایی قراردادهای استراتژیکی را با اعضای اتحادیه اروپا منعقد کرده اند تا این کشورها هیدروژن سبز را به اروپا صادر کنند. در حال حاضر سهم انرژی های تجدیدپذیر عربستان کمتر از یک درصد است اما این کشور سرمایه گذاری هنگفت و برنامه ریزی بلندپروازانه ای را انجام داده است تا طی ۱۰ سال آینده  آن را به میزان ۵۰ درصد برسانند. قدم اول هم  اجرای پروژه ۳۰۰ میلیون دلاری نیروگاه خورشیدی ۳۰۰ مگاواتی سکاکا بود. مقامات سعودی یک برنامه ملی انرژی تجدیدپذیر را هم طراحی کرده اند که هدف آن تولید 58 گیگاوات برق است .قدم  بعدی هم نیروگاه ۱۵۰۰ مگابایتی سدیر است  که در نزدیکی ریاض واقع شده است.کشور امارات هم به سرعت در مسیر تولید انرژی های تجدیدپذیر در حال حرکت است. مقامات این  کشور پیش از عربستان برنامه های توسعه ای خود را آغاز کرده اند و پیش بینی آنها این است که می توانند از تولید انرژی تجدیپذیر و صادرات هیدروژن سبز، معادل صادرات نفت شان  درآمدزایی کنند.  برنامه ریزی هایی هم صورت گرفته است تا ۲۰ درصد از مساحت امارات به استقرار نیروگاه های خورشیدی اختصاص پیدا کند.حال سووال اینجاست که جایگاه ایران در این میان کجاست؟ آیا ما نیز برنامه ای برای بهره مندی از انرژی های تجدیدپذیر و نو داریم؟ مجید رئوفی، تحلیلگر بازار انرژی در اینباره اظهار می دارد: