افکار عمومی آمریکا چقدر موافق توافق با ایران است؟

بسیاری رأی‌دهندگان امریکایی از توافق هسته‌ای الزام آور با ایران حمایت می‌کنند. مسئله‌ای که ممکن است میزانش در عمل چندان مورد توجه نباشد.

قطعاً تهران خوشحال خواهد شد اگر بشنود که شمار زیادی از رأی‌دهندگان در امریکا از توافقی الزام‌آور برای لغو تحریم‌ها، آن هم در ازای لغو برنامه تسلیحات هسته‌ای{ایران بارها اعلام کرده برنامه هسته‌ای را هدف‌های صلح‌آمیز دنبال می‌کند} حمایت می‌کنند. اما این موضوع در عمل ممکن است آن‌قدری پر‎شمار نباشد.

پس از ماه‌ها پیشرفت آرام، هفته گذشته مذاکرات در وین برای بازگرداندن توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ ایران به پیشرفت‌های چشم‌گیری دست پیدا کرد... تا حدی که مذاکره‌کنندگان در مقطعی نشان دادند که در آستانه رسیدن به توافقی جدید هستند. اما گفتگوها مجدداً به بن‌بست خورده‌اند. چون ایالات متحده ثابت کرده است که لزوماً نمی‌تواند به توافقی الزام‌آور متعهد شود و ایران هم این بار عزمش را جزم کرده که خود را تحت‌الشعاع خروج یک‌جانبه دیگری از سوی امریکا قرار ندهد.

مطابق نظر‌سنجی سیاسی مورنینگ کانسالت/پولتیکو، رأی‌دهندگان امریکایی به نوبه خود از توافقی الزام‌آور حمایت می‌کنند. اما دشواری دست‌یابی به معاهده‌ای رسمی از سوی سنا، کاخ سفید را در برابر دشواری‌هایی طولانی‌مدت قرار می‌دهد.

اعداد چه می‌گویند

بیش از یک‌سوم رأی دهندگان امریکایی خواهان توافق هسته‌ای الزام آور با ایران هستند... یعنی تقریباً دو برابر سهم ۲۰ درصدی گروهی که خواهان توافق نیستند. توافق غیر الزام آوری نظیر آنچه در سال ۲۰۱۵ مورد پذیرش قرار گرفت، کمترین میزان حمایت، یعنی ۱۸ درصد آراء را از آن خود کرده است.

جمهوری‌خواهان هم با مجموع آرای ۴۶ درصد موافق و ۳۶ درصد مخالف، به احتمال زیاد بیشتر موافق این توافق بودند. از سوی دیگر، ۴۱ درصد از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه گفتند که خواهان یک توافق الزام آور یا حتی غیر الزام آور هستند... در مقابلِ ۳۵ درصد دیگری که اعلام کردند ایالات متحده نباید وارد هیچ گونه توافقی با ایران شود.

اکثریت واضح رأی دهندگان _‌با ۵۳ درصد آراء‌_ گفتند که از توافق ۲۰۱۵ حمایت می‌کنند؛ در حالی که تنها ۲۴ درصد مخالف آن بودند. این رقم از دسامبر سال ۲۰۲۱، سه درصد کاهش داشته است که البته این میزان را می‌توان پای خطای نظر‎سنجی‌ها گذاشت.

تصویر بزرگ‌تر

به سختی می‌توان در مورد تأثیر خروج دونالد ترامپ، رئیس جمهور سابق امریکا، از توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ با اغراق صحبت کرد. چون این سیاست شدیدتر از سیاست داخلی ایران نبود که در آن حسن روحانی، رئیس جمهور سابق و جناح میانه‌روی او از قدرت کنار رفتند. گروه بعدی به رهبری ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور فعلی، گروه روحانی را به عدم پاسداری از حقوق ایران در برابر فراز و نشیب‌های سیاست امریکا متهم کردند.

اما حالا تیم ابراهیم رئیسی، خود را با معضل تازه‌ای مواجه می‌بیند که پیش‌تر دولت حسن روحانی را به خاطرش به باد انتقاد گرفته بود. ابراهیم رئیسی جهت حفظ اعتبار داخلی خود، به دنبال تضمین‌های نامحتملی می‌گردد: تضمین اینکه تیم جانشین جمهوری‌خواه بایدن در فرصت بعدی که ممکن است بهشان دست دهد، خروج پیشین ترامپ را تکرار نکنند.

اما با توجه به چند شقه بودن سنا، دشوار است بفهمیم مذاکره‌کنندگان بایدن خواهند توانست چنین توافقی را امضا کنند یا خیر. رأی دهندگان امریکایی متوازن، از بازگشت توافقی الزام‌آور با ایران حمایت می‌کنند، اما هر توافقی باید به عنوان معاهده‌ای رسمی به تصویب برسد... یعنی دو سوم اکثریت در سنا باید تأیید و تصویبش کنند. امری که عملاً غیر‎ممکن است. برای امریکاییان مقدور نیست به مذاکره‌کنندگان ایرانی وعده‌هایی بدهند که شهرت سیاسی‌شان خش برندارد و آبروشان در بازگشت به تهران به خطر نیفتد.

#روزنامه اینترنتی فراز  #سایت فراز