میراثِ سیمین...

سیمین غانم امروز ۷۸ ساله شد. زندگی سیمین از ۹ سالگی با آواز پیوند خورد و حال او را به میراثی ماندگار برای تاریخ موسیقیِ این مرز و بوم تبدیل کرده است.  اصالتا اهل مازندران است و وقتی در سال ۱۳۴۸ به صورت جدی خواندن را ادامه داد، شباهت صدایش به خواننده بلندآوازه آن دوران دلکَش، درها را به روی سیمین گشود. البته مقایسه او با خواننده بسیار توانایی مانند دلکش، افتخاری بود که به سادگی نصیب هر کسی نمی‌شد، با این‌حال او به فراست دریافته بود که اگر در چهارچوب موسیقی کلاسیک ایرانی باقی بماند، حتی با این فرض دور از دسترس که بتواند به تکنیک استادانه دلکش برسد، باز هم نخواهد توانست از زیر سایه بسیار بلند دلکش فراتر رود و در نهایت درباره‌اش خواهند گفت «همانی که مثل دلکش می‌خواند». از همین روی، گام در راه موسیقی پاپ، اما از نوع خوش‌ساخت و مایه‌دار آن نهاد و در این راه از حمایت آهنگسازان توانایی چون بابک بیات، فریبرز لاچینی و... بهره‌مند شد. «قلک چشات»، نخستین ترانه او به سبک جدید بود. این ترانه در ایران مدت‌ها اولین صفحه روز بود. سیمین‌ اهل مدارا است، شاید همین وجه از شخصیت او باعث شده تنها زن خواننده‌ای باشد که برخلاف هنرمندان هم نسل خود، پس از انقلاب نیز در ایران بماند، بجنگد و نزدیک به ٢٠ سال کنسرت‌هایش تداوم داشته باشد، هرچند تنها برای زنان...نخستین کنسرت او پس از انقلاب در مهرماه ۱۳۷۸ در سینما صحرا در تهران برگزار شد و از سوی دولت از او دعوت به انجام این کار شده بود. غانم تا پیش از کرونا فصلی سه برنامه برای بانوان اجرا می کرد که بعد به دو برنامه تقلیل پیدا کرد. کنسرت های غانم نیز مانند دیگر بانوان امکان تبلیغات ندارد و همین موضوع بر نحوه فروش کنسرت‌ها و دیده شدن آن تاثیر منفی دارد. کمبود شعر و آهنگ سبب شد او خود دست به نوشتن و گاه ملودی سازی نیز ببرد و برای مخاطبانش به روز بماند. از سیمین غانم چهل ترانه اما بیش از نیم قرن خاطره باقی مانده است. بانوی باوقار موسیقی ایران که پس از پنجاه سال هنوز مردم او و صدایش را با جان و دل می خواهند...