آقای اسماعیلی، موزه سینما ارث پدرتان نیست!

احتمالا بیشتر شما مجید اسماعیلی را می شناسید. اگر نمی شناسید؛ شما را به گزارش زنگ طلایی دولت برای یک امام صادقیِ دیگر، که در فروردین سال جاری، از «فراز» منتشر شد، ارجاع می دهیم. به هر روی اسماعیلی از نیمکت های دانشگاه امام صادق به تهیه کنندگی و کارگردانی در سینما رسید، ظاهرا در برخی از دانشگاه های تهران به عنوان استاد از او رونمایی شد، در دوره ای مدیر فرهنگی برخی ارگان ها بود و پس از آن با یک رزومه پر و پیمان، سر از برنامه «عصر جدید» درآورد. اسماعیلی به فاصله کوتاهی از فعالیت خود در این برنامه، حال کرسی موزه سینما را در اختیار دارد؛ کرسی که از مدیریت سلیقه ای، گزینشی و بی قانون او در اداره و حتی نمایش فیلم ها در حال آسیب دیدن است.

اشتباه عمدی یا سهوی در رزومه سازی!

عجیب آنکه او با یک مجید اسماعیلی دیگر که از قضا او نیز تهیه کننده سینماست هم نام بوده و برخی خبرگزاری ها به اشتباه برخی فیلم های این تهیه کننده را در رزومه اسماعیلی (داور عصر جدید) درج کرده‌اند و این خطا حتی در ویکی پدیای فارسی نیز صورت گرفته است! با این حال ثمره کاری مجید اسماعیلی (داور عصر جدید) در سینما به طور خاص کمتر از انگشتان دست است و التفات او به موزه داری نیز مرکز سوال اما این انتصاب نیز به دیگر انتصابات دولت سیزدهم که یا از حلقه امام صادقی ها  یا گعده احمدی نژادی ها و یا پایداری چی ها مدیر و وزیر انتخاب کرده، می خواند و جور است!
 

آقای اسماعیلی، برای فیلم های مجوز دار تصمیم تازه نگیرید!

سینمای ایران پس از بحران کرونا به حد کافی قد خم کرده است. پیش از آن نیز، مدیریت خودمختار هر زیرشاخه مرتبط با سینما، ممیزی و سانسور، محدود کردن قدرت جولان سینمای مستقل و ‌‌... سینمای ایران را نحیف کرده بود‌‌. در این شرایط، اعمال سلیقه شخصی مدیرعامل موزه سینما در چینش جدول نمایش سالن‌های سینمایی این مرکز و عدم نمایش پرفروش‌ترین فیلم اجتماعی روی پرده، ترفندی نو برای سانسور و تحریم فیلم‌های اجتماعی است؛ مجید اسماعیلی به بهانه اینکه قصد دارد در سالن‌های موزه سینما فیلم‌های مناسب خانواده را نمایش دهد؛ مانع از اکران دو فیلم «علف‌زار» و «مجبوریم» شده است.

اما از تعریف عبث اسماعیلی از فیلم های مناسب خانواده همین بس که او کمدی های خالتور که غالب شوخی های آن، اروتیک است مناسب خانواده می داند اما فیلم هایی که اتفاقا نگاه آسیب شناسانه به خانواده و اجتماع دارد را بایکوت می کند. انگار منصوب کنندگان مجید اسماعیلی به مدیریت موزه سینما برای او شرح نداده اند که وقتی مدیر یک مجموعه دولتی متعلق به سازمان سینمایی و وزارت ارشاد اسلامی هستید باید به سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی و مجوز‌های صادره از طرف آن مجموعه هم وفادار باشید و راسا اجازه اجتهاد و تفسیر پروانه صادر شده را ندارید!

به جای تحریم از ظرفیت های موزه استفاده کنید

موزه سینما سه سالن دارد و می تواند در یک سالن به صورت خاص فیلم های کودکان یا متناسب با کودک و نوجوان نشان دهد (اگر واقعا دغدغه آن را دارد) و یا برعکس در یک سالن فقط فیلم‌های مناسب بالاتر از محدودیت‌های سنی نمایش دهند، اما این که هر سه سالن خود را به روی فیلمی ببندد چون شاید کودکان و خانواده‌ها بیایند و مناسب آن ها نیست، بیشتر یک نوع اعمال نظر شخصی و سلیقه‌ای است و نمی توان دلسوزی فرهنگی مدیر موزه سینما را در آن گنجاند!

گویی اسماعیلی از حوزه هنری مشق کرده که با سلیقه خود طی سال های طولامی فیلم ها را پس از مجوز اکران، مجددا بازبینی و برای نمایش یا عدم نمایش آن رای صادر می کرد و می کند یا شاید سکوت مسئولان نسبت به عدم اکران برخی از فیلم ها در شهرهای مذهبی به او جرات داده است. حال آنکه سالن‌های موزه زیر مجموعه خود سازمان سینمایی است و این اعمال نظر سلیقه ای مدیر موزه سینما به نوعی قبول نداشتن و رد کردن شورای پروانه نمایش خود سازمان سینمایی محسوب می‌شود!

و در نهایت..‌.

اگر مجید اسماعیلی برای انتخاب فیلم از طرف مردم نمایندگی دارد و یا با این نگاه سطحی به مقوله هنر، شایستگی دروازبانی برای سبد فرهنگی مردم را دارد بهتر است برای مردم روشنگری کند و که از سمت کدام شخص یا ارگانی این وظیفه به او محول شده چراکه در غیر این صورت، روند تحریم خاموش فیلم ها تبدیل به بدعتی نو خواهد شد و مدیران دیگر سینماهای دولتی نیز احساس تکلیف می کنند که باید برای مردم تصمیم بگیرند!