راز بزرگ پایان‌بخشیدن به اهمال‌کاری در یک نمودار کوچک

اهمال‌کاری (مسامحه) موضوعی است که همه‌ی ما در معرض آن قرار داریم. روی‌کردی که در ملایم‌ترین حالت خود، منجر به ایجاد حس گناه یا شرم می‌شود.

اما در بدترین حالت، این کار منجر به تنش در روابط، سر‌در‌گمی فردی، و حتی از دست دادن شغل و یا فاجعه‌ای مالی می‌شود.

به گفته لیندزی مارکوس، وکیل ملکی و نویسنده «هدیه‌ای برای آینده: گفتگو در باب برنامه‌ریزی املاک»، به تعویق‌اندازی، بزرگ‌ترین نگرانی او در مورد مشتریان است.

مردم می‌دانند که به یک برنامه مالی نیاز دارند. آنها می‌دانند که به بیمه عمر احتیاج دارند. همان‌طور که می‌دانند برای کارهای خود به اراده احتیاج دارند.

اما به تأخیر انداختن کارها، یکی پس از دیگری، بدین معناست که آنها هرگز به نیازهای خود دست نخواهند یافت.

 این میان، مارکوس نقش خود را کمک به مشتری‌ها برای حفظ برنامه‌های منظم املاک می‌داند... آن هم با تغییر در شرایط زندگی آنها. اما اگر مشتریان با مدارک و مطابق قرارهای مدوّن حاضر نشوند، او نمی‌تواند کار خود را انجام دهد.

اختلالاتی نظیر افسردگی و کم‌توجهی-بیش‌فعالی، قطعاً می‌توانند به این عارضه شدت بیشتری بدهند.

توصیه‌های رایج برای اجتناب از اهمال‌کاری شامل: اختصاص نیم‌ساعت در روز به جبران عقب‌افتادگی، با تهیه انواع فهرست‌های کاری، و یا چسباندن یادداشت در جاهایی می‌شود که قرار نیست از چشم‌تان بیفتند.

و در نهایت کمی خوداندیشی در مورد اینکه دلیل این اهمال‌کاری‌های پیاپی چیست.

اما نکته مهم این‌جاست که این تکنیک‌ها با وجود موفق بودن، به پای پویایی و قدرتی که اهمال‌کاری در وسوسه انسان دارد، نمی‌رسند.

 پویا بودن این وسوسه، از جهت کار‎آمدبودن آن است. و به همین سبب سزاوار احترام نیز هست.

اهمال‌کاری، به نحوی کاملاً مؤثر یک عمل‌کرد روانی دارد... و آن هم کاهش اضطراب و سایر احساسات ناخوشایند است.

فرآیندی که در کوتاه‌مدت مانند یک دستگاه حرکت دائم، با عمل‌کردی خوب فعالیت می‌کند؛ دستگاهی که همیشه در دسترس است.

اما این میان یک مشکل وجود دارد: به تعویق‌انداختن یک کار، در کوتاه‌مدت اضطراب را کاهش می‌دهد؛ اما در دراز‌مدت باعث افزایش اضطراب می‌شود.

چند واژه در مورد اضطراب:

این یک حالت احساسیِ غیر‌مشخص و بسیار ناخوشایند است. ما انگیزه‌ی بالایی داریم که خیلی زود خودمان را از شر کارهایی که روی دوش‌مان است، خلاص کنیم. و دلیل عمده‌ی پیش‌آمدن این رفتارهای ناخوشایند، همین میل وافری است که به رهایی از اضطراب، آن هم به طور موقت، وجود دارد.

نگاهی به این نمودار بیندازید...

دونده کوچکی که در تصویر می‌بینید، شما هستید. و خط قرمز، مسیری‌ست که مدام و در حال طفره‌رفتن از مسئولیت‌های خود، آن را در پیش می‌گیرید.

در حال طی‌کردن این مسیر قرمز، اضطراب شما موقتاً کاهش پیدا می‌کند؛ ولی از یک‌جایی به بعد به طور دائم رو به افزایش می‌رود. اما در حالی‌که به این مسیر رهایی ادامه می‌دهید، فاصله‌تان با گودالی که خودتان ساخته‌اید، مدام بیشتر می‌شود... دلیلش هم چیزی نیست جز عادت اهمال‌گری که پیشه کرده‌اید.

و در این برهه، شما تنها یک راه مقابل خود می‌بینید، و آن چیزی نیست جز تداوم روندِ به تعویق‌اندازی امور‌تان.

خط آبی، به زمانی دلالت دارد که شما سعی می‌کنید بر وسوسه‌های خود غلبه کرده و بر مسئولیت‌هاتان فائق آیید. در این مرحله شما اطلاعات مالی خود را برای طرح املاک جمع‌آوری می‌کنید، قرار ملاقات‌های خود را تدوین می‌کنید و ایمیلی را که چهار ماه به تعویق‌اش انداخته بودید، ارسال می‌کنید.

دایره‌ی زرد، گویای اتفاقات زمانی است که شما قصد اجتناب از چیزی را دارید.

اضطراب شما در این مرحله بالا می‌رود! شما احساس خوبی ندارد (به افزایش ملایم شیب منحنی، درست در نقطه بالای دایره‌ی زرد دقت کنید).

اما نکته این‌جاست که اگر شما بتوانید این افزایش موقت اضطراب را تاب بیاورید، سطح کلی اضطراب‌تان پایین آمده و پایین می‌ماند. خط آبی را به سمت پایین دنبال کنید.

و راز کار همین‌جاست... پیش‌بینی و تحمل این افزایش موقتی در سطح اضطراب. این‌که در نهایت بتوانید با کاری که از انجام آن اجتناب می‌کردید، مواجه شوید.

انتظار این لحظه (اضطراب موقت) را داشته باشید.

در طول تجربه‌ی آن، نفس‌های عمیق بکشید.

برای تحمل‌کردنش به خودتان پاداش بدهید.

و آگاه باشید که این لحظات، دیر‌پا نخواهند بود.

چون دوام ندارند.

و این روشی است که کار‌آمد بودنِ خود را به اثبات رسانده است.

شک نکنید که اگر به روالِ اجتناب از کارهای خود ادامه بدهید، سطح اضطراب‌تان مدام افزایش پیدا کرده، و بالا هم می‌ماند.

و اگر یاد بگیرید که افزایش‌های مختصر در سطح اضطراب خود را تاب بیاورید، ناآرامی‌تان به میزان قابلِ اعتباری کاهش خواهد یافت.

به نظر می‌رسد که این طرح‌واره‌ی ساده، اما قدرتمند، نه‌فقط در مورد اهمال‌کاری، بلکه برای بسیاری عادات بد دیگر نیز کار‌آیی داشته باشد. زیاده‌روی در نوشیدن!، پر‌خوری‌کردن، و یا خرید اجباری.

دلیل اصلیِ آن‌که ما این کارها انجام می‌دهیم این است که اضطراب‌مان را به طور موقت کاهش می‌دهند.

و این‌ها کارهایی هستند که با وجود مفیدنبودن، از منظر مدیریتِ اضطراب، همیشه راه‌گشا هستند. و هنگامی که به انجام‌شان مشغول‌ایم به تنهاچیزی که فکر نمی‌کنیم عواقب بلندمدت آنهاست.

واقعیت این است که تمامی این رفتارهای ظاهراً خودویران‌گر، ارزش محافظتی و تسکین‌بخش دارند. و جای تعجب نیست که کنار‌گذاشتن‌شان سخت است.

عمل‌کردِ این فعالیت‌ها، بخشی از سیستم عصبیِ روان‌شناختیِ پیچیده و حیاتی با نام «تنظیم تأثیر» است... که خارج از آگاهی ما عمل می‌کند. «اجتناب» یکی از راه‌کارهای متعددی است که یادمان داده است احساسات خود را در سطوحی قابلِ تحمل، حفظ کنیم.

تنها یک راه برای رهایی ازین عادت ناپسند وجود دارد و آن این‌که آگاه باشیم که سود کوتاه‌مدت، اما عقوبت دراز‌مدت را می‌توان با تحمل رنجی موقت و اضطرابی زودگذر به راحتی پشت‌سر گذاشت.

و دیگر این‌که بدانیم هیچ راه اجتنابی ازین اضطراب کوتاه‌مدت وجود ندارد. و راه‌کار این اضطراب هم مدیریت تنفسی‌ست.

ارج‌نهادن به این رنج کوتاه‌مدت، که تسکینی بر یک عادت ناخوشایند است، می‌تواند تحمل این درد زودگذر، اما «درمان‌گر» را ممکن سازد.