برای الهه محمدی و نیلوفر حامدی؛ چشم‌ها را بشویید و جور دیگری نگاه کنید

روزنامه‌نگاری ایرانی با طنز تلخی روبه‌رو است. مردم صدای او را نمی‌شنوند و همین صدا در چشم ناظران درون حاکمیت آنقدر بلند است که می‌تواند مستوجب عقوبت شود.

در این مرده ریگ اگر روزنامه‌نگار یا روزنامه‌نگارانی پیدا شوند که به جای روایت، به دنبال کشف حقیقت باشند، کاری ارزشمند و شجاعانه است. چنین حرکتی خدمت به جامعه‌ دچار شکاف و مددی به بازگشت مرجعیت رسانه‌ای به داخل کشور است. اما اگر این روزنامه‌نگار مورد سوءظن، اتهام و قضاوت قرار بگیرد، یک پیامد بیشتر ندارد؛ سرها در گریبان فرو می‌رود و صداهایی بلند می‌شود که حتی اگر به خطا هم سخن بگویند، فرصت و امکان نقد و اصلاح آن وجود نخواهد داشت. تصمیم گیران و تصمیم سازان در ساخت قدرت، خصوصا دستگاه‌های نظارتی و اجرائی، اگر نگاه به خبرنگار و روزنامه‌نگاری را تغییر ندهند، خدمتی به خود و جامعه نکرده‌اند. تجربه جهانی می‌گوید روزنامه‌نگار عامل کمک به پلیس یا نیروهای امنیتی نیست، مأموریت روزنامه‌نگار باید پذیرفته شود. روزنامه‌نگار حتی اگر راوی هم باشد، راوی واقعیتی است که به آن دست یافته است. روزنامه‌نگار خدمتگذار حقیقت است. 

ما، با صدای لرزان، تمنا می‌کنیم در مورد نیلوفر حامدی و الهه محمدی، دو روزنامه‌نگار در بند، چشم‌ها را بشویید و جور دیگری نگاه کنید. آن‌ها خبرنگاری کرده‌اند، شاید روایت آن‌ها برای عده‌ای خوشایند نبوده اما پرسش این است که مگر روایت برخی رسانه‌ها در این مدت خوشایند همه بوده است؟ آیا روزنامه‌نگاری که به حاکمیت پیشنهاد می‌دهد اینترنت طوری محدود شود که هیچ فیلترشکنی عمل نکند، پیشنهادش با ذائقه بخش بزرگی از مردم سازگار است؟ اگر او مجاز به چنین روایت و پیشنهادی است، اجازه دهید دیگران هم روایت کنند.