جواد خیابانی؛ آشی که بخواهی نخواهی باید بخوری!

صدای جواد خیابانی در دهه هفتاد و در اوج هیجان صعود تیم ملی به جام جهانی ۹۸ با فوتبال ایران خورد. صدایی نسبتا تِنُر، با چاشنیِ حماسی که در استادیوم ملبورن، از آن بازیِ به یاد ماندنی یک گزارش به یاد ماندنی‌تر به یادگار گذاشت. صدایی که میان گزارشگران دیگر چون اسکندر کوتی،  عباس بهرَوان و بهرام شفیع، تازه‌تر بود و بیشتر به گوش نسل جوان و طرفدار فوتبال آن سال‌ها خوش می‌نشست. حال اما ۲۴ سال از آن روز‌ها گذشته و نسلی که امروز تماشاگران اصلی فوتبال را تشکیل می‌‌دهند احتمالا در آن سال‌ها حتی به دنیا نیامده بودند. نسلی که ذائقه شنیداریشان متفاوت است و تحمیل را نمی‌پذیرند.

در آینه آمار

بر این اساس، طبق نظرسنجی پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، بیش از ۶۵ درصد از جامعه آماری این نظرسنجی، خواهان گزارش بازی‌های جام جهانی با صدای عادل فردوسی‌پور هستند.‌ پیش از این هم در آذر سال ۹۹،  گزارش لایو عادل فردوسی‌پور برای بازی فینال لیگ قهرمانان بین دو تیم پرسپولیس و اولسان کره جنوبی در اکانت اینستاگرام AFC فارسی با ۸۰۹ هزار بیننده، پنجمین لایو پربیننده دنیا و پربیننده‌ترین لایو فارسی شد. آماری که احتمالا مدیران صدا و سیما، پیام آن را علیرغم بلند بودن صدایش نمی شنوند و با تحمیل چهره‌هایی که مورد علاقه و سلیقه مردم نیستند، هم خود را از اعتبار و سکه می‌اندازند و هم مخاطبان را با کمال میل از جلوی گیرنده‌های خود فراری می‌دهند.