سوغاتی چینی رئیسی؛ تهران و پکن خودروی مشترک تولید می‌کنند؟

در این میان، باید یادآور شد که برخی از کارشناسان معتقدند انتقال تکنولوژی که به واسطه واردات خودرو به کشور صورت می‌گیرد تنها به قطعاتی، مانند رینگ و لاستیک محدود خواهند شد و با واردات نیز قرار نیست پیشرفتی در صنعت خودروسازی کشور صورت گیرد.

حال با توجه به این واقعیت که در حال حاضر صنعت خودروسازی ایران مجهز به قطعات پیشرفته و به‌روزی نیست و قطعه‌سازان همچنان مشغول به تولید قطعه‌های ابتدایی و قدیمی خودرو هستند، چگونه قرار است همکاری خودرویی بین ایران و چین موفقیت‌آمیز باشد؟

این روزها چین به یکی از ابرقدرت‌های صنعت خودروسازی جهان شده است و خودروسازان این کشور بازار خودروی کشورهای مختلف جهان را به دست گرفته‌اند که ایران نیز یکی از مشتریان این خودروسازان به حساب می‌آید. اما با در نظرگرفتن وضعیت صنعت خودروسازی این کشور، چنین مساله‌ای مطرح می‌شود که آیا خودروسازان چین حاضر به همکاری با ایران خواهند شد و تکنولوژی خود را در اختیار ایرانیان قرار می‌دهند یا خیر؟

همکاری دو کشور اقتصادی است؟

نکته دیگری در رابطه با همکاری خودرویی ایران با کشورهای خارجه مطرح می‌شود، سود دو کشور از همکاری ایجادشده است. کارشناسان در این رابطه معتقدند که به دلیل اینکه خودروسازان ایرانی با هیچ کشوری همکاری ندارد، می‌توان ساخت خودروی مشترک یا همکاری خودرویی را یک نکته مثبت به حساب آورد.

این طرح هم از وجه سیاسی خود شدنی است. اما از منظر اقتصادی شدنی نیست. ممکن است مسئولان این طرح را به مرحله اجرایی برسانند. اما خسارت آن را اقتصاد یک جامعه متحمل می‌شود. گرچه هنوز جزئیاتی از این همکاری خودرویی منتشر نشده است، اما به نظر می‌رسد این همکاری در بحث صنعت خودرو تنها با مقاصد سیاسی دو کشور ایجاد شده است و در کل جنبه اقتصادی ندارد.

در نتیجه می‌توان همکاری با خودروسازن کشورهای صنعتی را یک دستاورد به حساب آورد؛ حتی اگر این خودروسازان چینی باشند. اما این دستاورد زمانی در اقتصاد کشور نمود عینی پیدا می‌کند که خارج از جنبه‌های نمایشی و تبلیغاتی باشد.

چه‌بسا خودروسازان ایرانی سال‌هاست با چینی‌ها مشارکت دارند، اما هنوز در انتقال تکنولوژی و دانش فنی ناموفق عمل کرده‌اند. حال در روزهایی که چین در حال تغییر سیاست‌های خود در خاورمیانه و گرایش به به سمت کشورهای عربی منطقه است، می‌توان سوغاتی چینی رئیسی را خارج از قواعد پروپاگاندای سیاسی تعبیر کرد؟