کسی که در راه خدمت به وطن، رسانه را برمی‌گزیند نمی‌تواند خیانت کند

«دل‌نوشته‌ای برای دخترانم الهه و نیلوفر» عنوان یادداشت بهروز بهزادی برای روزنامه اعتماد است که در آن آمده: آیا می‌توان حکم کرد شاهین پرواز نکند؟ «باز» را نمی‌گویم، آیا می‌توان یک گنجشک کوچک را از پرواز بازداشت؟

درباره روزنامه‌نگاران می‌گویم، آدمیانی عاشق نوشتن، افرادی گنجشک‌روزی که حقوق ماهانه اکثرشان اگر به تعویق نیفتد تقریبا یک‌دوم مبلغ زیر خط فقر است. در واقع یک زن و شوهر خبرنگار هنوز زیر خط فقر، درآمد دارند ولی در عوض ثروتی به نام عشق نوشتن دارند. آیا می‌توان به آنان گفت ننویسید. چند دهه تجربه من می‌گوید به هیچ‌وجه امکان ندارد. کسی که عاشق نوشتن باشد حتی اگر قلم هم به او ندهند بر لوح ضمیرش می‌نویسد و داخل سلول‌های مغزش ذخیره می‌کند.

امروز خبردار شدم نیلوفر و الهه دختران مطبوعات، جوانان پرنشاطی که در همین تحریریه‌های کوچک روزنامه، بزرگ و بالنده شده‌اند، یاد گرفته‌اند که روزنامه‌نگار باشند و در کار خبری پرسشگر، یکی به 7 و دیگری به 6 سال زندان محکوم شده‌ است. حکمی که ملحقاتی نیز دارد؛ نظیر همان جلوگیری از پرواز پرنده. نوشتن برای آنان همچون پرواز پرنده است و پرنده‌ای که پرواز نکند در کنج قفس می‌ماند و در دل به خدا پناه می‌برد.

من هیچ‌گاه باور نمی‌کنم یک خبرنگار یا یک روزنامه‌نگار بر ضد وطن خود گام بردارد. او نمی‌تواند و اگر چنین کند خود قلم‌های پای خود را خرد خواهد کرد.

من ساختار تحریریه‌ها را از پنجاه سال پیش می‌شناسم، عشق اول هر خبرنگار تهیه گزارش دست اول است. او به دنبال سوژه‌ای می‌رود که برای خوانندگان خود بنویسد، درست مثل دونده‌ای که در یک مسابقه دوومیدانی می‌خواهد از بقیه شرکت‌کنندگان سبقت بگیرد و نفر اول مسابقه شود. این خصلت کار رسانه است. اهل رسانه درباره همه موضوعات جامعه سخن می‌گویند، برخی را می‌نویسند و برخی را به ناچار نمی‌نویسند.