روایت احمد زیدآبادی از دیدار ساسی مانکن با کروبی و مقایسه آن با ملاقات تتلو با رئیسی

این بود که ابتدا درصدد کشف حقیقت و جزییات ماجرا برآمدم. پرسیدم آیا آقای کروبی با ساسی دیدار خصوصی داشته است؟ گفتند نه! پرسیدم آیا در مدح و منقبت ساسی کلامی بر زبان رانده؟ گفتند نه! پرسیدم پس داستان چه بوده است؟

واقعیت این است که در دوران اصلاحات و پس از آن، بسیاری از چهره‌های معروف اصلاح‌طلب از رویارو شدن با کسانی که حکومت آنها را «غیرخودی» معرفی می‌کرد، اجتناب می‌کردند. برای مثال، اگر در محفلی، یک شهروند زندان‌رفته یا دگراندیش یا منتقد و مخالف حکومت پیدا می‌شد، برخی چهره‌های شاخص اصلاح‌طلب چنان از او فاصله می‌گرفتند یا خود را از وی پنهان می‌کردند که گویی یک کلمه صحبت با آنها سبب جزام خواهد شد! آقای کروبی اما شجاعانه و فروتنانه این رسم بدآیین را به هم زد. دفتر او معمولا محل رفت و آمد اشخاصی بود که دیگر سران اصلاح‌طلب از رویارو شدن با آنها به‌شدت پرهیز می‌کردند.

البته بعدها که دیدار انتخاباتی سید ابراهیم رییسی با تتلو جنجال‌برانگیز شد، برخی برای توجیه ماجرا، داستان حضور ساسی در برنامه دیدار هنرمندان حامی کروبی با وی را پیش کشیدند. این دو ماجرا اما جز همان وجه اشتراک اندکی که بتوان بین ساسی و تتلو قائل شد، شباهت دیگری با هم نداشت.

اگر تتلو در یک دیدار عمومی در جمع حامیان آقای رییسی حضور پیدا می‌کرد، به نظرم جای کمترین ایراد و انتقادی نداشت. مشکل از آنجا شروع شد که اولا ملاقات خصوصی و طولانی و صمیمی بود. ثانیا با آب و تاب بسیار، رسانه‌ای شد. ثالثا در مدح تتلو داستان‌ها گفتند. رابعا حامیان آقای رییسی او را نعوذبالله با امام حسین و تتلو را با زهیر بن قین مقایسه کردند! خامسا اصل و حواشی دیدار چنان نمایشی و مصنوعی بود که حال همه را از برنامه‌ریزانِ پشت صحنه آن به هم زد! اگر کروبی نه با ساسی بلکه با برجسته‌ترین هنرمند اصیل کشور هم چنین نمایشی به پا می‌کرد، بدون تردید من از رفتارش اعلام برائت می‌کردم.

این وقایع اما همه به تاریخ پیوسته است و به میان کشاندن آنها به قصد تصفیه‌حساب سیاسی، کمکی به حل مشکلات امروز کشور نمی‌کند.