در وضعیت موجود ما به هیچ نوع رییس جمهوری نیاز نداریم | پیروز انتخابات باید نماینده رقیب خود شود| سیاست‌های یکدست‌ساز انتخابات را بی‌معنا می‌کند

حالت خودگردان جامعه

تقی آزاد ارمکی جامعه‌شناس و استاد دانشگاه به فراز گفت: «در این باره که جامعه ایران به چه رییس جمهوری نیاز دارد به نظر من با وضعیت موجود ما به هیچ نوع رییس جمهوری نیاز نداریم. جامعه به رییس جمهوری نیاز ندارد به این دلیل که ساز و کار‌های تنظیم امور را خود دارد پیگیری می‌کند. با وضعیت موجود تورم، ناامنی اجتماعی و تنش‌هایی که در منطقه وجود دارد، جامعه احساس می‌کند که رییس جمهوری در سامان شرایط تاثیرگذار نیست و به همین دلیل جامعه، نیرو‌ها و عناصر آن حالتی خودگردان در تنظیم روابط با دیگران، امنیت، حمایت و کاهش نابسامانی‌ها پیدا کرده اند».

اقتصاد از دست رفته ایران

او ادامه داد: «اولین گام رییس جمهوری بعدی باید تنظیم حوزه اقتصاد باشد. اقتصاد ایران از دست رفته است و جامعه در بحث‌های خرید و فروش، پس انداز، ذخیره کالا و مصرف با این اقتصاد درگیر است. به این معنا اگر تغییری در وضعیت موجود ایجاد نشود رییس جمهوری خیلی تعیین کننده نیست. به همین دلیل است که حضور ریس جمهور تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند. زمانی حضور رییس جمهوری تعیین‌کننده می‌شود که تغییراتی مورد نظر او باشد. یعنی در سیاست‌های غلط تغییر ایجاد شود و فردی برای انجام چنین تغییراتی بر سر کار بیاید. طبیعی است در این حالت به جایی می‌رسیم که رییس جمهوری موضوعیت پیدا می‌کند آن هم در یک انتخابات آزاد معطوف به موقعیت و با توجه به شرایط فرهنگی. در این حالت افرادی که توانایی مدیریت کشور، نیرو و سرمایه دارند به صحنه می‌آیند و در رقابتی مردم بهترین آن‌ها را انتخاب می‌کنند».

آزاد ارمکی در ادامه گفت: «اگر انتخابات سازمان یافته باشد، مهندسی انتخابات صورت گیرد، یک فرد خاصی مورد نظر باشد، سایر رقبای اصلی حذف شوند و رقبای حاشیه‌ای و آذینی در انتخابات حاضر باشند، از دل این انتخابات رییس جمهوری خوبی تعیین نمی‌شود. وقتی انتخابات این گونه طراحی شود دیگر رییس جمهوری لازم نیست و وقتی جامعه به رییس جمهوری نیاز نداشته باشد کلیت حکمرانی کشور کار خود را پیش می‌برد؛ بنابراین اگر با همین وضعیت پیش برویم، انتخابات یک امر آذینی خواهد بود و کسی که از دل آن بیرون بیاید رییس جمهوری به معنای نماینده مردم نخواهد بود. بلکه او تنها نماینده گروهی است که حاکمیت را در اختیار دارد. به همین دلیل رقیب حاضر نیست و ایده رقیب نیز موضوعیتی نخواهد داشت».

صحنه انتخابات و جایگاه رقیب

او در آخر گفت: «:در انتخابات فرد پیروز بیش از آنکه نماینده سخن خود باشد باید نماینده رقیب خود و متعهد به انجام وظایف و اهداف رقیب نیز شود. پیروز انتخابات نباید تنها حرف خود را به کرسی بنشاند بلکه در مراوده‌ای باید قرار بگیرد که سخن بینی از صحنه انتخابات بیرون آید. اگر سیاست‌های یکدست‌سازی وجود داشته باشد دیگر بحث انتخابات خیلی معنی ندارد».