آقای پزشکیان لطفا برای همه مردم ایران پدری کنید

 فارغ از این‌که وارد بحث خوب یا بد بودن نحوه حرکت اعتراضی آقای فاضلی شوم، باید بگویم من و یا شاید هزاران دانشگاهی دیگر حس آقای فاضلی را درک‌ می‌کنیم. سال‌هاست هزاران دانشجو و استاد دانشگاه به بهانه‌های مختلف حق‌شان پایمال و صدای‌شان خاموش شد. 

تازه من الان از طرف خیلی‌ها متهم می‌شوم به ترسو بودن و محافظه‌کار شدن. شاید من مدل آقای فاضلی اعتراض نمی‌کردم. شاید من مدل هزاران جوان دیگر اعتراص نکنم. اما  درک می‌کنم و تجربه زیسته خودم است که چه فشاری به خاطر محروم شدن از حق بنیادین کار و تحصیل به فرد وارد می‌شود. افسردگی و سرخوردگی فصل مشترکش است برای همه. 

 شخص خود من بدترین دوران زندگیم، دوران محرومیت از ادامه تحصیل و ستاره‌داری بود. افسردگی شدید آن دوران هنوز با من است. هنوز هم نگرانم که آیا می‌گذارند در مقاطع بالا در ایران خودم دوباره دانشگاه بروم یا نه؟ فقط برای چه؟ منی که خیلی از دوستان سابقم متهمم می‌کنند که ترسو هستی و همش هم می‌ری به "اینا" رای میدی! 

 اصلا وارد بحث نتیجه رفتار آقای فاضلی در نتیجه انتخابات نمی‌شوم. اصلا این‌جا دیگر مسئله من رای و افزایش و کاهش آنها نیست. اینجا مسئله بزرگترست. مسئله من آن خشم نهفته در درون تک تک کسانی است که به نحوی "حق" شان پایمال شده و صدای شان هم بسته! 

شاید من فواد شمس که در آستانه چهل سالگی باشم. انقدر اين مسائل پایمال شدن حق برایم فرسایشی شده از هزینه دادن و اعتراض کردن خسته شده باشم. شاید من جای فاضلی بودم محافظه‌کارانه رفتار می‌کردم. چون جای دیگری به غیر ایران هم برای رفتن ندارم و همین یک ایران را هم داریم. به خاطر وطنم شاید من از حقم گذشتم. اما حق می‌دهم به فاضلی و هزاران دیگر و خشم آنان را می فهمم.

آقای پزشکیان! شما را در قامت یک پدری نگران و مهربان دیدم که هم نگران حق آقای فاضلی به عنوان نماد میلیون‌ها فرزندان این سرزمین که حق‌شان ضایع شده دیدید، هم از دعوا و بالا گرفتن تنش نگران شدید. اتفاقا همین نکته است که شما را از دیگران متمایز کرده.

 آقای پزشکیان! اتفاقا من برخلاف دیگران فکر می‌کنم خیلی کار خوبی کردید که شما خشمگین نشدید. اما محکم همان‌جا از حق دفاع کردید. و بعدش دعوت کردید همه را به آرامش. شما همان پدری هستید که به وقتش از حق فرزندانش دفاع می‌کند، اما انقدر پختگی و ازخودگذشتگی دارد که می‌داند نباید عین جوانان هرچند که حق با آنان است وارد دعوا شود.

 آقای پزشکیان! شما هم طرف حق هستید هم ادعای چانه‌زنی دارید. ما فرزندان ایران هم خسته شدیم از پایمال شدن حق‌مان. نحوه بروز این خستگی هم متفاوت است. شاید آقای فاضلی میکروفن را پرتاب کند، شاید یکی مثل فواد شمس سال‌ها سرش را پایین بیاندازد بخواهد آهسته برود تا شاخ نخورد، شاید آن یکی اصلا ایران را رها کند و برو. اما شاید هزاران نفر روزی صدای‌شان را بلندتر کنند. اما همه خسته شدیم از دعواهای بی فایده سر حقوق اساسی. 

شما در نقش یک پدر بیایید با هر تدبیری که می‌دانید و ما هم می‌دانیم توانش را دارید، میانجی این دعوای جانسوز و سرمایه‌‌سوز رفتار کنید. میانجی شوید. عین یک‌ پدر دلسوز! حتی در این راه شاید پرخاش برخی از این فرزندان خسته و ناامید را هم به جان بخرید اما يک پدر برای همه فرزندانش فداکاری می‌کند. شما هم نشان دادید ابایی از فداکاری ندارید.

 من فکر می‌کنم صدای کوبیده شدن میکروفن فاضلی و رفتنش نمادی بود از وضعیت خیلی‌ها که دیگه خسته شدند و ول می‌کنند می‌روند. اما شاید میلیون‌ها نفر حتی نتوانند ول کنند و بروند. پولش را ندارند، کجا بروند؟  شاید چند نفر هم عین من #برای_ایران دل‌شان انقدر بتپد که دل‌شان نخواهند از ایران را رها کنند.

 در آخر هم ما فقط یک ایران داریم با همه مشکلاتش. همین یکی را باید حفظ کنیم. انقدر هم بچه پولدار و آقازاده نیستیم که اون "بابا" و "ددی" پولداره یک ایران دیگه برامون از کانادا و استرالیا و ترکیه برامون بخره باهاش بازی کنیم و ابرو بالا بندازیم و صدامون را براش ناز و کشدار کنیم! 

با همه این حرفا آقای پزشکیان بیایید چند دقیقه یک پیام جدی و امیدبخش و اما نه رویافروشانه به این فرزندان خسته و خشمگین ایران بدهید تا دل‌شان گرم شود که یک پدری دارند که محکم پشت حق اینان ایستاده است. 

 شاید برخی‌ از جوان‌ترها و خشمگین‌ترها فکر کنند بهتر بود شما هم تند شوی و قهر کنی. اما من می‌فهمم که شما دندان بر جگر  گذاشتی و ایستادی. اتفاقا کار شما پدرانه است. همین کار را بکنید. بمانید اما محکم و این پیام را بدهید که جوانان خسته و خشمگین بیایید این خشم و خستگی را تبدیل به یک صدا و یک رای بکنید تا این فضا را تغییر دهیم و حق خود را بگیریم.