سخنی با رأی دهندگان به آقای پزشکیان...

به نظر نمی‌رسد که کاندیدا‌های اصولگرایان سعی در جلب نظر افرادی داشته باشند که در سه انتخابات اخیر شرکت نداشته‌اند. آن‌ها به خوبی می‌دانند شهروندانی که در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۶ با رای خود مشارکتی ۷۵ درصدی را رقم زدند و سپس در سه انتخابات بعدی در سال‌های ۱۳۹۸، ۱۴۰۰ و ۱۴۰۲ شرکت نکردند (که جمعیتی معادل ۳۰ درصد واجدین شرایط یعنی حدود ۲۰ میلیون نفر را تشکیل می‌دهند) در صورت شرکت در انتخابات نیز تمایلی به رای دادن به آن‌ها ندارند.

اما آقای پزشکیان که نامزد اختصاصی جناح اصلاح‌طلب در این انتخابات است تمامی تلاش خود را جهت ترغیب این افراد به شرکت در انتخابات به کار می‌برد و به نظر می‌رسد توانسته باشد طبق نظرسنجی‌های منتشر شده بخشی از آن‌ها را نیز به این امر راضی نماید و با توجه به فرصت باقیمانده تا روز رای گیری شانس قابل توجهی نیز در کشاندن سایر تحریم کنندگان به به پای صندوق رای داشته باشد. آقای پزشکیان اما نهایت تلاش خود را در ایام تبلیغات به خرج داده است که شعار‌های خود را متناسب با امکانات پیش روی خود اعلام نماید و به تعبیر خود دست به «رویا فروشی» نزند.

آن دسته از رای دهندگان  که قصد رای دادن به ایشان را دارند نیز می‌بایست به این امر را در نظر داشته باشند. رقابت انتخاباتی به مانند یک رقابت ورزشی نیست که صرفاً پیروزی برای پیروزی باشد. هواداران آقای پزشکیان می‌بایست توجه داشته باشند که فردای پیروزی او، آغاز مواجهه با چالش‌های بسیار گسترده‌ای در حوزه‌های گوناگون از جمله اقتصاد، سیاست خارجی، محیط زیست و ... است. ابَر چالش‌های پیش روی ایران امروز به مرحله‌ای رسیده است که هر دولتی را ناچار به اتخاذ تصمیماتی سخت و بعضاً دردناک می‌نماید که می‌تواند سرمایه اجتماعی آن دولت را با چالش‌های جدی مواجه نماید. اصلاح قیمت سوخت، جبران کسری بودجه، جبران زیان‌های انباشته شده صندوق‌های بازنشستگی و دورنمای بر سر کار آمدن «دونالد ترامپ» در آمریکا که می‌تواند فشار بیشتری بر درآمد‌های ارزی کشور وارد نماید از جمله این چالش‌هاست که دولت آینده با آن مواجه است.

با این تفاوت که در صورت پیروزی مسعود پزشکیان محافظه‌کاران از تمامی ابزار‌های خود که بسیار گسترده ه‌تر از جناح مقابلشان است در جهت نقد او و دولتش استفاده می‌نمایند. تمامی این موارد لزوم آگاهی رای دهندگان به آقای پزشکیان به مشکلات گفته شده را می‌طلبد تا انتظار اقدامات خارق‌العاده‌ای از ایشان در دوره تصدی ریاست دولت را نداشته باشند و انتظارات خود را با توانایی و امکانات  او و دولتش سازگار نمایند. این امر هم موجب جلوگیری از سرخوردگی خود آن‌ها در آینده می‌گردد و هم سرمایه اجتماعی دولت احتمالی پزشکیان را به خطر نمی‌اندازد. اگر چنین تصوری برای این دسته از رای دهندگان به مسعود پزشکیان امکان‌پذیر نیست، شاید بهتر باشد که نسبت به اقدام خود در جهت رای دادن به وی تامل بیشتری به خرج دهند.