داستان انتخابات

‏سه سال زیر ضرب توهین بود؛ بیرون، تحریمش کرد و درون، سازشکارش خواند. اما دست از پای ننشست و در نخستین بزنگاه، یک تنه ردای ریاست جمهوری را بر تن دوستش کرد. حامیش باشید یا مخالف، صدای گرفته‌اش را می‌شنوید: «آهای …! من هنوز زنده‌ام.»

‏و به سراغش می‌آیند، به زودی!

از چهره‌اش هیولایی ساخته شد؛ هیولایی نشسته در سایه و تکیه زده بر شبکه‌ای پیچیده. اوج‌گیری سریعش در کانون‌های قدرت دگربار اهمیت شبکه‌سازی پیچیده را در تاریخ پرفرازونشیب ایران نمایان ساخت. چه بسا شکستش به پایان قدرت درسایه‌نشستگان انجامد؛ هر چند که سایه درخت ⁧ پایداری⁩ را پایانی نیست.

تا یک ماه پیش، پیروز قطعی انتخابات می‌نامیدنش. اما دگربار باخت؛ باخت به مشاورین بی‌دانشش؛ باخت به نداشتن ⁧ صبر راهبردی⁩ در سپهر سیاست داخلی و بدین گونه، واپسین فرصت سیستم برای توسعه آمرانه کشور بدست خودی‌ها از دست برفت. هر چند که چه بسا بتواند در فردای ⁧ روز مبادا⁩ نقش‌آفرینی کند.

‏

با اطمینان پای به صحنه گذاشت و با طمانینه پایش را از رقابت بریدند؛ بریدند چرا که می‌دانستند در ⁧روز مبادا⁩ بازیگر اصلی خواهد بود؛ بازیگری چابک که سایه گسترانیده ⁧ پایداری⁩ را نشانه رفته بود. غافل از آنکه بر سر راه پاستور دامی نهاده بودند. فرجامش، اما هنوز بسر نرسیده. زمان می‌طلبد!

سخن دان بود و سخن سنج؛ نیشی می‌زد و نوشی می‌جُست؛ گاه به خرامان و گاه به تندی، پیمایش پوششی‌ها را برهم‌می‌زد. می‌توانست شگفتی آفریند، اگر که دهه شصتی نبود و عمامه‌ای! در بزنگاهی تاریخی، «ظریفانه» بر سایه نور تاباند و بازی ⁧پایداری⁩ را برهم‌زد.  ریبرندینگ⁩ را در بازیگری شیخ ببینید!

هر چه بود انتخابات تمام شد؛ انتخاباتی که در مرحله نخست، «برنده قطعی آن با فاصله زیاد» ملت ایران بود و در مرحله دوم نیز «تسلیم صحنه‌آرایی خطرناک نشد». از یکسو، پیام هوشمندانه خود را به بالانشینان رسانید و، از دیگرسو، بلوغ روزافزونش را نمایان ساخت.

‏و هنوز راهی بس دشوار درپیش است!