حمایت تمام‌قد نخبگان جامعه پزشکی از ظفر قندی

محمدرضا ظفرقندی کیست؟

محمدرضا ظفرقندی، پزشک و فوق تخصص جراحی عروق، به دلیل فعالیت‌های گسترده‌اش در زمینه پزشکی و مدیریت صنفی به یکی از چهره‌های برجسته در جامعه پزشکی ایران تبدیل شده است. او تحصیلات خود را در دانشگاه علوم پزشکی تهران به پایان رسانده و در همان دانشگاه به عنوان استاد و مدیر گروه جراحی عمومی فعالیت کرده است. همچنین، او چندین دوره رئیس سازمان نظام پزشکی ایران بوده و نقشی کلیدی در دفاع از حقوق پزشکان و ارتقای نظام سلامت کشور ایفا کرده است. فعالیت‌های علمی و پژوهشی او نیز در مجامع داخلی و بین‌المللی مورد توجه قرار گرفته و جوایز متعددی را به همراه داشته است. واکنش محمدرضا ظفرقندی نسبت به سهمیه‌های کنکور را در این ویدیو می‌بینید: 

حمایت‌های چهره‌های شاخص

چهره‌های برجسته‌ای همچون دکتر علیرضا مرندی، پزشک معتمد رهبری و رئیس فرهنگستان علوم پزشکی ایران، از محمدرضا ظفرقندی حمایت کرده‌اند. مرندی با تأکید بر تجربه و تخصص عمیق ظفرقندی در زمینه جراحی عمومی و مسائل صنفی پزشکان، او را گزینه‌ای مناسب برای وزارت بهداشت می‌داند و بر توانمندی‌های او در مدیریت بحران‌های سلامت و توسعه نظام بهداشتی کشور تأکید کرده است.

دکتر شهرام یزدانی، استاد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و سخنگوی ستاد انتخاباتی سعید جلیلی، نیز از ظفرقندی حمایت کرده و به سابقه طولانی و تجربه گسترده او در مدیریت‌های کلان پزشکی اشاره کرده است. همچنین، دکتر سید حسن امام رضوی، دبیر فرهنگستان علوم پزشکی و از فعالین ستاد محمدباقر قالیباف با تجربه گسترده در مدیریت‌های کلان پزشکی و نظارت بر برنامه‌های بهداشتی، حمایت خود را از ظفرقندی اعلام کرده است.

پیش‌تر، دکتر ایرج فاضل، رضا ملک زاده و علی نوبخت در نامه‌ای به رئیس‌جمهور از معرفی ظفرقندی به عنوان وزیر بهداشت حمایت کرده‌اند. کامران باقری لنکرانی، وزیر پیشین بهداشت، نیز با انتشار نامه‌ای خطاب به نمایندگان مجلس از برنامه‌های سلامت دولت چهاردهم حمایت کرده است. سعید نمکی، وزیر سابق بهداشت، نیز با تأکید بر کارآمدی، صداقت، علاقه‌مندی به مردم و اصول نظام جمهوری اسلامی، خواستار رای اعتماد به ظفرقندی شده است.

نامه انجمن اسلامی پزشکان ایران و واکنش اعضا

نامه‌ای از سوی انجمن اسلامی پزشکان ایران علیه محمدرضا ظفرقندی منتشر شد که به نقد و انتقاد از صلاحیت‌های او پرداخته بود. در واکنش به این نامه، پنج نفر از اعضای شورای مرکزی انجمن، شامل سیدموید علویان، سعید ساعی، علیرضا زالی، حسین قناعتی و بابک عدلی، ضمن رد مفاد نامه، اعلام کردند که این نامه را قبول ندارند و بررسی صلاحیت‌ها را باید به عهده مجلس و با مشورت مقام معظم رهبری دانسته‌اند.

مخالفت‌های نمایندگان تندرو

در این میان، برخی از نمایندگان تندرو به ویژه مالک شریعتی، فاطمه محمدبیگی و عباس گودرزی به مخالفت با محمدرضا ظفرقندی پرداخته‌اند.

مالک شریعتی، نماینده مجلس، در انتقاد از ظفرقندی به عدم پایبندی او به مبانی انقلاب اسلامی اشاره کرده و مدعی است که ظفرقندی در مقاطع مختلف به انتقاد از عملکرد‌های انقلاب پرداخته و به مبانی انقلاب اعتقادی ندارد. شریعتی این نگرانی را مطرح کرده که وزیر بهداشت باید پایبند به اصول انقلاب باشد.

فاطمه محمدبیگی، نماینده قزوین و نایب رئیس کمیسیون بهداشت، نیز از ظفرقندی انتقاد کرده و دلیل مخالفت خود را عدم موضع‌گیری او در مسائل سیاسی و بین‌المللی، به ویژه عدم ابراز ناراحتی از وضعیت مردم فلسطین، عنوان کرده است. محمدبیگی معتقد است که اعضای هیئت وزیران باید قدرت و اراده مبارزه با نظام سلطه را داشته باشند و به مواضع نظام جمهوری اسلامی ایران پایبند باشند. او همچنین به انتقاد از مواضع ظفرقندی در حمایت از کودکان غزه و برنامه‌های مربوط به افزایش ظرفیت پزشکان اشاره کرد و آن‌ها را نادرست و ناکافی دانست.

این در حالی است که ظفرقندی در تاریخ ۲۴ مهر ۱۴۰۲ نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل ارسال کرده که در آن حمله اسرائیل به بیمارستانی در فلسطین را نقض فاحش کنوانسیون‌های ژنو خوانده است. این نامه نشان‌دهنده موضع‌گیری او در حمایت از فلسطین است. به یاد داریم که در جریان انتخابات مجلس، محمدبیگی در نامه‌ای به فرمانداری نوشت: «هر کس در برگه‌ی رأی نوشت «خانم دکتر»، منظورش من هستم».

عباس گودرزی، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس، نیز از ظفرقندی خواسته که نسبت به اعتراضات سال ۸۸ و نقش میرحسین موسوی در آن اظهار نظر کند، اما ظفرقندی به این درخواست پاسخ نداده و سکوت کرده است. گودرزی بر این باور است که سکوت ظفرقندی در این موضوع مهم نشان‌دهنده عدم پایبندی او به اصول انقلاب و نظام است.

به نظر می‌رسد معرفی محمدرضا ظفرقندی، شور و شوقی در جوانان و فعالین صنفی این حوزه برانگیخته است. در شرایطی که اجماع نخبگان حول محور ظفرقندی شکل گرفته و او توانسته است حمایت بی‌سابقه و گسترده‌ای را در جامعه پزشکی و دانشگاهی به دست آورد، این فضاسازی‌ها تلاشی برای ایجاد شکاف و تضعیف این اجماع به نظر می‌رسد. با این حال، نخبگان و فعالان حوزه بهداشت و درمان به اهمیت حفظ استقلال و عدم سیاسی‌کردن وزارت بهداشت آگاهند و امیدوارند که با رای اعتماد قاطع مجلس به ظفرقندی، این وزارتخانه بتواند به دور از فشار‌های سیاسی، برنامه‌های خود را برای بهبود نظام سلامت کشور پیش ببرد.