فوتبال، زیر ساخت‌ها و آبروی ملی

قرار است در روز پنجشنبه ۱۵ شهریور، مسابقه فوتبال بین تیم‌های ملی ایران و قرقیزستان از سری رقابت‌های مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ در ورزشگاه فولادشهر اصفهان برگزار شود. کمتر سابقه داشته است که مسابقات رسمی و ملی در خارج از تهران و در ورزشگاهی غیر از ورزشگاه آزادی انجام گردد. آخرین باراین اتفاق در ۹ فروردین ۱۴۰۱ رقم خورد و دیدار تیم‌های فوتبال ایران و لبنان در ورزشگاه امام رضا شهر مشهد برگزار شد که آن مسابقه هم بر سر موضوع حضور بانوان در ورزشگاه بسیار پرحاشیه گردید و به نظر می‌رسد پس از آن مسئولان نیز عطای برگزاری مسابقات ملی را در این شهر را به لقائش بخشیدند.

در فقره دیدار با قرقیزستان نیز آماده نبودن ورزشگاه آزادی برای میزبانی، مسئولان فدراسیون فوتبال را مجبور نمود که به دنبال برگزاری بازی در شهری به غیر از تهران بروند. زیرا ورزشگاه دیگری که قابلیت میزبانی مسابقات ملی را داشته باشد در پایتخت وجود ندارد. همانگونه که اشاره شد برگزاری بازی در شهر مشهد به عنوان دومین شهر بزرگ کشور که دارای ورزشگاه قابل قبولی می‌باشد نیز به علت اتفاقات مسابقه ایران و لبنان شاید امکان‌پذیر نبوده باشد. پس از آن اصفهان بهترین انتخاب ممکن بود لیکن وضعیت چمن ورزشگاه نقش جهان نیز وضعیت بسیار نامناسبی داشت. در نتیجه در نهایت ورزشگاه فولادشهرکه فاقد استاندارد‌های لازم جهت برگزاری رویداد‌های ملی بود به عنوان محل برگزاری انتخاب شد.

شهر‌های دیگری از جمله سیرجان و اهواز نیز دارای ورزشگاه مناسب، اما فاقد زیرساخت‌های لازم دیگر از جمله فرودگاه یا هتل مناسب یا سایر امکانات یا شرایط مناسب آب و هوایی بودند. این در حالی است که به علت محبوبیت بسیار بالای ورزش فوتبال این اتفاقات توسط شهروندان و رسانه‌های داخلی و حتی خارجی از نزدیک دنبال شده و مورد بازتاب گسترده قرار گرفته است. طبیعی است که چنین وضعیتی احساس ناخوشایندی برای جوانان علاقمند و حتی کسانی که کمتر رویداد‌های ورزشی را دنبال می‌کنند در کشور به وجود آورد. اینکه در منطقه‌ای که بسیاری از کشور‌های آن رویداد‌های مهم بین‌المللی را در ورزشگاه‌های مدرن گوناگون میزبانی کرده، تیم‌های ملی و باشگاه‌های بزرگ پایتخت کشوری برای انجام یک مسابقه فوتبال در چنین مضیقه‌ای آن هم در برابر دیدگان ناظران بین‌المللی قرار گیرند و در لحظات آخر به گفنه مسئولان فدراسیون فوتبال «با تلاش‌های شبانه روزی» موفق شوند حداقل استاندارد‌های لازم را جهت برگزراری مسابقه فراهم نمایند، می‌تواند به شدت تصویر آن کشور را نزد افکار عمومی داخلی و خارجی مخدوش نماید.

اگرچه بسیاری از نارسایی‌های گوناگون در زیرساخت‌های مملکت و در شهر‌های گوناگون وجود دارد لیکن هیچ کدام از آنها به این اندازه نمی‌تواند بازتاب داشته یا اینکه مستقیماً عمده جمعیت کشور را از آن مطلع و متاثر نماید. به همین جهت ضروری است که دولت جدید یک برنامه فوری را به منظور ساخت مجموعه‌های ورزشی قابل قبول در پایتخت و همینطور دیگر شهر‌های بزرگ را در دستور کار خود قرار دهد تا دیگر شاهد چنین وضعیتی نباشیم. همچنین این نکته مهم را در نظر داشته باشد که نباید این مورد را به مانند بسیاری از پروژه‌های دیگر از زاویه پیامد‌های مادی و ملموس بسنجد بلکه می‌بایست آن را موضوعی مربوط به غرور و آبروی ملی در نظر بگیرد.