جنگ رسانه ای

زمانی که در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، کاخ سفید آغاز عملیات «خشم حماسی» (Operation Epic Fury) را اعلام کرد و اندکی بعد، خبر ترور آیت‌الله خامنه‌ای در صدر اخبار جهان قرار گرفت، روایت رسمی دولت آمریکا و رسانه‌های همسو با هژمونی غرب، بلافاصله موتور مفاهیم سنتی خود را روشن کردند. برای این جریان رسانه‌ای، این جنگ ۴۰ روزه یک «جراحی دقیق»، یک «مداخله رهایی‌بخش» و گامی به سوی تثبیت نظم جهانی قاب‌بندی شد؛ روایتی خطی که در آن تسلیحات هوشمند، امنیت و دموکراسی را به ارمغان می‌آورند. اما در سوی دیگر این شاهراه ارتباطی، رسانه‌های جنوب جهانی (Global South) ایستاده بودند؛ تریبون‌هایی که اگرچه در زیرساخت‌های سخت‌افزاری و دریافت داده‌های اولیه همچنان به خبرگزاری‌های بین‌المللی وابسته‌اند، اما در مرحله دروازه‌بانی خبر و بازتولید معنا، روایت متفاوتی را به تصویر کشیدند. تحلیل محتوای این رسانه‌ها در طول این بحران چهل روزه، تضاد عمیق میان گفتمان رسمی واشنگتن و نگاه استعمارزدایی شده به پدیده جنگ را آشکار می‌سازد.

سخنگوی قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا در اطلاعیه‌ای اعلام کرد ایران در صورت ادامه همکاری برخی کشور‌ها با شبکه «ایران اینترنشنال»، مکان‌ها و مراکز مرتبط با این رسانه در منطقه را هدف قرار خواهد داد.

مرکز رسانه قوه قضاییه با رد ادعای یک رسانه اسرائیلی اعلام کرد که پرونده‌های مرتبط با ناآرامی‌ها و حوادث اخیر همچنان در حال رسیدگی است و هیچ حکمی به مرحله اجرای قطعی نرسیده است.

نایب رئیس مجلس شورای اسلامی با هشدار درباره گسترش فعالیت بیش از ۲۵۰ شبکه فارسی‌زبان علیه جمهوری اسلامی گفت: امروز نبرد اصلی در عرصه رسانه شکل گرفته و هدف آن تضعیف امید و باور مردم است؛ هر کشوری که در این میدان موفق‌تر عمل کند، آینده را در اختیار خواهد داشت.

ماشاءالله شمس‌الواعظین، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی، با انتقاد از قطع اینترنت و دوقطبی رسانه‌ای موجود، گفت تداوم خاموشی اطلاعاتی زمینه‌ساز شایعه، روایت‌سازی کاذب و بازنده شدن جریان اصلی اطلاع‌رسانی است و ایران امروز فاقد «روایت سوم» معتبر رسانه‌ای است.