زندگی، جنگ، و دیگربار زندگی

۳۶ روز از جنگ می‌گذرد. خودرو‌ها، چون خون در رگ خیابان‌ها پس از یک ماه، دوباره جریان یافته بودند. شهر شلوغ‌تر از روز‌های ابتدایی جنگ است، با اینهمه همچون روز‌های پیش از جنگ هم نیست. دورکاری ادارات دولتی و مدارس و دانشگاه‌ها نیز در این خلوتی بی‌تاثیر نبوده است. اما می‌توان گفت تقریبا در تمام کوچه‌ها و خیابان‌های شهر زندگی جریان دارد و بیشتر مردم به خانه‌هایشان برگشته‌اند.

آثار جنگ هر از چندگاهی در برخی مناطق از ساختمان‌هایی ریخته، و شیشه‌های شکسته خانه‌های اطراف آنها پیداست، اما نه آنقدرکه بتواند زیبایی بهاری شهر را کتمان کند.

مترو که ایام جنگ برای تمام مسافران و در تمامی مسیر‌ها رایگان است، دوباره شلوغ بنظر می‌رسد و دوباره با پایان تعطیلات حرکت قطار‌های آن سرعت گرفته است.

هرچه از شمال شهر به سمت جنوب و از غرب به شرق نزدیکتر می‌روی، تراکم جمعیت در خیابان‌ها و نیز شتاب زندگی بیشتر می‌شود و این بی‌ربط به اقتصاد نمی‌تواند باشد.

ساعاتی طولانی است که از حملات دشمن خبری نیست. هرچه آفتاب اوج می‌گیرد هوا گرم‌تر می‌شودو ابرها پراکنده. تمام خیابان‌های منتهی به بازار تهران کمی از روز‌های عادی خلوت‌تر است. در خود بازار نیز بجز راسته طلافروشان و برخی دکان‌های فرش‌فروشی دیگر کاسبی‌ها اغلب برقرار است؛ از عطاری‌ها و داروفروشی‌های ناصر خسرو تا راسته‌ء الکتریکی‌ها در لاله‌زار و میزو‌صندلی فروشی‌های حسن‌آباد تا موبایل فروشی‌های چهارراه کالج، که حدود سه ماه پیش نقطه آغاز اعتراضات اقتصادی دی ماه در تهران بود.

خیابان‌ها از پرچم‌های سیاه، پرچم‌های سه رنگ ایران با نشان الله، عکس‌نوشت‌های رهبر شهید و رهبر جدید، و نیز تصاویر شهدای میناب و فرماندهان نیرو‌های مسلح در گوشه کنار خیابان‌ها، روی بیلبورد‌ها و دیوار‌ها در همه شهر به چشم می‌خورد. در برخی میادین نیز گروه‌های کوچکی در حال تکاندن پرچم ایرانند و سرودهایی پخش یا شعارهایی سر داده می‌شود.

 نیروهای امنیتی نیز گاه در گوشه کنار خیابان‌ها دیده می‌شوند. حضور آنها شب‌ها پررنگ‌تر و محسوس‌تر از روزها به چشم می‌آید.

گفت‌و‌گو‌های مردم اغلب به تازه کردن دیدار‌ها و تبریک سال نو مربوط می‌شود و بعد از آن، مرور خاطره‌های جنگ در مدت سی‌وچند روز گذشته. از ۱۵خرداد تا امام خمینی، از استانبول تا نوفللوشاتو، از خیابان بهشت تا جهنم‌سبز، از جامی تا جمهوری، از حافظ تا فردوسی، از آزادی تا انقلاب، کارگر تا کشاورز و دانشجو، و حتی خیابان آرام خارک، با گوشه چشمی به جنگ، زندگی جریان غالب است.

بعد از ظهر است. صدای فرود قطرات باران به گوش می‌رسد. خورشید دوباره پشت ابرهای متراکم گم شده است، و صدای چند انفجار پشت غرش رعد و برق.