داستان غیرمنتظره جام جهانی؛ وقتی کانزاس به خانه دوم الجزایر تبدیل شد

حتی پیش از آنکه الجزایر نخستین ضربه خود را در جام جهانی ۲۰۲۶ بزند، این تیم توانسته بود دل یک شهر آمریکایی را به دست آورد.

در شهر «لارنس» در ایالت کانزاس، شهری دانشگاهی که بیش از هر چیز با تیم «جی‌هاوکس» دانشگاه کانزاس شناخته می‌شود و نه فوتبال بین‌المللی، ورود تیم ملی الجزایر موجی غیرمنتظره از علاقه و استقبال را به همراه داشته است.

رابطه این شهر با تیم ملی الجزایر ــ که با لقب «روباه‌های صحرا» شناخته می‌شود ــ ماه‌ها پیش از آغاز مسابقات شکل گرفت؛ زمانی که در ماه فوریه اعلام شد لارنس به‌طور رسمی به عنوان محل استقرار این تیم در جریان جام جهانی انتخاب شده است.

تیم ملی الجزایر «راک چاک پارک» را به‌عنوان محل تمرین خود انتخاب کرد و مقام‌های شهری نیز اعلام کردند لارنس در طول مسابقات «خانه دوم» الجزایر خواهد بود. به این ترتیب مربیان، بازیکنان و اعضای کادر فنی تیم الجزایر در مدت آماده‌سازی برای دیدار‌های مرحله گروهی، به‌طور موقت ساکن این شهر شدند.

قرار است الجزایر دو دیدار خود را در استادیوم کانزاس‌سیتی برگزار کند؛ از جمله بازی افتتاحیه مقابل مدافع عنوان قهرمانی، آرژانتین، در ۱۶ ژوئن و مسابقه‌ای دیگر برابر اتریش در ۲۷ ژوئن.

اما آنچه در ابتدا صرفاً یک تصمیم اجرایی برای جام جهانی ۲۰۲۶ بود، به‌تدریج به چیزی فراتر تبدیل شد.

در روز‌های اخیر، ویدئو‌ها و پست‌هایی از لارنس نشان می‌دهد پرچم‌های الجزایر در شهر به اهتزاز درآمده، ساکنان محلی در حال تمرین شعار‌های هواداری هستند، رستوران‌ها و فروشگاه‌ها از هواداران استقبال می‌کنند و شهروندان با شور و هیجان از میزبانی تیم شمال آفریقا سخن می‌گویند.

عبارت «راک چاک الجزایر» ــ که بازی زبانی با شعار معروف دانشگاه کانزاس «راک چاک جی‌هاوک» است ــ در شبکه‌های اجتماعی گسترش یافته و بسیاری آن را یکی از دوست‌داشتنی‌ترین حاشیه‌های این دوره از جام جهانی توصیف کرده‌اند.

برای بسیاری از الجزایری‌هایی که از داخل کشور یا از میان جوامع مهاجر مسابقات را دنبال می‌کنند، این صحنه‌ها چشمگیر بوده است: شهری کوچک در غرب میانه آمریکا، هزاران کیلومتر دورتر از الجزیره، تیم ملی آنها را نه به عنوان غریبه، بلکه همچون مهمانان افتخاری در آغوش گرفته است.

کانزاس معمولاً در سطح جهانی ــ و حتی در داخل آمریکا ــ به عنوان مرکز زندگی عربی، مسلمان یا شمال آفریقایی شناخته نمی‌شود. با این حال، در منطقه کلان‌شهری کانزاس‌سیتی و شهر‌های اطراف آن، جوامع پراکنده، اما قدیمی مسلمان، عرب و آفریقایی زندگی می‌کنند؛ از جمله خانواده‌های الجزایری که ورود تیم ملی کشورشان را به یک رویداد اجتماعی گسترده‌تر تبدیل کرده‌اند.

بر اساس یکی از گزارش‌ها درباره استقبال از این تیم، جمعیت الجزایری‌های محلی به چند هزار نفر می‌رسد و کافه‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی و نانوایی‌ها به فضا‌هایی برای گردهمایی هواداران تبدیل شده‌اند.

گردهمایی‌های محلی نیز در نقاط مختلف این منطقه شکل گرفته است؛ از جمله در بازار‌ها و رستوران‌های مدیترانه‌ای که الجزایری‌ها، دیگر ساکنان عرب و مسلمان، هواداران فوتبال و حتی شهروندان کنجکاو محلی برای حمایت از تیم گرد هم آمده‌اند.

نتیجه این روند، شکل‌گیری یکی از داستان‌های کم‌سابقه جام جهانی بوده است؛ روایتی که بیشتر خودجوش به نظر می‌رسد تا برنامه‌ریزی‌شده: ترکیبی از بازگشت نمادین یک جامعه مهاجر، جشن محلی و یک روایت محبوب در فضای مجازی.

در لارنس، از بازیکنان الجزایر فیلم‌هایی منتشر شده که در حال بازدید از امکانات دانشگاه کانزاس هستند؛ از امتحان کردن فوتبال آمریکایی، بسکتبال و بیسبال گرفته تا آشنایی با فرهنگ ورزشی «جی‌هاوک».

در گزارشی محلی آمده است که بازیکنان ضربه‌های «فیلد گل» در فوتبال آمریکایی زده‌اند، توپ فوتبال آمریکایی پرتاب کرده‌اند، از سالن «آلن فیلدهاوس» بازدید کرده‌اند و در ورزشگاه «هوگلند بالپارک» تمرین بیسبال انجام داده‌اند.

این استقبال تنها از سوی هواداران الجزایری نبوده است. برخی ساکنان کانزاس که پیش از این ارتباطی با الجزایر نداشتند، در رسانه‌های محلی و الجزایری ظاهر شده و برای تیم ملی این کشور آرزوی موفقیت کرده‌اند.

یک بار در کانزاس‌سیتی با نام «جانیز تاورن» نیز در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی «ایکس» ویدئویی منتشر کرد و ورود تیم ملی الجزایر به لارنس را خوشامد گفت.

برای الجزایر، این استقبال گرم اهمیت ویژه‌ای دارد. این تیم با چهره‌هایی مانند ریاض محرز ــ که از او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال این کشور یاد می‌شود ــ و نسل تازه‌ای از استعداد‌ها به جام جهانی بازگشته است؛ نسلی که هیجان تازه‌ای به فوتبال الجزایر بخشیده است.

استقبال گرم در فضایی پرتنش

آنچه باعث شده داستان لارنس به‌سرعت در فضای مجازی گسترش یابد، تنها فوتبال نیست؛ بلکه تضادی است که این روایت ایجاد کرده است.

جام جهانی امسال در شرایطی آغاز شده که محدودیت‌های مهاجرتی آمریکا و فضای سیاسی حاکم، مسلمانان، عرب‌ها، آفریقایی‌ها و دیگر جوامع مهاجر را بار‌ها از سوی سیاستمداران و مفسران راست‌گرا به‌عنوان تهدید امنیتی معرفی کرده است.

حتی پیش از آغاز مسابقات نیز چندین چهره مرتبط با جام جهانی با بازجویی‌های طولانی، مشکلات ویزا یا حتی ممانعت از ورود به آمریکا مواجه شدند.

«عمر عبدالقادر آرتان»، داور سومالیایی که برای قضاوت در این مسابقات انتخاب شده بود، با وجود داشتن ویزای معتبر از ورود به آمریکا منع شد. فیفا اعلام کرد که پس از تصمیم مقام‌های آمریکایی، او قادر به حضور در مسابقات نخواهد بود، در حالی که اداره گمرک و حفاظت مرزی آمریکا به «نگرانی‌های مربوط به بررسی امنیتی» اشاره کرد. آرتان قرار بود نخستین داور سومالیایی در تاریخ جام جهانی باشد.

«ایمن حسین»، مهاجم تیم ملی عراق، نیز هنگام ورود به فرودگاه اوهیر شیکاگو همراه با هیئت تیم عراق نزدیک به هفت ساعت مورد بازجویی قرار گرفت. او در نهایت اجازه ورود یافت، اما «طلال صلاح» عکاس رسمی تیم پس از بیش از ۱۰ ساعت بازداشت از ورود به کشور منع شد.

همچنین «جبریل رجوب»، رئیس فدراسیون فوتبال فلسطین، با وجود جایگاهش در ساختار‌های بین‌المللی فوتبال، اجازه ورود به آمریکا را دریافت نکرد.

این موارد انتقاد‌هایی را برانگیخته است مبنی بر اینکه مسابقاتی که به‌عنوان جشن اتحاد جهانی معرفی می‌شود، در محیطی برگزار می‌شود که دسترسی به آن تحت تأثیر ملیت، نژاد، مذهب و سیاست قرار دارد.

در چنین فضایی، استقبال شهر لارنس از تیم الجزایر معنایی فراتر از یک داستان محلی پیدا کرده است.

برای بسیاری از کاربران اینترنت، تصاویر منتشرشده از کانزاس نقطه مقابل فضای بی‌اعتمادی و خصومتی است که در بخش‌های دیگر این تورنمنت دیده می‌شود؛ یادآوری اینکه مردم عادی اغلب به تفاوت‌ها نه با ترس، بلکه با کنجکاوی، مهمان‌نوازی و شادی پاسخ می‌دهند.

مردم لارنس قصد نداشتند بیانیه‌ای سیاسی صادر کنند. بیشتر آنها صرفاً از این هیجان‌زده‌اند که جهان به شهرشان آمده است.

در تورنمنتی که تا حد زیادی با کنترل‌های مرزی، نظارت و بدگمانی همراه شده، عبارت «راک چاک الجزایر» به نمادی از چیزی نرم‌تر و سخاوتمندانه‌تر تبدیل شده است: این ایده که فوتبال هنوز هم می‌تواند میان مردمانی که شاید هرگز در شرایط دیگری یکدیگر را ملاقات نمی‌کردند، لحظاتی از شناخت و همدلی ایجاد کند.