تعرفه‌ها اسباب‌بازی محبوب ترامپ‌اند و توجیهاتش مضحک است

با کمتر از چهار ماه مانده به انتخابات میان‌دوره‌ای، زمانه‌ای پرمخاطره برای دونالد ترامپ و جمهوری‌خواهان است: جنگ ترامپ علیه ایران به‌خوبی پیش نمی‌رود، میزان محبوبیت او به‌شدت سقوط کرده، قیمت بنزین سر به فلک کشیده و به تورم دامن می‌زند، و کشور پشت کشور از توهین‌ها، قلدری و یک‌جانبه‌گرایی زشت آمریکاییِ ترامپ خشمگین‌اند.

پس در میانه این همه آشفتگی، ترامپ چه می‌کند؟ او به اسباب‌بازی اقتصادی محبوبش رو می‌آورد: تعرفه‌ها. ترامپ روز دوشنبه فرمان‌هایی را امضا کرد تا بر بسیاری از کالا‌های کانادایی تعرفه ۵۰ درصدی اعمال کند، و چهار روز بعد، تعرفه‌های سراسری ۱۰ درصدی یا ۱۲.۵ درصدی را بر کالا‌های بیش از ۸۰ کشور وضع کرد. بی‌تردید ترامپ سینه‌اش را جلو داده بود، در حالی که میلیون‌ها نفر در خارج از کشور به خاطر یک اقدام خصمانه و غیرضروری دیگر، او را نکوهش می‌کردند.

با این حال، حیف برای جمهوری‌خواهان و بیشتر آمریکایی‌ها، زیرا وسواس ترامپ نسبت به تعرفه‌ها فقط مشکلات آنها را بدتر خواهد کرد. تعرفه‌های جدید ترامپ قیمت‌ها را بالا خواهد برد — فراموش نکنیم که تعرفه‌ها مالیات بر واردات هستند و مصرف‌کنندگان آمریکایی این مالیات‌ها را خواهند پرداخت. نتیجه منطقی آن هم این است که تعرفه‌های ترامپ نگرانی اقتصادی شماره یک آمریکایی‌ها، یعنی توان خرید، را وخیم‌تر خواهد کرد. در خبری بد برای آمریکایی‌های معمولی، «ییل باجت لب» برآورد کرده است که تعرفه‌های ترامپ هزینه‌ها را برای هر خانوار متوسط آمریکایی سالانه ۱۱۰۰ دلار افزایش خواهد داد. این تعرفه‌ها همچنین احتمالاً میزان محبوبیت ترامپ را بیشتر به اعماق فاضلاب خواهد برد. اگر ترامپ فکر می‌کند این تعرفه‌ها قرار است حواس آمریکایی‌ها را از پرونده‌های اپستین یا افتضاح فاجعه‌باری که با «گشت‌وگذار» او در ایران ساخته منحرف کند، خودش را فریب می‌دهد. مردم آمریکا قرار نیست آن چیز‌ها را فراموش کنند.

تشخیص این‌که استفاده مکرر ترامپ از تعرفه‌ها یک وسواس است یا یک اعتیاد، سخت است. امپراتور دونالد اول ظاهراً تعرفه‌ها را دوست دارد، چون هر وقت بخواهد می‌تواند با آنها بر سر کشور‌های دیگر بکوبد. آنها چماقی قدرتمندند که او حاضر نیست رهایش کند. ترامپ همین تعرفه‌های جدید را بر بیش از ۸۰ کشور دقیقاً در همان روزی اعمال کرد که قرار بود مجموعه دیگری از تعرفه‌هایی که بر ده‌ها کشور وضع کرده بود منقضی شود. اگر بخواهیم جمله چارلتون هستون، بازیگر، را بازگویی کنیم، می‌توانم تصور کنم ترامپ می‌گوید: «تعرفه‌ها را وقتی کنار می‌گذارم که آنها را از دستان سرد و مرده‌ام بگیرید.»

ترامپ با این تعرفه‌های جدید، بار دیگر مشغول همین دلقک‌بازیِ موهوم و ویرانگرِ تعرفه‌ای است. آنها قیمت‌ها را بالا می‌برند، به کیف پول آمریکایی‌ها فشار می‌آورند و کشور‌های دیگر را خشمگین می‌کنند. ترامپ گفته بود تعرفه‌هایش تولید کارخانه‌ای آمریکا را تقویت خواهد کرد، اما از زمان بازگشت او به قدرت، آمریکا ۷۵ هزار شغل کارخانه‌ای را از دست داده است، در حالی که بسیاری از مدیران از همه بی‌ثباتی‌های زیگزاگی و نامنظمی که ترامپ ایجاد کرده شکایت دارند. آتسی شث، مدیر ارشد اعتباری مؤسسه مودی’ز ریتینگز، در ارزیابی تأثیرات ترامپ بر اقتصاد، به نیویورک تایمز گفت: «نوسان و غیرقابل‌پیش‌بینی بودن، وضعیت عادی جدید است.»

مثل خیلی از کار‌هایی که ترامپ انجام می‌دهد، تعرفه‌های جدید او نیز آشکارا بر پایه رنجیدگی خاطر و فرض‌های نادرست بنا شده‌اند، با مقدار زیادی بی‌شرمی و مضحکه که به آن افزوده شده است. پس از آن‌که دیوان عالی آمریکا در ماه فوریه تعرفه‌های «من در برابر تمام دنیا»‌ی ترامپ را لغو کرد، ترامپ که حاضر نبود اسباب‌بازی تعرفه‌ای‌اش را رها کند، به راهبرد‌های دیگری متوسل شد. او برای توجیه تعرفه‌های جدید ۵۰ درصدی علیه کانادا — که روی انبوهی از تعرفه‌های دیگری سوار می‌شوند که بر کشوری اعمال کرده که مدت‌ها نزدیک‌ترین متحد آمریکا بود — به بندی از قانون تعرفه اسموت-هاولی متوسل شد که تا پیش از این هرگز استفاده نشده بود؛ قانونی از سال ۱۹۳۰ که به‌طور گسترده مورد تمسخر قرار گرفته و رکود بزرگِ یک قرن پیش را بسیار بدتر کرد. ترامپ با این تعرفه جدید، که بر چوب هاکی، کاغذ، تخته‌سه‌لا، محصولات لبنی و بسیاری دیگر از کالا‌های کانادایی اعمال شده، به بندی از اسموت-هاولی استناد کرد که اجازه تلافی علیه کشور‌هایی را می‌دهد که علیه آمریکا دست به تبعیض تجاری می‌زنند.

ترامپ برای اثبات این ادعا، چیزی را به‌عنوان سند شماره یک خود ارائه می‌کند که بسیار مضحک است، یا شاید باید بگویم بسیار بی‌شرمانه؟ پس از آن‌که ترامپ سال گذشته تعرفه‌های سنگین و تنبیهی بر کانادا اعمال کرد، ۱۱ استان از ۱۳ استان کانادا واردات مشروبات الکلی از آمریکا را متوقف کردند، زیرا از این تعرفه‌ها و نیز اظهارات عجیب و تحقیرآمیز ترامپ که می‌خواست کانادا را به ایالت پنجاه‌ویکم تبدیل کند، به‌شدت خشمگین بودند. کاخ سفید این ممنوعیت بر مشروبات الکلی آمریکا را تبعیض غیرقانونی خواند، در حالی که کانادایی‌ها آن را نوعی اقدام تلافی‌جویانه سنتی در تجارت می‌دانند که کشور‌ها وقتی کشوری دیگر — در این‌جا آمریکا — بر آنها تعرفه وضع می‌کند، به آن دست می‌زنند؛ وضعیتی که از این جهت بدتر شده که تعرفه‌های ترامپ علیه کانادا نقضی فاحشِ توافق ایالات متحده-مکزیک-کانادا است.

ترامپ همچنین اصرار دارد که کانادا به‌طور نادرست علیه آمریکا تبعیض قائل شده، زیرا کانادا پس از آن‌که ترامپ تعرفه ۲۵ درصدی بر خودرو‌های ساخت کانادا وضع کرد، بر برخی خودرو‌های ساخت آمریکا تعرفه ۲۵ درصدی اعمال کرد.

او اساساً به کانادا می‌گوید: من هر وقت بخواهم حق دارم مشت بزنم توی بینی‌ات. اما اگر تو هم مشت مرا جواب بدهی، آن می‌شود تبعیض غیرقانونی علیه آمریکا. این منطق نابغه بسیار باثباتِ پیشروی آمریکاست؛ کسی که توجیه دور از ذهن دیگری هم برای تصمیمش ارائه کرد: «ما به خاطر دود قرار است تعرفه بزرگی بر کانادا بگذاریم»، او روز جمعه به خبرنگاران گفت و به دود آتش‌سوزی‌های جنگلی اشاره کرد که از مرز وارد آمریکا شده است.

داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، از تعرفه جدید و دردناک ۵۰ درصدی ترامپ خوشحال نیست. او در شبکه‌های اجتماعی گفت: «عقب‌نشینی نخواهیم کرد. سریع‌ترین و تنها راه برای بازگشت مشروبات آمریکایی به قفسه‌های انتاریو این است که آمریکا تعرفه‌های غیرقانونی خود علیه کانادا را لغو کند.».

اما درباره تعرفه‌های جدیدی که بیش از ۸۰ کشور را هدف گرفته‌اند، ترامپ که طی سال‌ها تقریباً هیچ نگرانی‌ای نسبت به استثمار کارگران نشان نداده، به‌طرزی نسبتاً شگفت‌آور به مسئله کار اجباری متوسل شد تا این تعرفه‌ها را اعمال کند.

پس از آن‌که دیوان عالی تعرفه‌های «روز رهایی» او را لغو کرد، ترامپ بر ده‌ها کشور یک تعرفه جایگزین اعمال کرد که قرار بود پس از ۱۵۰ روز منقضی شود. چاپلوسان ترامپ، که مشتاق بودند خواست رئیس را اجرا کنند و به‌محض انقضای آن تعرفه، تعرفه‌ای تازه وضع کنند، بندی در قانون تجارت پیدا کردند که به واشنگتن اجازه می‌دهد کشور‌هایی را که علیه کار اجباری به اندازه کافی اقدام نمی‌کنند، مجازات کند. جای شگفتی هم نیست: نماینده تجاری آمریکا در دولت ترامپ گزارشی صادر کرد که رئیس را خوشحال کرد. آن گزارش نتیجه گرفت که ده‌ها کشور، از جمله کانادا، بریتانیا، استرالیا، نروژ، ژاپن و چین، به‌علاوه اتحادیه اروپا، برای اجرای ممنوعیت کار اجباری به اندازه کافی اقدام نمی‌کنند. این گزارش به کار اجباری در تولید برنج در میانمار، تنباکو در مالاوی، و پنبه و پلی‌سیلیکون در چین اشاره کرد.

انگار نه انگار که ترامپ پیش از این نگرانی چندانی درباره استثمار کارگران یا کار اجباری نشان داده باشد. در سال ۱۹۹۸، ترامپ پذیرفت ۱.۳۷۵ میلیون دلار بپردازد تا به شکایتی پایان دهد که کارگران لهستانی بدون مدرک اقامت مطرح کرده بودند؛ آنها گفته بودند برای کاری که در تخریب یک فروشگاه بزرگ انجام داده بودند تا جا برای ساخت برج ترامپ در نیویورک باز شود، کمتر از حق‌شان دستمزد گرفته‌اند. برخی کارشناسان تجارت، ترامپ را به‌خاطر حمله به همه این متحدان قدیمی با موضوع کار اجباری نقد می‌کنند، آن هم در حالی که او با جدیت در پی بهبود روابط با چین است؛ کشوری که دولت بایدن تشخیص داده بود در منطقه سین‌کیانگ با مشکلات جدی کار اجباری روبه‌رو است.

دغدغه تازه‌یافته ترامپ درباره کار اجباری، به‌ویژه با توجه به این‌که دولت او بیش از ۵۰۰ میلیون دلار از تلاش‌های وزارت کار برای تحقیق و مبارزه با کار اجباری، کار کودک و قاچاق انسان را قطع کرده، به‌طرزی خاص توخالی به نظر می‌رسد. تیا لی، که در دولت بایدن معاون وزارت کار در امور بین‌الملل کارگری بود، گفت: «این یک تبر قصابی کاملاً بی‌هدف بود که بر این پروژه‌ها فرود آمد و کارگران آسیب خواهند دید.» کلی فی رودریگز، که نماینده ویژه بایدن در امور بین‌الملل کارگری بود، نیز در ابراز تأسف از این بیش از ۵۰۰ میلیون دلار کاهش بودجه، به‌ای‌کوال تایمز گفت: «متأسفانه، بسیار محتمل است که کار کودک و کار اجباری افزایش پیدا کند. ما می‌دانیم این مشکلات بومی و فراگیرند، اما ... منابع و اولویت‌گذاری برای مبارزه با آنها را از میان برده‌ایم.»

جهانی را تصور کنید که در آن دونالد ترامپ واقعاً به استثمار کارگران و کار اجباری اهمیت می‌داد. او باید برای افزایش حداقل دستمزد فدرالِ به‌طرز مضحکی پایینِ ساعتی ۷.۲۵ دلار فشار می‌آورد — کاری که هرگز کوچک‌ترین تلاشی برای آن نکرده است. او باید به‌جای کاهش، تعداد بازرسان ایمنی معادن و کارخانه‌ها را افزایش می‌داد. او باید برای تقویت اتحادیه‌های کارگری کشور — به‌جای آن‌که بار‌ها برای تضعیف آنها اقدام کند — فشار می‌آورد؛ اتحادیه‌هایی که از دیرباز مؤثرترین صدا در مبارزه با استثمار کارگران بوده‌اند. او باید رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ، را تحت فشار می‌گذاشت تا به همه کار اجباری در کشورش پایان دهد. اما آن، دونالد ترامپی خیالی بود — او بسیار بیشتر از آن‌چه به نفع کارگران باشد، به آن‌چه به نفع میلیاردرهاست اهمیت می‌دهد.

حرف آخر این است: هنوز هم در جهان کار اجباری بسیار زیادی وجود دارد — بنا بر اعلام سازمان بین‌المللی کار، بیش از ۲۷ میلیون کودک، زن و مرد در کار اجباری به سر می‌برند. چه خوب می‌شد اگر دونالد ترامپ صادقانه به این مسئله می‌پرداخت، نه آن‌که از آن به‌عنوان بهانه‌ای غیرصادقانه برای کوبیدن کشور‌های دیگر با تعرفه‌ها استفاده کند.