سقوط سنگر جمهوری‌خواهان در کاپیتول هیل؛ زلزله سیاسی نوامبر و محاصره کاخ سفید

واشنگتن، آستین و توپکا؛ روایت شبی که پول میلیاردر‌ها سنگر‌های محافظه‌کاران را نجات نداد

در ساعات اولیه بامداد چهارشنبه چهارم نوامبر ۲۰۲۶، زمانی که مانیتور‌های ستاد مرکزی حزب دموکرات در واشنگتن نخستین داده‌های حوزه‌های حومه‌ای دالاس و فورت‌ورث را نمایش دادند، بهت حاکم بر اتاق به سرعت جای خود را به تشویق‌های ممتد داد. در تگزاس، ایالتی که دموکرات‌ها از زمان پیروزی قاطع لوید بنتسن در سال ۱۹۸۸ موفق به تصاحب کرسی سنای آن نشده بودند، جیمز تالاریکو، نماینده سی و هفت ساله مجلس ایالتی، با شکست دادن کن پکستون، دادستان کل کهنه‌کار و چهره محبوب دونالد ترامپ، تاریخی‌ترین شگفتی رقابت‌های میان‌دوره‌ای را ثبت کرد. هم‌زمان در ایالت کانزاس، آدام همیلتون، کشیش متدیست، به سلطه ۹۴ ساله حزب جمهوری‌خواه که از سال ۱۹۳۲ شکسته نشده بود پایان داد و راجر مارشال، سناتور مستقر را کنار زد. شمارش آرا تا ظهر چهارشنبه، دستیابی قطعی دموکرات‌ها به پنجاه کرسی سنا و عبور از آستانه ۲۱۸ کرسی در مجلس نمایندگان را تثبیت کرد؛ نتیجه‌ای که به رهبری حکیم جفریس بر مجلس نمایندگان مشروعیت بخشید و دو سال پایانی ریاست‌جمهوری ترامپ را در محاصره ابزار‌های نظارتی، احضاریه‌ها و استیضاح‌های محتمل قرار داد.

اما اهمیت جغرافیای سیاسی انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، در فروریختن سامانه‌های مالی عظیمی بود که محافظه‌کاران برای حفظ سنگر‌های سنتی خود مهندسی کرده بودند. رقابت سنا در تگزاس به میدانی برای سنجش کارآمدی مستقیم ثروت ایلان ماسک تبدیل شده بود. داده‌های رسمی کمیسیون فدرال انتخابات نشان می‌دهد ماسک از طریق کمیته‌های مستقل اقدام سیاسی، در دو تراکنش مجزای ۷۵ میلیون دلاری و ۸۳ میلیون دلاری، جمعاً ۱۵۸ میلیون دلار به صندوق رهبری سنا تزریق کرد؛ پولی که بلافاصله به کمیته حامی کن پکستون برای بمباران تبلیغاتی علیه تالاریکو هدایت شد. بنیاد شخصی ماسک نیز ده میلیون دلار دیگر به طور مستقیم به این کمپین اختصاص داد تا مجموع ورودی مالی او به ۱۶۸ میلیون دلار برسد. با این حال، تالاریکو با گردآوری ۶۴ میلیون دلار کمک‌های عمدتاً خرد و متمرکز بر طبقه متوسط در سه‌ماهه پایانی، توانست بر پرونده‌های قضایی حل‌نشده پکستون، اتهامات فساد مالی و دادگاه استیضاح پیشین او انگشت بگذارد. تالاریکو مسئله هزینه درمان، جهش نرخ اجاره‌بها در آستین و ناامیدی عمومی از شبکه برق فرسوده تگزاس را محور قرار داد و طبقه متوسط حومه‌نشین را با اختلافی نزدیک به سه درصد از سبد سنتی محافظه‌کاران جدا کرد. هم‌زمانی این رخداد با پیروزی جینا اینوخوسا در انتخابات فرمانداری تگزاس در برابر گرگ ابوت، فرضیه تک‌روی نامزد ضعیف را باطل کرد و حکایت از ترکی عمیق در پایگاه جمعیتی جنوب داشت.

در کارولینای جنوبی، استراتژی سلسله‌ای و موروثی جمهوری‌خواهان با واکنشی سخت از سوی رای‌دهندگان روبه‌رو شد. به دنبال درگذشت لیندسی گراهام و نشستن خواهرش دارلین گراهام بر کرسی موقت سنا با حمایت مستقیم کاخ سفید، آنی اندروز، پزشک متخصص کودکان توانست با اتکا به کارزاری متمرکز بر سلامت عمومی و هزینه‌های درمان، نخستین پیروزی دموکرات‌ها را پس از سه دهه رقم بزند. اندروز به نخستین سناتور زن منتخب تاریخ کارولینای جنوبی بدل شد. تلاش کمیته‌های اقدام سیاسی ملی محافظه‌کاران برای تصویرسازی از اندروز به عنوان مهره لیبرال‌های واشنگتن، در مقابل پیشینه کاری او در بیمارستان‌های ایالت کارساز نشد؛ به ویژه آنکه ترامپ شخصاً با حضور در رالی‌های کارولینای جنوبی بر وفاداری گراهام تاکید می‌کرد، اما نظرسنجی‌های پای صندوق نشان داد نیمی از رای‌دهندگان حومه چارلستون، این انتصاب خانوادگی را توهین به فرآیند شایسته‌سالاری تلقی کردند.

تحول در کانزاس حتی از جنوب هم نمادین‌تر بود. شکست راجر مارشال در برابر آدام همیلتون حاصل تلاقی نوسانات اقتصادی و خستگی عمومی از مناقشات هویتی بود. داده‌های تحلیلی موسسات پایش تبلیغات نشان می‌دهد در کارزار کانزاس بیش از ۱۱۰ میلیون دلار هزینه شد که سهم دموکرات‌ها ۶۵ میلیون دلار در برابر ۴۵ میلیون دلار جمهوری‌خواهان بود. همیلتون با استفاده از ادبیات مذهبیِ عدالت‌محور، خود را نه یک چپ‌گرای شهری، بلکه کشیشی مدافع معیشت کشاورزان و خانواده‌های کم‌درآمد تعریف کرد. دفاع بی‌قیدوشرط مارشال از تعرفه‌های تجاری دولت ترامپ، تعرفه‌هایی که به صادرات دانه‌های روغنی و گوشت کانزاس ضربه سنگینی زده بود، او را در شهرستان‌های روستایی آسیب‌پذیر کرد و همیلتون با جذب آرای سنتی متدیست‌ها و استقلال‌طلبان حومه کانزاس‌سیتی، طلسم ۹۴ ساله را با ۵۱.۲ درصد آرا در برابر ۴۸.۸ درصد شکست.

در سواحل شرقی و کارولینای شمالی، روی کوپر، فرماندار پیشین دموکرات، نشان داد که چگونه برند سیاسی بومی می‌تواند بر موج‌سواری حزبی غلبه کند. مایکل واتلی، رئیس پیشین کمیته ملی جمهوری‌خواهان که با ادعای تسلط بر ساختار حزب و پشتیبانی تام ترامپ وارد میدان شده بود، در مهار کوپر کاملاً ناکام ماند. تا اواسط ماه اکتبر، کارزار رسمی کوپر رقم ۴۹.۶ میلیون دلار را در برابر تنها ۱۳.۷ میلیون دلار واتلی جذب کرده بود. انصراف زودهنگام تام تیلیس، سناتور میانه‌رو جمهوری‌خواه از کاندیداتوری، فضایی دوقطبی ایجاد کرد، اما تصمیم صندوق حامیان رهبری سنا برای لغو بخشی از خرید‌های تبلیغاتی در شارلوت و رالی در هفته‌های آخر و انتقال بودجه به تگزاس، نشان داد که ژنرال‌های مالی واشنگتن از کارولینای شمالی قطع امید کرده بودند. کوپر با اتکا به محبوبیت دوره فرمانداری، مسئله آموزش عمومی و مخالفت با محدودیت‌های خدمات بیمه‌ای، با اختلاف چهار درصدی کرسی را به دست آورد.

در اوهایو، صحنه نبرد سیاسی ابعاد دیگری یافت. بازگشت شرود براون به سنا، نه از مسیر کرسی پیشین خودش که در ۲۰۲۴ به برنی مورنو واگذار کرده بود، بلکه از طریق فتح کرسی خالی‌شده جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، رقم خورد. رقابت براون با جان هاستد، سناتور موقت و معاون سابق فرماندار، به پرهزینه‌ترین انتخابات سنا در کل ایالات متحده با گردش مالی بیش از ۵۲۰ میلیون دلار تبدیل شد. هاستد از حمایت گسترده امپراتوری‌های مالی اوهایو از جمله لس وکسنر، میلیاردر خرده‌فروشی برخوردار بود، اما براون با تکیه بر پیام پوپولیسم اقتصادی، حمایت علنی اتحادیه‌های فولاد و اتومبیل‌سازی و شعار مقابله با بازرگانی بدون نظارت، ائتلاف صنعتی را بازسازی کرد. این پیام برای کارگرانی که رکوردشکنی قیمت بنزین در هفته انتخابات و نرخ تورم مسکن را تجربه می‌کردند، قابل لمس‌تر از شعار‌های وفاداری به کاخ سفید بود.

نقشه آیووا نیز پیامی مشابه داشت. جاش تورک، عضو مجلس ایالتی و دارنده مدال پارالمپیک، موفق شد اشلی هینسون، نماینده کنگره و مورد حمایت جونی ارنستِ بازنشسته را شکست دهد. تورک با وجود تلاش هینسون برای بازیابی پایگاه میانه‌روها، آسیب‌های تعرفه‌های گمرکی بر بازار ذرت و دانه‌های روغنی آیووا را محور کارزار کرد و هم‌زمان با پیروزی راب سند در پست فرمانداری، نشان داد که ایالت‌های کشاورزی غرب میانه در صورت تهدید منافع مستقیم اقتصادی، به سرعت پیوند ایدئولوژیک خود با پوپولیسم ترامپی را قطع می‌کنند.

در کنار این تغییرات ریشه‌ای، دموکرات‌ها موفق شدند دو خاکریز حیاتی خود را در جورجیا و نیوهمپشایر با چنگ و دندان حفظ کنند. جان آساف در جورجیا، با جمع‌آوری رقمی فراتر از ۱۰۰ میلیون دلار، توانست مایک کالینز، نماینده رادیکال مورد حمایت ترامپ را در حومه‌های آتلانتا متوقف کند؛ ایالتی که ترامپ در ۲۰۲۴ آن را با اختلافی ناچیز برده بود. در نیوهمپشایر نیز کریس پاپاس با مهار جان سونونو، سناتور کهنه‌کار پیشین، نگذاشت کرسی بازنشستگی جین شاهین به دست جمهوری‌خواهان بیفتد و خط دفاعی حزب را در نیوانگلند نفوذناپذیر نگه داشت.

با این همه، ابهام در سه حوزه مهم هنوز ادامه دارد که چشم‌انداز دقیق توازن سنا را پیچیده کرده است. در ایالت مین، سوزان کالینز در برابر تروی جکسون، رئیس سنای محلی و نامزد دموکرات‌ها، سنگین‌ترین محاصره سیاسی دوران کاری خود را سپری می‌کند. کارزار حامی کالینز متکی بر شبکه مالی قدرتمندی متشکل از میریام ادلسون، استیون شوارتزمن و کن گریفین است که بیش از ۱۲۶ میلیون دلار برای دفاع از این چهره باسابقه هزینه کردند. در میشیگان، نامزدی عبدال السید، پزشک و کنشگر جناح ترقی‌خواه حزب دموکرات در برابر مایک راجرز جمهوری‌خواه، شکاف عمیقی در بدنه حزب ایجاد کرد؛ به ویژه پس از پیروزی السید بر هیلی استیونز در انتخابات مقدماتی که با واکنش شدید لابی‌های مالی از جمله آیپک همراه شد و در تحولی نادر، استیونز رسماً از نامزد جمهوری‌خواه حمایت کرد. در آلاسکا نیز مری پلتولا، نماینده سابق دموکرات، رقابت تن‌به‌تنی را با دن سالیوان سناتور جمهوری‌خواه در بستر سیستم رای‌گیری ترجیحی پیش می‌برد که نتیجه نهایی آن ممکن است روز‌ها به درازا بکشد.

تغییر توازن در مجلس نمایندگان محصول تک‌تک همین نبرد‌های محلی بود. پیروزی دان لئونارد بر مایک کری در حوزه پانزدهم اوهایو، خلع ید اسکات پری، چهره جنجالی جناح راست افراطی توسط ژانل استلسون در حوزه دهم پنسیلوانیا، شکست راب برسنهان توسط پیج کوگنتی در حوزه هشتم و باب بروکس در حوزه هفتم همین ایالت، سنگ بنای تسلط دموکرات‌ها بر کنگره را گذاشت. این پیشروی با پیروزی ربکا بنت بر تام کین در حوزه هفتم نیوجرسی، شکست جنیفر بلکوم توسط جیمی ایگر در حوزه یازدهم کارولینای شمالی و پیروزی زک دمبو در حوزه ششم کنتاکی تکمیل شد تا نشان دهد فرسایش آرای محافظه‌کاران نه یک پدیده ایزوله، بلکه الگویی ملی در مناطق حومه‌نشین طبقه متوسط بوده است.

پایان این ماراتن انتخاباتی، دونالد ترامپ را با واقعیتی تلخ روبه‌رو کرده است؛ مجلسی تحت رهبری حکیم جفریس که ممیزی دقیق کمک‌های مالی خارجی، به ویژه بسته‌های نامحدود به اسرائیل و سیاست‌های یک‌جانبه تجاری را روی میز خواهد گذاشت، و سنایی دست‌کم پنجاه-پنجاه که حتی با حضور جی‌دی ونس به عنوان رای تساوی‌شکن، هرگونه تایید صلاحیت قضات فدرال یا لوایح جنجالی را به میدان نبردی فرسایشی بدل خواهد کرد. زلزله نوامبر ۲۰۲۶ به وضوح نشان داد که اتکای صرف به منابع مالی غول‌های فناوری و اهرم وفاداری کورکورانه حزبی، دیگر قادر به جبران فشار سهمگین تورم، فرسایش درآمد‌های واقعی و شکاف فزاینده طبقاتی در جامعه متکثر آمریکا نیست.