امریکا چطور می‌خواهد با چین کنار بیاید؟

امریکا در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ و پس از آن، جو بایدن، شاهد چشم‌گیر‌ترین شکست در عرصه‌ی سیاست خارجی امریکا، طی پنج‌دهه‌ای بوده است که از زمان سفر ریچارد نیکسون به چین می‌گذرد. آقای بایدن با سرمایه‌گذاری گسترده‌اش در حفاظت از اقتصاد خود، امریکا را به عنوان «رهبر غرب در رقابت با استبداد» معرفی کرده است. این موضوع، متحدان امریکایی نظیر آلمان و اسرائیل را مقابل انتخابی سخت قرار می‌دهد؛ آن هم در مواجهه با الزامات ژئوپلتیک و تجاری‌ای که بعضاً مغایر نیز هستند و در حالی‌که حزب کمونیست چین، صدمین سالگرد خودش را جشن می‌گیرد، تعداد کمی انتظار فروپاشی یا دگوگونی بنیادین باورهای این حزب را دارند. در واقع چین بیش از آنکه در حال آغوش‌باز‌کردن به روی عوامل خارجی باشد، دارد روز‌به‌روز به سوی انزوا می‌رود.

از آنجا که دولت‌ها متمرکز بر عمل به تعهدات خودشان در زمینه‌ی کاهش انتشار کربن و نتیجتاً مهار تغییرات آب‌و‌هوایی شده‌اند، موضوعی که بسیار چشم‌گیر است، بحث گرانی‌ست. این مقدار مطابق برآوردی که انگلستان انجام داده، حدوداً ۱۵‌درصد تولید ناخالص داخلی پیش از همه‌گیری است. در اروپا، یعنی جایی که تغییرات آب‌و‌هوایی بر طعم شراب تأثیر می‌گذارند، جزیره‌ای یونانی در تلاش است تا به سبزترین مقصد گردشگری در این حوزه تبدیل شود و اتحادیه‌ی اروپا نیز در حال برنامه‌ریزی مجموعه‌ای از اصلاحات گسترده‌ی زیست‌محیطی‌ است تا جهت‌گیری سیاست‌های آب‌و‌هوایی آینده را مشخص کند. این مهم شامل تعرفه‌ی کربن پیشنهادی برای واردات نیز می‌شود. در اصل ایده‌ای که وجود دارد احتمال این خطر است که به مالیات مرزی به چشم هدیه‌ای به طرفداران حمایت از مصنوعات داخلی نگریسته شود.

جنوب‌شرقی آسیا، پس از ثبت بسیار‌ اندک موارد کووید‌۱۹، به نسبت اروپا و امریکای شمالی، حالا در این بیماری غوطه‌ور شده است. اندونزی در گونه‌های خاصی از این بیماری از کشورهایی چون هند و برزیل نیز پیش گرفته است. واکسیناسیون موفق در امریکا باعث شده که این کشور در مقابله با شیوع بیماری، موفقیت چشم‌گیری به دست آورد. موضوعی که در مورد قسمت‌های شرقی امریکا خیلی صدق نمی‌کند و بدبینی آن‌ها نسبت به واکسن باعث شده ۹۹‌ درصد تلفات این نواحی به واکسینه‌نشده‌ها برگردد. از ماندگارترین عواقب این همه‌گیری می‌توان به پدیده‌ی «کووید طولانی» اشاره کرد، که هنوز دانش چندانی در موردش به دست نیامده است. اما پژوهش‌هایی به تازگی در حال واکاوی آن‌ هستند.

علی‌رغم همه‌گیری، اقتصاد امریکا خروش خود را از سر گرفته و سودی بزرگ روانه‌ی بانک‌های بزرگ این کشور کرده است. در همین‌حین، رقبای تازه‌شان، یعنی «فین‌تک»ها، در حال جذب سطح بالایی از سرمایه‌گذاری‌ها هستند. راه‌برد تشویقی که در وال‌استریت و میان دفاتر حقوقی عمومیت دارد، حالا به بنگاه‌های اقتصادی‌ که در جستجوی کارمند هستند نیز تسری پیدا کرده است. کمبود نیروی کار کماکان موضوعی جدی‌ است و پرسش‌هایی را درباره‌ی نقش اقدامات رفاهی مرتبط با کرونا به وجود می‌آورد. سیاست‌گذاران، ضمن پیگیری نرخ تورم در امریکا و انگلستان، بد‌گمانی‌های کنونی را موقت می‌دانند. از سوی دیگر، سرمایه‌گذاران قرار دارند که نگران‌اند سال آینده رشد اقتصادیِ کُندتر و افزایش هزینه‌ها، سود شرکتی آنها را به مخاطره بیندازد.

در ۲۳ ژوئیه، اولین المپیک دوران همه‌گیری در توکیو آغاز می‌شود. کووید‌۱۹ عنصر تماشاچی را عقب رانده و لذت از این پدیده‌ی مهم را برای ورزش‌کاران دشوار ساخته است. هزاران‌نفر از آن‌ها احتمال دارند دوپینگ کنند؛ آن هم نه برای سرگرمی، بلکه برای افزایش عملکردشان. در میان ورزش‌ها، بدن‌سازی و دوچرخه‌سواری، ورزش‌هایی‌ هستند که بیشتر مرتکب این جرم می‌شوند و مجرم‌ترین کشورها هم در این مورد روسیه و ایتالیا هستند. برخی ورزش‌کاران ممکن است به تبع کفش خوبی که دارند عملکرد بهتری داشته باشند. اما عقیده‌ی عده‌ای واقعاً این است که دوپینگ شیمیایی نیز به اندازه ورزش فیزیکی در المپیک ضرورت دارد. اما بهتر آن است که به صورت قانونی و با استفاده از نیروهای پلیس مواد مخدر، در مقابل این پدیده بایستند. مثلاً کنترل آژانس‌های ضد‌دوپینگ را به این نیروها واگذار کنند. لزومی هم ندارد به نام ورزشی خاص یا یک‌ورزشکاری خاص اشاره شود.