"لغو حداکثری تحریم‌ها"

این گفت‌وگوها در ادامه گفت‌وگوهای قبلی و مواضع ایران، همان اجرای کامل مفاد قطعنامه ۲۲۳۱، دریافت تضمین‌های کافی برای برداشته شدن تحریم‌ها و نیز خارج نشدن آمریکا از برجام، ایجاد ساز و کار راستی‌آزمایی عملی در اجرای موثر تعهدات و پیش‌بینی امکان پیگیری خسارت ناشی از تحریم‌هاست. خروج یک جانبه دونالد ترامپ از برجام و خساراتی که این تصمیم بر پیکره برجام و تلاش بین المللی برای حل موضوع هسته‌ای وارد کرد بیش از حد تصور به بی‌اعتمادی ایران برای بازگشت به این توافق دامن زد.

ایران در سه سال گذشته به طرز چشمگیر و قابل توجهی نسبت به حفظ توافق هسته‌ای اقدام کرد اما این رویکرد و رفتار نباید موجب آن شود که برخی تصور کنند به همان سختی که برجام را حفظ کرد به اجرای دوباره و بدون تضمین آن بازمی گردد. اگر قرار باشد خسارت ایران از عدم اجرای برجام به لحاظ اقتصادی، سیاسی، امنیتی و فنی محاسبه شود حتما این مبلغ بیش از سود و منفعتی است که از اجرای برجام نصیبش می‌شد، از این رو پیش بینی مذاکراتی سهل که در کوتاه‌ترین زمان به نتیجه منجر شود، بسیار سخت است.

در عین حال آغاز مذاکرات هسته‌ای در دولت سیزدهم برای بازگشت به برجام آن هم در میان بی‌اعتمادی شدید ایران و آمریکا و نیز با دیگر کشورهای اروپایی فی نفسه امری مثبت و گامی رو به جلوست و جدای از نتیجه کار، گفت‌وگو موجب نزدیکی دیدگاه ها به یکدیگر و تلاش برای یافتن راه حل است.

مذاکرات برای چگونگی بازگشت همه طرف‌ها به برجام چند ماه بعد از روی کار آمدن جو بایدن رییس جمهوری آمریکا آغاز شد و از آنجایی که آمریکا در سندی رسمی از برجام خارج شده بود، حضور رسمی اش در مذاکرات به امضای دوباره برنامه جامع اقدام مشترک در وهله نخست منوط شد اما دولت بایدن از این کار سر باز زد. از این رو مذاکرات احیای برجام در شش دور قبلی بدون حضور رسمی هیات آمریکایی در اتاق مذاکرات انجام شد. در تمامی این مدت، رییس سیاست خارجی اتحادیه اروپا و هماهنگ کننده مذاکرات هسته‌ای، هیات آمریکایی را در جریان نتایج گفت‌وگوها قرار می‌داد.

اکنون با از سرگیری مذاکرات هسته‌ای روند به همان شکل سابق است و آمریکا حضور رسمی در محل برگزاری مذاکرات ندارد و توسط هماهنگ کننده گفت‌وگوها و دیگر کشورها در جریان مباحث قرار می‌گیرد.

به گفته مقامات وقت وزارت امور خارجه کشورمان، مذاکرات هسته‌ای در آخرین هفته های کاری دولت دوازدهم به چارچوبی مشخص که بتوان به یک توافق محتمل برای رفع تحریم‌های غیرقانونی آمریکا برسد، نزدیک شده بود اما با توجه به تعلل آمریکا در تصمیم گیری و نداشتن اراده کافی برای لغو تحریم‌ها مذاکرات به نتیجه نرسید و با نزدیک شدن انتخابات ریاست جمهوری در ایران عملا مذاکرات برای دوره جایگزینی دولت متوقف شد.