خطر ملی را جدی بگیرید!

کشور در بحرانی بزرگ است. مسمومیت دانش‌آموزان دختر و در برخی موارد پسر وارد فاز جدید و جدی شده است. هرچند هیچ گزاره مطمئن و موثقی درباره گروه یا گروه‌های احتمالی پشت این ماجرا وجود ندارد اما آنچه می‌توان از آن اطمینان داشت هماهنگی و سازماندهی حرفه‌ای این گروه است. عملیات هماهنگ در چندین شهر و شهرستان ایران، نقاط دور از هم و بی‌ارتباط، بدون الگوی مشخص، در یک زمان،‌ همه و همه این نشانه‌ها تنها از گروه یا تشکل‌هایی برمی‌آید  که توان مالی و غیرمالی کافی داشته باشند.

این بحران تنها به یک نقطه معطوف نیست و تنها یک قشر خاص را هدف قرار نمی‌دهد هرچند که بنابه گزارش‌های رسیده، مدارس غیرانتفاعی از این مسمومیت‌ها تقریبا مستثنی هستند. اخبار و اظهارنظرهای رسمی در این زمینه بسیار محدود و بسته است و نمی‌توان به طور قطع از اخبار گسترده‌ای که در فضای مجازی منتشر می‌شود،‌ اطمینان داشت. درحالی که دست خبرنگاران داخلی برای گزارش‌دهی و خبررسانی بسته است، هر روز شاهد مسمویت‌های بیشتر دانش‌آموزان هستیم، هر روز گسترده‌تر و شهرهای بیشتری را دربرمی‌گیرد.

وزارت آموزش و پرورش،‌ وزارت بهداشت،‌ وزارت کشور و وزارت اطلاعات که در این ماجرا باید منبعی برای اخبار موثق باشند، تنها به اظهارنظر و گمانه‌زنی‌های کلی اکتفا کرده‌اند و تاکنون نتوانسته یا نخواسته‌اند دراین‌باره روشنگری یا حتی آمار درست و دقیقی ارائه دهند. درحالی که بیش از سه ماه از این مسمومیت‌های سریالی دانش‌آموزان دختر در ایران می‌گذرد هنوز ‌آمار مستدل، دقیق و رسمی از تعداد مدارس و تعداد دانش‌آموزان مسموم‌شده منتشر نشده است. مسئولین مدارس،‌ والدین و دانش‌آموزان سردرگم هستند و بنابر صلاح‌دید خود مجبور به تصمیم‌گیری هستند، عده‌ای شیف عصر را تعطیل می‌کنند، عده‌ای توصیه می‌کنند دانش‌آموزان با خود تغذیه خود را بیاورند،‌عده دیگر تا چند روز آتی را تعطیل اعلام کردند. اما دریغ از یک دستورالعمل و توصیه و پیگری رسمی از سوی وزارت‌خانه‌های متولی!

چنین بحرانی قطعا نیاز به همکاری و همیاری وزارتخانه‌های متعدد و نهادهای مختلف دارد که بتوانند با گردآوری دقیق اطلاعات و انتشار رسمی و مستدل آمارها و اتفاق‌ها، اوضاع را در دست بگیرند. این وضعیت حتی «وضعیت فوق‌العاده» می‌طلبد. تشکل و گروهی مرموز و سری که بتواند چنین گسترده و هماهنگ دست به عملیات «تروریستی» بزند، توانایی انجام عملیات‌ در سطح بالاتر و وسیع‌تری را هم دارد. چنین وضعیتی یک بحران تمام عیار است،‌ ناکارآمدی دستگاه‌های مسئول و متولیان امر در این ماجرا به چشم می‌خورد و با اینکه بیش از ۳ ماه از آغاز این بحران می‌گذرد هنوز سخنگوی هیچ نهادی در هیچ جلسه رسمی موضع‌گیری شفافی نداشته است.

قصد و هدف این مرقومه آن نیست که بخواهد بر هراس و ترس عمومی دامن بزند اما پرسش‌ها و نگرانی‌های وجود دارد که باید به آن‌ها پاسخ داده شود. آیا این ماجرا تنها آزمایش این گروه برای انجام عملیات بزرگتر است؟ آیا باید در انتظار عملیات تروریستی در سطحی گسترده‌تر باشیم؟ آیا اساسا می‌توانیم مطمئن باشیم که برای مثال در آب شرب شهری مشکلی پیش نمی‌آید؟ اکنون دیگر نگرانی‌ها و دغدغه‌ها به امنیت دانش‌آموزان منتهی نمی‌شود. این حملات می‌تواند ابعاد وسیع‌تری به خود بگیرد اگر متولیات امر به صورت جدی‌تر وارد عمل نشوند.

مردم منتظر پاسخ هستند. منتظرند مسئولان هرچه سریع‌تر به پرسش‌هایشان پاسخ دهند. به خطر افتادن امنیت کودکان و دانش‌آموزان، ابعاد روانی و امنیتی جامعه را در پی دارد و در صورتی که هرچه سریعتر وضعیت فوق‌العاده اعلام نشود، به زودی با بحران‌های دیگری باید مواجه شویم.