پنجاه سال بعد، روزگار نامراد «آزادی»

گوشه‌ای از جاده مخصوص آرام گرفته است. در ظاهر بنایی باشکوه است که استواری معماری باستانی ایران را به رخ می‌کشد اما در باطن، مامن خاطراتی پنجاه ساله است که گَرد ایام بر چهره دارد. ورزشگاه آزادی که به عنوان نماد فوتبال ایران، روزگاری میزبان چند ده هزار هوادار بود و  اشک‌ها و لبخندهای چند نسل از عاشقان فوتبال را تاب آورد امروز، به یکی از مستهلک‌ترین و پیرترین بناهای ایران تبدیل شده است. بنایی که اخیرا میزبان صدمین بازی شهرآورد تهران بود و فرسودگی ، ظرفیت آن را به فروش تنها ۱۵ هزار بلیط کاهش داد. پیشتر حمید سجادی، وزیر ورزش، تعمیرات را مانع حضور زنان در استادیوم اعلام کرده بود‌. حال آنکه برخی تصاویرِ دربی صدم، از باز شدن طبقه پرریسک دوم برای تماشاگران مرد حکایت دارد. بی توجهی به این ورزشگاه و مقاوم نکردن آن طی چند دهه گذشته، روند فرسودگی آن را روی دور تند گذاشته‌ است. مشکلاتی که طبق برآورد  معاون فنی و مهندسی شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی، ۱۰۰۰ میلیارد تومان بودجه نیاز دارد. علت انفعال در روند بازسازی ورزشگاه آزادی علیرغم تخصیص چندباره بودجه به آن، از پرسش‌های مطرح در کشور است. کشوری که قطر در همسایگی آن از لحاظ زیرساخت‌ها  به پیشرفتی دست یافته که جام جهانی برگزار کند و  دیگر همسایگانی چون عربستان، امارات و ترکیه نیز در فاصله چند صد کیلومتری خاک ایران، داوطلب تورنمنت‌های بزرگ جهانی شوند‌. ایرانی که علیرغم دارا بودن امکانات، ظرفیت انسانی و موقعیت جغرافیایی برتر، در مقام مقایسه تنها یک استادیوم ملی در پایتخت دارد که همچنان سقف آرزوهای این مردم است. آرزویی که تازه به دلیل مستعمل شدن باید از ظرفیت آن کاست. غافل از آنکه «آزادی»، ورای ورزش، نماد یک ملت است. آرمان دیرپای مردمان این سرزمین که امروز چنین غریب و پیر انتظار مرگ می‌کشد...